Rozmowa · Titus Hardie

Kiedy myśli o leżącym na kafelkach placu, krwawiącym Glenie, w gardle staje mu gula.

(Potrząśnij ją). „Walka u waszego boku była zaszczytem”.

„Nawzajem, glino. Nawzajem” – odpowiada, a jego uścisk jest mocny i przyjacielski.

(Nie potrząsaj jej). „Słuchaj, musimy pogadać”.

„Jasne, jasne” – odpowiada, ignorując twój afront.

(Potrząśnij ją). „W porównaniu z nadciągającym Zmrokiem to było jak walka na poduszki. Wszyscy zginiemy w nadciągającej czystce”.

„Dobra, panie Pogodny... Pewnie też pojawiłyby mi się mroczki przed oczami, gdybym dostał kulkę w zadek” – ściska twoją dłoń i uśmiecha się.

Potrząśnij jego dłoń i kiwnij w milczeniu głową.

„W czym mogę ci pomóc?” – pyta, a jego uścisk jest mocny i przyjacielski.

„Właściwie to przyszedłem się tylko pożegnać”. [Odejdź].

„Trzymaj się, glino!”

Dłoń ma całą w siniakach i do połowy zabandażowaną. A mimo to ten olbrzym cieszy się, że wciąż żyje.

To naprawdę duża rzecz. Szczerszego podziękowania Titus Hardie nie zdołałby z siebie wydusić w żadnych okolicznościach.

„Zdaje się, że próbuję ci podziękować za to, że się wmieszałeś, glino – to wymagało dużej odwagi” – stwierdza, wyciągając dłoń.

„To było zajebiste trafienie. Zajebiste! Ci frajerzy tego się nie spodziewali”. Spogląda na ciebie z niewątpliwym szacunkiem.

„Pochwalam inicjatywę, nawet jeśli strzelasz chujowo, glino” – stwierdza, masując sobie kark. „Jednak możliwe, że to dzięki tej chwili zamieszania dzisiaj tu ze sobą rozmawiamy...”

„Myślałem sobie – skąd wytrzaśniemy taki duży otwieracz do puszek, żeby dobrać się do tych opancerzonych drani? I nagle pojawia się szurnięty glina i po prostu podpala gościa”.

„Imponujące. glino. Żaden z nas już by dzisiaj nie żył, gdyby nie ty...” – robi pauzę, a po chwili wyciąga rękę. „Zdaje się, że próbuję ci podziękować”.

„Jesteś celny jak ślepy błazen na speedzie, ale możliwe, że to dzięki tej chwili zamieszania dzisiaj tu ze sobą rozmawiamy...”

„Zdaje się, że próbuję wam podziękować za to, że się wmieszaliście – to wymagało dużej odwagi” – stwierdza, wyciągając dłoń.

„Zdaje się, że próbuję ci podziękować za to, że się wmieszałeś, glino – to wymagało dużej odwagi” – stwierdza, wyciągając dłoń.

„Szalony sukinsyn...” – wita cię, gwiżdżąc. „Nie sądziłem, że masz w sobie taką furię, ale zdaje się, że ostatnio często myliłem się co do ludzi...”

Zauważając cię, posiniaczony mężczyzna spluwa do stojącej obok niego miseczki.

„Patrzcie, chłopaki” – wskazuje na ciebie. „Panna pacyfistka... Bardzo miło, gdy inni walczą za ciebie, prawda?”

„Wypieprzaj stąd, pajacu! Nie widzisz, że oddajemy tu cześć naszym zmarłym?”

„Ukatrupiłeś połowę miasta” – szepcze. „Zapomniałeś?”

„Posłuchajcie, chciałem tylko pogadać...”

„TY SKURWYSYNIE!!!” – od jego ryku niemal pękają ci bębenki w uszach. „Próbowałeś nas wrobić w morderstwo! O czym chcesz z nami jeszcze rozmawiać?!”

„To był manewr taktyczny. Działanie policyjne. Nie zrozumiałbyś”.

„Rozumiem wszystko bardzo dobrze...” – odpowiada, krzywiąc twarz z obrzydzenia. „Gadaj, co masz do powiedzenia, i wynoś się stąd, dupku”.

„Posłuchaj, potrzebuję tylko krótkiej rozmowy, potem możemy się nigdy więcej nie spotykać”.

„Dobra” – warczy. „Gadaj”.

„Dobra, już sobie idę”. [Odejdź].

„Chyba najwyższa pora, żebyś wypierdalał z Martinaise – nie sądzisz, glino?”

Sposób, w jaki kładzie nacisk na ostatnie słowo, wskazuje, że to zawoalowana groźba.

„Nie powinniście topić smutków w butelce. To nie działa. Serio, próbowałem”.

„Moje kondolencje z powodu śmierci waszych przyjaciół”.

Porucznik wzdycha.

Widząc, że się zbliżasz, posiniaczony mężczyzna unosi swoje piwo w geście powitania.