Rozmowa · Titus Hardie

„Hej, to znowu ty!” – woła z uśmiechem. Jest już nieźle wstawiony. „Tak sobie o tym myślałem i wiesz co...? Obaj jesteśmy glinami. W tym mieście jest dość miejsca dla dwóch gliniarzy”.

„No dobra...” – dodaje, zerkając na porucznika. „Dla trzech gliniarzy. Dla mnie, dla ciebie i dla twojego małego kumpla”.

„Możecie pomóc mi dostać się do portu?”

„Nie, port jest całkiem odcięty. Rozkazy Evrarta”.

„Zaraz, to jak wy tam wchodzicie?”

„Nie wchodzimy. Będziemy siedzieć tu, pić i opłakiwać poległych kompanów, aż szef nas wezwie” – potrząsa swoją puszką. „Czasy się zmieniają, glino”.

„Dobra. Rozumiem”.

Titus kiwa głową. „Coś jeszcze?”

„Przykro mi z powodu ludzi, których straciliście”.

Jego posiniaczona twarz tężeje. „Theo był stary. Myślę, że byłby zadowolony z tego, jak zszedł. Nigdy nie potrafiłem wyobrazić go sobie umierającego w łóżku ze starości”.

„Ale Angus...” – przełyka głośno ślinę – „...to był tylko głupi dzieciak. Nie zdawał sobie sprawy, w jakie bagno się pakuje... Ufał mi... No ale miał dzieciak jaja! Walczył za czyjąś sprawę jak tłusty, wkurwiony niedźwiedź”.

I teraz będzie ostatnie. To najgorsze. Radzi z tym sobie tylko dzięki wlewanym w siebie litrom ośmioprocentowego piwa.

To poczciwy sposób. I skuteczny.

„I Glen... Glen był moim kumplem. Najlepszym, jakiego kiedykolwiek miałem. Kochałem tego szurniętego homosia jak własnego brata” – bierze łyk piwa. „Bez niego mamy przejebane, ale co zrobisz? Taka gówniana robota”.

„Robi się zbyt ponuro. Pogadajmy o czymś wesołym”.

„Jasne, glino – szczeniaczki i kwiatuszki. Dajesz!”

„Wygląda na to, że rodzimy się tylko po to, żeby umrzeć. Może to i jakieś odkupienie? Przynajmniej wszystko się kiedyś kończy”.

„W mordę, kulka, którą oberwałeś, wyssała z ciebie całą zajebistość” – facet podnosi wzrok znad stolika. „Zobaczycie, przyjdzie dzień, kiedy będziemy pamiętać nie ich śmierć, a ich odwagę”.

„Racja...” – bierze kolejny łyk. „Ale ten dzień jeszcze nie nadszedł, co nie?”

„Zaraz, a gdzie jest ten cały Kosior?”

„Dennis? Ten biedny szczurek też nie żyje” – kręci głową. „Zawsze myślałem, że w razie czego zwieje. Ale nie – został. Odważny głupek”.

Gość mu się nie podobał. A teraz... tym bardziej.

„To byli dobrzy ludzie. Przykro mi, że tak się to skończyło”.

„No tak... Memento mori, co nie?”

Memento mori, czyli „pamiętaj o śmierci”, to wykorzystywane od zarania dziejów przez rozmaite organizacje religijne hasło mające podkreślać marność życia doczesnego i ulotną naturę wszelkich ziemskich dokonań. Oznacza w swej istocie, że należy żyć cnotliwie na tym świecie, by zasłużyć na nagrodę po śmierci.

„Nie wiem, czy to pasuje w tym kontekście...”

„Jasne, że tak” – pewny siebie kiwa głową i unosi butelkę whisky. „Żyj każdego dnia, jakby był twoim ostatnim, bo jutro możesz zginąć”.

„Co to znaczy?”

„Że jutro możesz umrzeć, więc żyj każdego dnia tak, jakby był twoim ostatnim. Co nie, chłopaki?”

„No jasne! Dzisiaj zamierzam się schlać, dobrze najeść i przelecieć jakąś atrakcyjną dziewczynę, bo jutro może mnie przejechać powóz motorowy...”

„Może też cię zabić zawał. Albo syfilis?”

„Ejże! Pierdol się, zepsułeś mi taki piękny obraz!”

„Taaa, no... Jasne, jasne”.

„Zginęli za coś, w co wierzyli. Dla wielu to honor i zaszczyt”.

„E, daj spokój z tym pieprzeniem” – wtrąca gniewnie Mesk. „Właśnie takie pierdololo opowiadają gangusy dzieciakom w Jamrock, żeby wciągać je do swoich band. Mam dość tego srania się o honor!”

„Spokojnie, Al. Jego kumpel też nieźle oberwał. Jeśli tak próbuje się z tym uporać, to według mnie nic nam do tego”.

„Za poległych kamratów!” – Titus unosi swoją butelkę whisky i pociąga z niej tak męski łyk, że aż oczy zachodzą mu łzami.

„Taa...” – bierze kolejny łyk z butelki whisky. „Musiałem powiedzieć mamie Angusa o »zaszczycie«, który spotkał jej syna... Nie podzieliła twojego optymizmu, glino. Ale niech ci będzie... Jebać to. Kto co lubi”.

„Zaraz, a co z tym całym Kosiorem?”

„Z Dennisem? Widziałeś, jak daje nogę. To wredny zasraniec – nigdy mu nie ufałem” – kręci głową. „Lepiej dla niego, żeby zwiewał szybko – naprawdę szybko”.

Titus nie próbuje nawet ukrywać obrzydzenia. Wrze w nim mieszający się z rozpaczą gniew.

„Wiecie, co się stało z Klaasje?”

„Nie wiem i nie obchodzi mnie to. Ucieszę się, jeśli nigdy już nie zobaczę tej pieprzonej baby”.

Nawet po całym tym piekle ciągle ma do niej żal?

„Mam tak samo, stary”.

Wzrusza ramionami i stara się wyglądać na znudzonego.

Jego zaciśnięta szczęka sugeruje co innego. To dla niego kolejny rachunek do wyrównania. Kiedyś. Na razie musi z tym poczekać.

„Titus, po wszystkim, co przeszliśmy razem, powiedz szczerze: naprawdę ci się podobała, co?”

„Nie”.

Podobała mu się.

„Dobra. Rozumiem”.

Kiwa głową i bierze kolejny łyczek whisky.

„Posłuchajcie, co do tego, że tak jakby zrzuciłem całą winę na was...”

„Jakby?! Próbowałeś wrobić mnie w morderstwo... Próbowałeś wrobić NAS!” – przez chwilę wygląda, jakby zamierzał cię uderzyć. „Dlaczego to zrobiłeś?!”

„Cóż mogę rzec, działam jak wariat – to moja metoda”.

„No to masz chujową metodę!” – odpowiada, mierząc olbrzymim palcem wskazującym w sam środek twojej twarzy.

„Tym razem ci odpuszczę, bo razem daliśmy tym porcelaniakom wycisk, ale lepiej ogarnij się, gliniarzu, i zacznij kojarzyć pieprzone fakty. Bo jak nie, to nigdy nie rozwiążesz tej sprawy”.

Może i ma trochę racji?

„Spanikowałem po prostu, dobra?”

„Nie, kurwa, nie dobra!” – dyszy, mierząc olbrzymim palcem wskazującym w sam środek twojej twarzy.