Rozmowa · Dramaturgia

„To było niczym transcendencja. Zajrzałem za granice rzeczywistości”.

„...i zdaje pan sobie sprawę, że to człowiecze ciało, w którym tkwi właśnie pan, jest już tylko skorupą. Wszelkie wspomnienia uleciały”.

„...i zdaje pan sobie sprawę, że posunął się pan za daleko. Za punkt, z którego nie ma już powrotu”.

„Niech pan wyobrazi sobie, że zna pan tylko słodką nicość, a potem budzi się w niewiarygodnym bólu...”

„Proszę sobie wyobrazić, że budzi się pan z potwornym bólem głowy”.

Niestety, wśród swoich dokonań nie znajdujesz niczego, o czym warto by wspominać. Powinieneś posunąć się do starego, dobrego kłamstwa.

Chyba że opowiesz mu, jak załatwiłeś Cuna. Zdecydowanie, jakie okazałeś w tej sytuacji, na pewno zaimponowałoby mężczyźnie szanującemu porządek i dyscyplinę.

„René...” (Obniż głos). „Ja też służyłem w wojsku. Siły specjalne. Tajne operacje. Żołnierz pod przykrywką”.

„Naprawdę?” – mówi to tak, jakby miał prawo i obowiązek zweryfikować twoje słowa. „Z której jednostki?”

Coś z kolorami i nakryciem głowy. Żołnierze cenią takie rzeczy.

Powiedz, że to tajne. Stary żołnierz powinien zrozumieć.

„Niebieskozielone berety”.

„I tu ci przerwę, synu” – unosi dłoń. „Jestem stary, ale nie głupi. Potrafię rozpoznać żołnierza”.

„Jeśli nie masz nic przeciwko, wrócimy już do naszej gry”.

Dziwne, nie uwierzył.

„To tajna informacja”.

„Tak właśnie myślałem” – kiwa głową. „Jeśli milicja nie ma nic przeciwko, wrócimy już do naszej gry”.

Dziwne, nie uwierzył.

„Ogary Harry'ego”.

„Mhm...” – kiwa głową. „Jeśli to wszystko, wrócimy już do naszej gry”.

„Właściwie to nie, nie chcę uciekać się do kłamstwa”.

„Słuszna decyzja” – ani jeden mięsień w jego twarzy nie drga, kiedy starzec kiwa wolno głową. „To jak, możemy już wracać do gry?”

Wymamrocz coś niezrozumiałego.

„Tak właśnie myślałem” – kiwa głową. „Jeśli nie masz nic przeciwko, wrócimy już do naszej gry”.

Ciekawe, nie uwierzył.

„Z piątej?”

„Mówisz mi czy mnie pytasz?”

„Mówię”.

„Pytam?”

„Niech pan mi to powie”.

„Ja... miałem kiedyś sukę, Fifi. Zabrałem ją pewnego jesiennego wieczora na ryby, ale łódź się zakołysała i wpadła do wody, więc skoczyłem za nią...”

Karabinier wpatruje się w ciebie ze skrzywioną miną. Chyba tego nie kupuje.

„Łódź się przewróciła i zatonęła. Fifi była już zmęczona. Miała prawie 11 lat. Wciągnąłem ją sobie na plecy i zacząłem płynąć...”

„Dobrze, wystarczy”.

„Zajęło nam to prawie siedem godzin. Fifi odeszła w moich ramionach, kiedy woda była już tylko po kolana... Była dobrym psem”.

„Synu...” – kręci wolno głową. „Nie wiem, czemu karmisz mnie tym stekiem bzdur, ale już podziękuję. Możemy wracać do naszej gry?”

„Racja, nie brzmi to zbyt wiarygodnie, co?”

„Z litości pozostawię to bez odpowiedzi” – marszczy czoło. „Jeśli to wszystko, chętnie wrócimy do przerwanej gry”.

„Właściwie to nieważne. Nie chcę kłamać”.

Stary żołnierz kręci głową z dezaprobatą. „Czym mogę służyć milicji?”

„Znokautowałem Cuna”. (Wskaż na podwórze). „Dzieciak potrzebował zdyscyplinowania”.

„Dwunastoletniego ćpuna, którego pierze ojciec alkoholik?” – oczy mu rozbłyskują. „I czemu to miało służyć?”

No, kiedy tak to opisujesz, nie brzmi to bynajmniej za dobrze.

„Wrzeszczał, że się nad nim znęcam, choć ewidentnie tego nie robiłem”.

„To zachowanie niegodne stróża prawa” – mówi z nieukrywaną pogardą. „Wpływ wywiera się dobrym przykładem, a nie zastraszaniem”.

Przez krótką, choć trwającą wieczność chwilę ten stary żołnierz to twój dowódca uczący cię, abyś był lepszym człowiekiem. To dobre uczucie. Kojące.

„Jeśli to już wszystkie pytania, pozwolisz, że wrócimy do przerwanej gry”. Odnosisz wrażenie, że nadal próbuje sobie poukładać w głowie to, co od ciebie usłyszał.

„Musiałem sprawić, żeby zaczął mnie szanować”.

„Racja, nie powinienem był go bić”.

„Nie, wszystko jest dobrze, już się pogodziliśmy. Wykradłem nawet narkotyki jego ojcu”.

Kłamstwo nie jest w moim stylu. Wolałbym wrócić do zadawania pytań.

Ależ oczywiście, szanowny panie. Zdaje się, że czekają, aż coś powiesz.