Rozmowa · Gaston Martin

„Daruj sobie, pajacu! Widziałem, jak oszukujesz!”

„Co?!” – mężczyzna udaje zaskoczonego.

„Kogo chciałeś oszukać swoim jęczeniem, Gaston?” – nie zaszczyca swojego kompana choćby ukradkowym spojrzeniem.

„Nie wiem, o co chodzi, René...” – rozgląda się z wyrazem kompletnego zdumienia.

Dobry z niego aktor. Nie wiem, czy bym się połapała, gdybyśmy nie widzieli, jak oszukuje.

„Wiem, co widziałem, oszuście”.

„Kantowałeś, kiedy byliśmy dzieciakami, i zostało ci tak do dziś. Oczywiście, że cały czas o tym wiedziałem!” – spluwa. „Twoje próby oszustwa były tak żałosne, że na początku brałem je za chęć zapewnienia mi rozrywki”.

„Sześć miesięcy to trwa, więc chyba musiałeś uznać, że oślepłem od wszystkich tych szrapneli, co mi w głowie utkwiły. Bo tylko ślepiec by cię nie przejrzał”.

Zna się z Gastonem przez całe życie. Zna pewnie każdy jego ruch lepiej niż samego siebie. Oczywiście, że przejrzał oszustwo.

„Pardon, René” – odwraca się do ciebie pospiesznie. „Wrócimy do tego później, teraz pomagam milicji”.

„Właściwie to...”

„O nic... Ot, nędzny gliniarzyna gada sam ze sobą”. (Postukaj się po nosie). „Proszę uważać na te swoje plecy”.

„No... dzięki. Możemy w czymś pomóc, panie władzo?” – unika twojego wzroku.

Zrozumiał.