Rozmowa · Titus Hardie

„Przeanalizowałem dowody i wydawały się was obciążać. To nic osobistego”.

„Myślenie to nie jest twoja mocna strona, co?” – pyta, mierząc olbrzymim palcem wskazującym w sam środek twojej twarzy.

„Naprawdę bardzo mi przykro. Nie powinienem był tego robić. Wybaczcie mi, proszę”.

„Co teraz będzie z chłopakami Hardiego?”

„Po pierwsze, znajdziemy Dennisa...”

„To ja znajdę Dennisa” – przerywa. „Znajdę go, a potem go zabiję”.

Wypowiada to spokojnie i z absolutną pewnością, jakby mówił o kupnie porannej gazety albo spacerze wokół osiedla.

„Sprawiedliwość rodem z pogranicza. To mi się podoba!”

Porucznik kręci głową, ale milczy.

No, to słuchaj. Może po prostu połamią mu nogi.

„Mhm” – kiwa głową, nie słuchając cię nawet. „Dopadniemy tego szczura – pokażemy wszystkim, co czeka tchórzy. A później...” – milczy przez chwilę w zamyśleniu.

„Chyba przyjrzę się bliżej członkom naszego Związku. Na pewno są wśród nich ambitni faceci, którzy marzą wręcz o wspieraniu rozwoju socjaldemokracji poprzez rozbicie kilku czerepów”.

„Może zapytam nawet Tibbsa, czy nie znudziło mu się wymienianie okien i czy nie ma ochoty zabawić się trochę ramię w ramię ze swoim bratem”. Zapada chwila ciszy. „Tak czy siak, nie martw się – jak długo Titus Hardie żyje, tak długo chłopaki Hardiego też nigdzie się nie wybierają”.

Ma rację. Straty da się uzupełnić. W liczącej tysiące ludzi organizacji jest mnóstwo takich, którzy zechcą dołączyć.

„To nie przywróci do życia...”

„To wasz człowiek i wasza odpowiedzialność. Róbcie, co uważacie za słuszne”.

„Macie pomysł, co powinienem zrobić teraz?”

„Jak tak na ciebie patrzę...” – przygląda się twoim bandażom – „...to sugeruję wczołganie się do wyrka z butelką whisky w jednej ręce i dużym cyckiem w drugiej”.

„Tak, idź złożyć wizytę Monice w Jamrock. Umie sprawiać, że facet zapomina o zmartwieniach. I ma największe donice w całym Revacholu”.

„Albo idź odwiedzić w szpitalu swojego partnera. Podobno mocno oberwał”.

„Nie mamy czasu na to żałobne pierdolenie” – wtrąca się nagle chłopak. „Cunn i świnia muszą wcisnąć gaz do dechy. Mamy sprawę do rozwiązania”.

„Cunn i kto, kurwa?” – spogląda na Cuna, drapiąc się po głowie.

„Wrzuć na luz, E, zostaw dzieciaka w spokoju. Dzisiaj opłakujemy poległych i nie chcę, żeby zrobił się z tego cyrk... Ty zaczniesz ganiać za dzieciakiem, dzieciak zacznie wyzywać cię od p***łów... Obejdzie się dziś bez tej szopki”.

„Dobra” – odpowiada i popija swoje mleko.

Cuno też milczy.

Jebać, niech mają swój spokojny dzień – myśli Cuno. To nie musi być żart. Cuno mówił tylko, że trzeba rozwiązać to gówno...

„W mordę, obaj wyglądacie, jakby przydała wam się odrobina damskiego towarzystwa”.

„Dziękuję za radę, Eugene. I tobie też, Alain. Zawsze doceniam dobre użycie słowa »donice«”.

Szczerze go bawi to, na jakich twardzieli pozują ci goście.

„Nie ma za co, pinglarzu” – odpowiada Titus bez cienia ironii. „Według mnie jesteście w porządku”.

