Rozmowa · Gaston Martin

„Och. Trzeba rzucić bulą tak...” – pokazuje ci rzeczoną bulę – „...żeby upadła jak najbliżej świnki”.

„To właśnie jest świnka” – wskazuje niewielką drewnianą kulę pośrodku wyrwy w ziemi.

„Ciekawe. Proszę opowiedzieć mi więcej”.

„Otóż... najpierw kreśli się okrąg o średnicy około pół metra. My użyliśmy sznurka” – wyjaśnia. „Potem wyznacza się kolejność gry, rzucając monetą. Ten, kto wygra, rzuca świnką”.

„Następnie gracze starają się umieścić bule jak najbliżej świnki. Muszą pozostawać w okręgu z obydwoma stopami na ziemi”.

„Chyba rozumiem. Dziękuję, Gaston!”

„Tak, tak, proszę wybaczyć, panie władzo” – starszy człowiek wyraźnie drży.

„Świetnie. Gaston wreszcie pojął reguły gry” – złośliwy uśmieszek wykrzywia jego usta. „Ciekawe, czy od tego stanie się lepszym graczem”.

Och, musiał już się zorientować, że Gaston oszukuje.

„Co to było? Jakaś eksperymentalna metoda przesłuchania, nad którą pracujesz?”

„Gromadziłem informacje i dostałem ataku padaczki. Już wszystko w porządku”.

„Dobrze to słyszeć”. Spogląda na ciebie sponad swoich okularów. „Czujesz się na tyle dobrze, aby przejść do czegoś innego?”

„Jasne. Mamy sprawę do rozwiązania!” [Odejdź].

„Nie, chcę z nim porozmawiać. Obiecuję, że nie o petance”.

Wzdycha. „Tylko się pośpiesz”.

„Szczerze mówiąc, nie wiem, co mnie napadło”.

„Powinniśmy wynieść się stąd jak najszybciej, zanim to się powtórzy”. Rozgląda się. „Teraz jest na to dobra chwila”.

„Tak, skąd wiedziałeś?”

„Potrafię rozpoznać metodę na dziwnego glinę” – porucznik poprawia okulary. „To nie działa. Dziwny glina tylko mąci w głowie podejrzanego i w głowie samego dziwnego gliny, zamiast po prostu zadać normalne pytania”.

Proszę, po prostu zadawaj im normalne pytania.

„Nie podoba mi się to, do czego to zmierza, oficerze. Nie uważasz, że powinniśmy zająć się teraz czymś innym?”

„Ta wiedza może ci się przydać za dwadzieścia... to znaczy, pięćdziesiąt lat. Zapewniam”.

„Czy jest jeszcze cokolwiek, co może mi pan powiedzieć o petance?”

„Mógłbym, ale może lepiej nie” – uśmiecha się. „Nie chcę zawracać milicji głowy takimi błahostkami”.

Czy on ci odmawia udzielenia informacji, kiedy jasno o nie poprosiłeś? Dość tego. Czas pojechać grubo z tym pajacem! Musisz wiedzieć... rzeczy!

„Błahostkami? Ha. Ha, ha”. (Uśmiechnij się do mężczyzny szeroko). „Wie pan, może mi pan powiedzieć mimo to. Zanim coś się stanie”.

„Uch...” – twoje żywe zainteresowanie sprawia, że czuje się speszony. „Mierzymy odległość pomiędzy bulą i świnką. W naszych grach zawsze ja to robię, ale zwyczajowo mierzy ten, kto rzucał ostatni”.

„Przeciwnik ma w razie wątpliwości prawo zmierzyć ponownie odległość i...” – myśli, co jeszcze mógłby dodać, ale pod wpływem twojego przenikliwego spojrzenia urywa.

No co za błazen! To informacje, których POTRZEBUJESZ, a on zwleka. Tu może chodzić o czyjeś życie, a on sobie na coś czeka?!

„To się robi dziwne. Lepiej przyhamujmy”.

