Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

Młoda kobieta podnosi papieros do ust.

Ma brązowe oczy i pokrytą znamionami twarz. Nie może mieć więcej niż 28 lat.

Błyszczący, srebrny kombinezon wygląda na niej jak łuskowa zbroja. Roztacza blask zbyt wielu spędzonych na mieście nocy.

Odwróć swoją napuchniętą twarz od jej piękna i po prostu idź dalej. [Odejdź].

„Panie mundurowy? Jestem wojskowym?”

„Ee... nie” – jej odpowiedź wyraża zakłopotanie.

Odpowiedź może być tylko jedna: jesteś biznesmenem.

„Więc czemu nazwałaś mnie mundurowym?”

„Bo jest pan policjantem, proszę pana” – zaciąga się dymem.

„Jesteś pewna?”

„Tak, jestem. Chyba że przez cały ten czas karmił nas pan starannie przygotowanymi kłamstwami...” – wciąga jeszcze trochę dymu w płuca.

„Cały ten czas?”

„Jest pan tu od trzech dni. W sprawach służbowych, bez wątpienia”.

„I co to niby za sprawy?”

„Trudno powiedzieć. Ale tak szczerze... chyba głównie picie”.

Co do picia nie masz wątpliwości, ale chyba raczej nie wydajesz się milczącym opojem? Musiała coś słyszeć.

„Możliwe, że nie wiem, gdzie jestem. Ani kim jestem. Ani czym jest coupris kineema. I skąd wiem, jak one brzmią...”

Kiwa głową.

„To tyle”.

„Dobry monolog!” – uśmiecha się, pokazując perłowobiałe zęby.

„...ale potrafię rozpoznać, kiedy ktoś nie mówi mi wszystkiego. Co ja tu robię? Jakie prowadzę śledztwo?”

„Na tyłach są zwłoki najemnika. Wisi tam już od tygodnia. Miejscowym zaczęło to pewnie przeszkadzać i wezwali gliny”.

Mówi rzeczowym tonem, lecz w jej głosie pobrzmiewa smutek.

„I czemu mi tego po prostu nie powiedziałaś?”

„Nie chciałam przytłoczyć pana informacjami. Wydaje się pan trochę... zagubiony”.

Wypróbuj na niej swoją minę – daj jej do zrozumienia, że jej chcesz. Fizycznie.

Chcesz spróbować miny? Daj spokój, czemu ty to robisz?

„Stoję u bram śmierci, zapuchnięty, trup. A jednak... Ech. Czy tęsknota kiedyś się kończy?”

„Alkohol podnosi poziom testosteronu, zwłaszcza u mężczyzn” – stwierdza rzeczowo. „Ten stan utrzymuje się, gdy mija upojenie, a zaczyna się ból. Szuka pan komfortu. To całkiem naturalne”.

A nie jest odwrotnie? Nadmierne picie obniża poziom testosteronu... Uwierz mi, wiesz coś o tym.

Gasi papierosa.

Kiedy zbiera się do odejścia, coś się w tobie budzi. To musi być ten instynkt zabójcy – potrzeba zadawania pytań. Jakbyś mówił to już wcześniej milion razy...

Spogląda na ciebie, a światło odbija się w jej oczach.

A jeśli nie chcę zadawać pytań?

Jesteś gliną, Harry. Niechęć do zadawania pytań byłaby dla ciebie nienaturalna.

Nie musisz tego robić. Nikt cię nie zmusza do bycia gliniarzem.

„Poczekaj! Mam kilka pytań, zanim pójdziesz”.

„Tak?”

„Co to za miejsce? Gdzie ja jestem?”

„Jest pan w hostelu”.

„Nie, nie – gdzie jesteśmy? W jakim miejscu świata?”

„W Revacholu”.

Revachol to upadła, dawna stolica świata podzielona na strefy kontroli okupowane przez obce siły. Minęło pół wieku od nieudanej światowej rewolucji. To miejsce kluczowe dla naszej obecnej chwili.

„To powinno coś dla mnie znaczyć?”

„Wyglądasz na kogoś z Revacholu. Z revacholskich imprez”.

Jej akcent wskazuje, że nie jest stąd. Przybyła z Oranje, innej części świata.

„Revachol na wieki”.

„Na wieki”.

Na wieki wieków... Kątem oka dostrzegasz, że włosy na wierzchu dłoni stają ci dęba. Jakby przebiegła przez ciebie błyskawica o niskim napięciu. To chyba spowodowana kacem nadwrażliwość.

„A możesz mi powiedzieć coś jeszcze?”

„Tak?”

Te słowa – „powiedz mi coś jeszcze” – sprawiają wrażenie wypowiedzianych już niezliczoną liczbę razy. Twoje usta nieomal zastygły w ich kształcie.

„Powiedz mi, który mamy rok”.

„Pięćdziesiąty pierwszy”.

„Którego stulecia?”

„Bieżącego”.

„A które to? Jaki ma numer?”

„Stulecia nie są numerowane. Mają nazwy, a to jest bieżące”.

„Ile w takim razie było już stuleci?”

„Cywilizacja istnieje od ośmiu tysięcy lat” – uśmiecha się szeroko.