„Na razie, panowie. Zachowujcie się, żebym nie musiał tu do was wracać”. [Odejdź].

Salutuje ci szybko dwoma palcami.

„Uważaj na siebie, glino” – odpowiada z ciepłym uśmiechem. „Wywinąłeś się dzisiaj śmierci, ale taką sztukę rzadko kiedy udaje się powtórzyć”.

„Glino loco” – spogląda na ciebie i kiwa głową. „Powodzenia w Jamrock. Gadają, że blizny to najlepsze tatuaże”.

„Dzięki, że nie stałeś z boku, chłopie. Niewielu gliniarzy wpakowałoby się tak prosto pod lufy, a ty to zrobiłeś”.

„Gdybyś kiedykolwiek poczuł, że mundur cię ogranicza... to mam kilka wakatów. Byłby z ciebie twardy chłopak Hardiego, glino”.

A Titus Hardie byłby doskonałym funkcjonariuszem. Gość urodził się, żeby dowodzić.

„Żegnaj, Titus” [Odejdź].

„W MOR-ze przydałby się ktoś taki jak ty, Titus. Pomyśl o tym”.

„Pomyślę, glino. Obiecuję” – zapewnia, odstawiając puszkę. „A teraz już stąd znikaj, bo chłopaki Hardiego mają żałobę do opicia”.

„Nie pijcie za dużo. Niebezpieczeństwo jeszcze nie minęło – miasto potrzebuje was na chodzie”.

„Święta racja, pinglarzu” – Hardie spogląda na swoje piwo. „Ograniczymy się dziś do 12 woltów”.

„Odpieprz się, dupku. Nie widzisz, że opłakujemy poległych?!”

„Boże, co ty tu jeszcze robisz...” – wzdycha. Jest już nieźle wstawiony. „Mam dość oglądania kręcących się tu gliniarzy”.

„Co do twojego wielkiego kutasa też się pomyliłem... Nie masz wielkiego kutasa” – stwierdza, wpatrując się zawiedziony w swoje piwo.

Widząc, że się zbliżasz, posiniaczony mężczyzna zaciska pięści.

„Ostrożnie. Zdaje się, że na coś się zanosi” – stwierdza, kiwając porozumiewawczo głową.

„Cuno nazywa tych gości armią p***łów” – szepcze. „Mają się za grube ryby”.

Naprawdę nie znosi chłopaków Hardiego. Odstawienie na kilka dni speedu nic tu nie zmieniło. A to, że Titus go ignoruje, wcale nie pomaga.

„Ty oślizgły zasrańcu...” – mierzy cię wzrokiem. „Masz szczęście, że cię postrzelili, bo mam ochotę rozerwać cię na kawałki, ale...”

Nie spodobało mu się, że oskarżyłeś go o morderstwo. Z drugiej strony, ocaliłeś mu pewnie potem dupę, więc mówi...

„W świetle twojego...” – szuka właściwego słowa, po czym kontynuuje – „...kozactwa... jestem skłonny wybaczyć ci, że próbowałeś wrobić nas w morderstwo”.

„Zdaje się, że próbuję wam podziękować za to, że się wmieszaliście – to wymagało dużej odwagi” – stwierdza, wyciągając dłoń.

„Sytuacja opanowana” – oznajmia z przesadną pewnością siebie.

Jego duma każe ci nieomal uwierzyć, że to on tę sytuację opanował.

Ręka Titusa jest cała w siniakach i do połowy zabandażowana. A mimo to ten olbrzym cieszy się, że wciąż żyje.

(Potrząśnij ją). „Nie trzeba dziękować, to moja praca”.

„Twoje zdrowie mimo wszystko, glino!” – woła, unosząc butelkę whisky.

(Potrząśnij ją). „Zagwiazdorzyłem tam jak nikt na świecie”.

„Dick Mullen na sterydach...” – na jego posiniaczonej twarzy pojawia się przez chwilę uśmiech. „Glen by cię polubił, gdyby tylko... Nieważne”.