Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

„Dobrze, powiedz mi coś jeszcze”.

„Co w tym takiego zabawnego?”

„Racja” – poważnieje. „W cywilizacji nie ma nic zabawnego”.

Nie znosi cywilizacji. Czuje się przez nią zdradzona.

„Co mają tutaj przeciwko policji?”

„Pracownicy portowi mają się za chojraków, którym policja niepotrzebna. Przynajmniej tutaj, na wybrzeżu. Nie wiem, jak w innych częściach miasta”.

„Twój pokój jest bardzo blisko mojego. Słyszałaś może coś w nocy?”

„Było typowe zamieszanie” – wzrusza ramionami. „Głośna muzyka disco”.

„Miałem jakichś gości?”

„Trudno powiedzieć – stąd nie da się usłyszeć rozmawiających osób” – wskazuje gestem pokój numer 3.

„Głośna muzyka disco?”

„O tak, różni wykonawcy, głównie Orkiestra Ostentacji” – unosi brew, czekając, aż ta nazwa dotrze do banku twojej wiedzy muzycznej.

Ach, oni. Uch... Im mniej mówimy o OO, tym lepiej.

„Tam, skąd pochodzę, OO byli wielkimi gwiazdami. Miałam wtedy nie więcej niż siedem lat. »Życie jest truuuuuudne!«” – śpiewa. „»Lecz my trwamy daaaaaalej...«”

Czy w takim razie życie nie robi się trudne dlatego, że trwamy dalej?

„Ale bardziej jednak robi się trudne niż trwamy, co?”

„Na to wygląda. Mniej więcej o drugiej disco ucichło i klimat się zmienił”.

„Co się stało?”

„Zaczęła się wolna, smutna piosenka. Jakby organowa, na zapętleniu. Trochę to trwało. Chwilami wył pan w jej rytm”.

„Wiem już dosyć”.

„Okej”.

„Co śpiewałem?”

„Coś o tym, że nic już nie ma znaczenia i że zostaliśmy sami. Trudno stwierdzić – piosenka była bardzo cicha i spokojna, ale pan ryczał jak ranny łoś. Słowa ginęły w tym zawodzeniu”.

„Co się potem stało?”

„Potem zaczął pan krzyczeć i wszystko zdemolował”.

„To zupełnie w moim stylu. Co zrobiłem?”

„Okno nie przetrwało. I chyba magnetofon, bo piosenka nagle ucichła. No i pewnie meble. Piękny pokaz destrukcji. W akompaniamencie krzyków. Potem chyba stracił pan przytomność”.

„Powiedz, proszę, że nie działo się nic więcej”.

„Owszem. Wrzeszczał pan chyba, że... nie chce pan już być »takim zwierzęciem«. Może źle usłyszałam, ale to akurat zapadło mi w pamięć”.

Zdaje się, że cierpiałeś jakiś fundamentalny ból, mięśniaku.

„Potem wyszłam. Do tego czasu wszystko już się uspokoiło. Około czwartej lub piątej” – kiwa głową. „I tyle”.

„Aż mnie duma rozpiera. Powiedz, że działo się coś jeszcze”.

„Działo się coś jeszcze?”

„Chyba zmyślasz. W życiu bym się tak nie zachował”.

„Prawda” – spogląda na ciebie. „W życiu”.

„Co się stało potem?”

„Jesteś pewna, że nikt mnie nie zaatakował?”

„Nie było odgłosów walki. Tylko demolowania pokoju”.

„Ale ranny w takim czadowym sensie? Jak jakaś dzika bestia?”

„Tak. Bardzo dzikie to było”.

Nie sposób stwierdzić, czy mówi to z sarkazmem, czy naprawdę tak myśli.

„Przepraszam”.

„Nie ma za co, i tak potem wyszłam. Nie przeszkadzało mi to”.

„Śpiewałem to?” (Pokaż jej puste pudełko po „Najmniejszym kościele w Saint-Saëns”).

„Tak! Był tam kościół. Taki bardzo mały. Najmniejszy i najsmutniejszy kościół świata. O tym to było. Ale też...”

„Co jeszcze?”

„Może w takim razie powinniśmy przestać trwać? Czy to trwanie nie powoduje trudności?”

„Możliwe, że wczoraj doszedł pan do tego samego wniosku. Mniej więcej o drugiej disco ucichło i klimat się zmienił”.

„Tak, zdecydowanie trwamy dalej”.

„No nie wiem... Mniej więcej o drugiej disco ucichło i klimat się zmienił”.

„Powiedz mi coś innego”.

„Dobrze. Możesz już iść”. [Odejdź].

„Cieszę się, że mogłam pomóc”.

Pozwól tej chwili minąć.

„Zanim pójdziesz, mam do ciebie kilka pytań”.

„I nie, nie kończy się”.

„Do widzenia”.

Kiedy zbiera się do odejścia, coś się w tobie budzi. Nazwij to instynktem, potrzebą... zadawania pytań. Jakbyś mówił to już wcześniej milion razy...

Słowa zdążyły opuścić już twoje usta.

„Chcę robić z tobą jebanie”.