„Jeszcze jak dziwne... o czym to mówiliśmy?” – starszy człowiek jest wyraźnie roztrzęsiony, ale sili się na uśmiech. „Właściwie to pomówmy o czymś innym, proszę”.

Uspokójmy trochę panią walkę o życie, zanim komuś stanie się krzywda. Za bardzo się ekscytuje. I tak serio – dość już o tej petance.

„To wszystko, co chciałem wiedzieć o petance”.

„Niech pan przestanie zwlekać i gadaj, do cholery! To już wszystko?! Bo przysięgam na boga, że jeśli coś pan ukrywasz...”

„Tak, panie władzo, tak! Przysięgam, że nie wiem nic więcej na temat pétanque! Powiedziałem wszystko, słowo!”

Iiii tak się właśnie łamie człowieka, kiedy dobry i zły gliniarz mają akurat wolne. Gliniarz dziwadło wkracza do akcji!

Ale czy naprawdę? I czemu?

Tak, tak, naprawdę. Wiedza to władza. Skąp się w niej, zdobądź potęgę. Zaufaj mi.

Ta dawka danych musiała rozbudzić w tobie jakiś odruch gromadzenia informacji. Potraktuj to jako niegroźny atak padaczki. Minie.

„Ale o co chodzi, panie władzo?” – wygląda na przestraszonego.

Och, wie dobrze, o co chodzi. Jeśli to zachowasz dla siebie, możesz to zastosować w razie potrzeby jako środek nacisku.

„Widziałem, co pan zrobił, Gaston. Jak tam pańskie plecy?”

„Uch... nie najlepiej, panie władzo. Jestem starym człowiekiem i rwa kulszowa dobiera mi się do gnatów” – jego wzrok pozbawiony jest zupełnie nadziei. „Są takie dni, że bólu niemal nie da się już znieść...”

Udaje.

Ten facet to oszust.

Jeśli chcesz go wydać, przejdź od razu do rzeczy. Zacznij ględzić o starości, a nic z tego nie będzie.

„Starość niesie ze sobą całą masę wyzwań...” (Zachowaj to dla siebie).

„Ostatnimi czasy mój wzrok to już nie to co kiedyś, a nawet wyście z łóżka przychodzi mi ze sporym trudem...”

„Trzeba było zbudować sobie lepsze ciało, staruszku. Takie, które się dobrze trzyma”. (Dyskretnie napnij mięśnie).

„Święta prawda, synu!” – stary żołnierz zdecydowanie ci przytakuje. „Nie ma teraz co narzekać”.

„No już, już, René” – podśmiewa się. „Obiecuję, że później zapiszę się do klubu pływackiego seniora, ale teraz wybacz, bo sprawy milicji zwykle nie cierpią zwłoki”.

„Kace też są chyba coraz gorsze... Nie wydaje mi się, żebym wcześniej tracił pamięć, kiedy się trochę napiłem...”

„Wiem coś o tym” – ożywia się. „Do tego poziom cukru we krwi, że o kłopotach z pęcherzem nawet nie wspomnę...”

„Może wykopcie sobie wspólny grób i jęczcie w nim sobie do woli” – patrzy na ciebie z odrazą. „Wstyd mi, że muszę stać z wami w jednym leju”.

„A może to niech pan sobie wykopie grób, co?”

„Już dawno na mnie czeka, mądralo” – cedzi przez zaciśnięte zęby. „Przysługuje mi ze względu na stopień wojskowy i historię służby”.

„Szkoda tylko, że nie dokładają do tego wojskowej emerytury” – mężczyzna w kraciastej marynarce pozwala sobie na złośliwość, po czym przenosi swą uwagę na ciebie. „Czym mogę służyć, panie władzo?”

To zabolało. Facet wie, jak uderzyć w czuły punkt.

„Brzmi to uroczo, ale na razie mam kilka pytań do Gastona”.

„Służę, panie władzo” – zwraca się ku tobie w oczekiwaniu.