Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

Wciąż jeszcze nie dała się przekonać...

„Nie. Wydedukowałem, że wyrzuciłem swój but przez okno, na podstawie ułożenia odłamków”.

„Imponujące” – zaciąga się dymem, kiwając z uznaniem głową.

Tak naprawdę nie uważa, żeby było to szczególnie niesamowite.

„Nie. Mój umysł wciąż podsuwa mi jakieś strzępki informacji. Najróżniejsze fakty, ciekawostki. Jak u jakiegoś detektywa”.

„Oczywiście” – zaciąga się dymem.

„To twój poranny papieros. Tak wnoszę po twoim braku makijażu. Ponadto imprezujesz. Bardzo dużo”.

„Do pana mi jeszcze daleko...” – raczy się dymem z papierosa. „Przepraszam, nie chciałam się wyzłośliwiać. Na pewno jest pan świetny w swoim fachu”.

„Nieważne. Bardziej prawdopodobne, że ktoś gdzieś popełnił błąd...”

„Przepraszam. Przekomarzam się” – wciąga dym. „Na pewno jest pan świetnym gliną”.

To nieprawda! Popraw swoją sytuację flirtem.

„Nie. W trakcie naszej rozmowy po mistrzowsku powściągnąłem potrzebę zwymiotowania. To dowód na mój profesjonalizm”.

„Dziękuję” – uśmiecha się bez przekonania. „Szczerze”.

„Nie. Chyba ujrzałem w tobie smutek, kiedy powiedziałaś mi o wisielcu. Inni by go nie dostrzegli”.

„Ale ja nie byłam smutna” – przekrzywia głowę.

To było jak pstryczek w nos, ale, szczerze mówiąc – należało ci się. Poza tym karcić ją byłoby niegrzecznie.

„Jestem policjantem jak jasna cholera! I nie waż się o tym zapominać!”

„Dobrze, spoko, będę pamiętać”.

Mówi szczerze. Nie sprzeciwiłaby się władzy, nawet tak zapoconej i opuchniętej.

„Dobrze. Skąd wiedziałaś, że jestem policjantem?”

„Proszę najpierw powiedzieć, czy nic panu nie jest” – wydaje się autentycznie przejęta. „Wygląda pan tak, jakby miał zaraz zwymiotować... Może coś panu przynieść?”

Ma rację. Coś chce wyjść ci przez usta. Ale jesteś w stanie to powstrzymać, bo to ty kontrolujesz swoje ciało, a nie odwrotnie.

„Nic mi nie jest. Odpowiedz na pytanie”.

„Jest pan tu od trzech dni. W sprawach służbowych, jak sam pan twierdził”.

„Co to dokładnie za sprawy?”

„Proszę pana...” – przez chwilę wydaje ci się, że wyrzucisz z siebie treść żołądkową, ale udaje ci się utrzymać ją w środku. „Jest pan tu od trzech dni. W sprawach służbowych bez wątpienia”.

„Spokojnie, nie będę wymiotował”.

„Okej”.

„To aż dziwne, że jestem w ogóle w stanie sformułować tę myśl. Ale nic mi nie będzie. Skąd wiedziałaś, że jestem gliną?”

„Czuję się paskudnie. Powiedz, skąd wiesz, że jestem z policji?”

Nie myli się. Coś chce wydostać się z twoich ust w jej obecności, tu i teraz... To sprawia, że kładziesz dłoń na żołądku i przełykasz świadomie.

„Nie ma powodu do obaw. Wczuwałem się tylko w rolę, rozumiesz”.

„Okej” – wdycha dawkę srebrzystego dymu.

O rany! Coś chce wyjść ci przez usta. Wymiociny? Szczęśliwie udaje ci się to powstrzymać, bo to ty kontrolujesz swoje ciało, a nie odwrotnie.

„Skąd wiedziałaś, że jestem funkcjonariuszem policji?”

„Jest pan tu od trzech dni. W sprawach służbowych, jak sam pan twierdził”.

„Jaja sobie ze mnie robisz!”

„Taka jest prawda. Chyba że przez cały ten czas to pan z nas robił sobie jaja...” – wciąga jeszcze trochę dymu w płuca.

„Czekaj, wiem! Jestem biznesmenem. Sprzedaję mundury, prawda?”

Kobieta powoli kręci głową.

Mundurowy może być też elementem artystycznego wyrazu. Masz już do takich rzeczy skłonność.

„No dobrze. Projektantem mundurów?”

„Nie...” – patrzy ci prosto w oczy. „Jest pan policjantem, proszę pana”.

„»Mundurowy« to moje imię sceniczne, prawda? Wyobrażam sobie siebie jako przeciętnego twórcę disco o pseudonimie Mundurowy”.

Mundurowy może być też elementem artystycznego wyrazu. Pretensją do oficjalnej sławy.

„A, tak, »mundurowy« – właśnie”.

„Tak?”

„Skąd wiedziałaś, że jestem z policji?”

„O ile nie karmił nas pan starannie przygotowanymi kłamstwami, jest pan tu od trzech dni. W sprawach służbowych bez wątpienia”.

„Halo, panie mundurowy” – kobieta kiwa do ciebie, paląc nadal papierosa.