Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

Wybucha śmiechem, który strząsa z jej twarzy wyraz zmęczenia. „Co, proszę?! Nie tak się składa zdania. Jak to było? No, jeszcze raz!”

„Powiedziałem, że chcę uprawiać z tobą seks”.

„No właśnie inaczej pan powiedział. To było...” – napad śmiechu nie pozwala jej skończyć.

„No, bardzo proszę! Jeszcze raz!”

Nie cofaj się. Powtórz to, co powiedziałeś. Z dumą.

„Powiedziałem »Chcę robić z tobą jebanie«”.

„Zgadza się, ty rąbnięty dupku!” – ociera łzy z oczu. „Co z ciebie w ogóle za glina? Kim ty jesteś?”

„Jestem gliniarzem apokalipsy”.

„To już nadszedł ten czas?” – unosi brew.

„Nie, przed nami wciąż jeszcze kilka stuleci”.

„Mówił ci ktoś kiedyś, że strasznie emocjonalny z ciebie gliniarz?”

„Nie wiem. Nie pamiętam, żeby ktokolwiek powiedział mi cokolwiek. Kiedykolwiek”.

„No dobrze, muszę spytać: naprawdę pan nie pamięta? Tak po prostu...” – zastanawia się nad bardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem, bezskutecznie. „Wypił pan tak dużo, że aż stracił pan pamięć?”

„Chyba właśnie tak to wygląda. Jestem żartem, a nie gliną. Albo zażartowałem, że jestem gliną, i za dużo wypiłem. Jestem też stary”.

„Przepraszam...” – gasi papierosa.

„Trochę przypałowo będzie mnie potem przesłuchiwać”.

„I od razu mówię: Nie, to nie ja”.

„To oczywiste. Ktoś wykręcił mi paskudny numer. Załatwił mnie, i to grubo”.

„Nie. To ogromna tajemnica, nie z tego świata. A ja stoję w samym jej centrum”.

„W takim razie chyba mam dla pana przepowiednię...” – gdy gasi papierosa, zapada złowieszcza cisza.

„Zwykle jestem na pewno mniej emocjonalny. Nie wiem, czemu wyrzucam z siebie te wszystkie rzeczy”.

„W takim razie powinnam się chyba przygotować na to, co nadchodzi. Dziękuję, to była czysta przyjemność. Mam nadzieję, że koniec nadejdzie jednak szybciej. Bo inaczej...” – gasi papierosa

„Tak, jestem całkiem emocjonalny”.

„Tak, ledwie minuty dzielą nas od całkowitego rozpadu rzeczywistości”.

„Minuty? Powinnam się więc przygotować. Dziękuję, było sympatycznie. Mam nadzieję, że to wszystko naprawdę się zawali. Bo inaczej...” – gasi papierosa.

„Gliniarze niepamiętający, kim właściwie są, mówiący takie rzeczy, jak ja przed chwilą... Koniec nie może być dalej niż za dwa dni”.

„Supergwiazdorskim gliną. Nie mogę temu dłużej zaprzeczać”.

„Klawo. A można spytać, na czym polega to supergwiazdorstwo?”

„Jestem potomkiem Guillaume'a le Milliona”.

„A może samym Guillaume'em le Millionem? Byłby teraz w pańskim wieku... Proszę się nad tym zastanowić! I jeszcze nad jednym...” – gasi papierosa.

„Zupełnie serio myślę, że jestem supergwiazdą. To teoria, nad którą pracuję”.

„Ubawiłam się, dziękuję. Kimkolwiek jesteś, bądź nim dalej. Bo inaczej...” – gasi papierosa.

„To znaczy, że jestem starym, zapuchniętym pijakiem z bokobrodami i spodniami w stylu disco. Jeśli nie mam żartu w zanadrzu, to sam jestem sobie winien”.

„Przepraszam. Nie wiem, czemu to powiedziałem, żałuję tego. Jesteś ładna... Przepraszam. Jestem żałosnym gliną”.

„Niepotrzebnie, to było zabawne. Zresztą kogo to obchodzi. Kogo w ogóle obchodzi ten cały syf”.

Jak się zdaje, szczerze chce cię przekonać, że nic się nie stało.

„To co, że nie potrafisz się już dobrać do pierwszorzędnej cipki? Na tym się życie nie kończy. Są inne, odpowiedniejsze dla mężczyzny w tym wieku cele. To...” – wskazuje na swą spowitą srebrem figurę – „...po prostu fatamorgana. Jest tylko jeden problem...” – gasi papierosa.

„Nie jestem pewien, czy w ogóle jestem gliniarzem. Nie pamiętam, żebym nim był. Mogłem skłamać”.

„Znajdź sobie kogoś innego do wyśmiewania”.

„Przepraszam” – gasi papierosa. „Nie chciałam pana urazić”.

„Nie, nie chcę”.

„Może i nie wiem, kim jestem, ale potrafię rozpoznać, kiedy ktoś nie mówi mi wszystkiego. Co ja tu robię?”

„Czemu nie pamiętam, że jestem policjantem? Ani niczego innego?”

„Widzę”.

„To dobrze”.

„Naprawdę?” – unosi brew. Papieros skwierczy.

Nie miała czasu na nałożenie makijażu – to jej poranny papieros. Wygląda na zmęczoną; jej piękno gaśnie szybciej niż powinno, biorąc pod uwagę jej wiek.

„Wiesz dlaczego?”

„Czyżby z powodu picia?” – unosi brew. Papieros skwierczy w jej ustach.

„Powinienem już iść”. [Odejdź].

„Oczywiście” – gasi papierosa. „Proszę uważać. Nie lubią tu policjantów”.

„Kto zdrowy na umyśle pozwoliłby mnie być stróżem prawa?”

„Przesadza pan z tą samokrytyką. Do policji przyjmują każdego jak leci”.

Rezolutny komentarz. Nie puszczaj go płazem, postaw się.

Lepiej odpuść. Nic nie mów.

Odwrót nie jest taktyką zwycięzców.

„W sumie to rozumiem, czemu zrobili ze mnie stróża prawa. Mam odpowiedni charakter”.

„Skłonność do sprzeczności?”

„Nie. Zdałem sobie sprawę, że nie mówisz mi wszystkiego. Coś się we mnie obudziło. Instynkt zabójcy”.

„Oczywiście” – zaciąga się dymem.