Rozmowa · Kim Kitsuragi

Mężczyzna w okularach i pomarańczowej bomberce złożył swoją gazetę i ze zniecierpliwieniem potupuje stopą. Zdaje się, że czeka tu na kogoś od jakiegoś już czasu.

Po zwróceniu na siebie twojej uwagi mruży oczy i wyciąga dłoń na powitanie.

Gdyby ktoś przypuścił teraz szturm na ten budynek, gdyby szyby okien roztrzaskały się głośno, a cały świat przypuściłby na ciebie atak, ten człowiek rzuciłby się w objęcia śmierci, aby cię ocalić. Jesteś tego pewien. Ale czemu?

Na rękawie jego bomberki, a także na plecach, widnieją te same tajemnicze białe prostokąty, co na twojej marynarce.

Uściśnij mu dłoń.

„Dzień dobry, jestem Kim Kitsuragi” – przedstawia się, chwytając mocno twoją dłoń. „Porucznik, komisariat 57. Ty musisz być z 41...”

Zdajesz sobie sprawę, że czeka, aż się przedstawisz.

Oto twoja szansa na wymyślenie sobie naprawdę dobrego imienia. Czas na odrobinę kreatywności. Rozmyślaj!

Wymyśl sobie imię.

Skupiasz się tak mocno, że aż mrużysz oczy. Twoje imię powinno mieć kolor głębokiego złota i pomarańczu, jak pożar lasu na horyzoncie. Powinno mieć też odór alkoholowych wyziewów z twoich ust. Zrobiłeś ku niemu dwa pierwsze kroki, ale zostało ich jeszcze wiele więcej...

„Mów mi po prostu »oficerze«”.

„W porządku. Oficerze...” – w głosie Kima słychać zmieszanie.

„Zdaje się, że w niedzielę doszło do niewielkiego nieporozumienia związanego z datą naszego spotkania. W sobotę zresztą też... Zdążyłeś już może porozmawiać z kierownikiem tego miejsca?”

Chce przez to powiedzieć, że próbuje się z tobą spotkać od dwóch dni, ale byłeś zajęty czymś innym.

„To musi być jakieś nieporozumienie. Mylisz mnie z kimś innym”.

„Nie, nie sądzę” – odpowiada, przyglądając ci się krótko. „Powinniśmy zapytać go o jakieś podsumowanie, skoro też już tu jestem. Miejsce zbrodni znajduje się na tyłach, tak?”

„Nie zaszkodzi też zapewnić go, że policja jest już na miejscu. W pełnym składzie. Zaplanowałeś już wstępne przesłuchania?”

„Tak. Zaplanowałem”.

„Dobrze. Ale nawet jeśli tego nie zrobiłeś, to będzie jeszcze na to czas po oględzinach zwłok”.

„Zdjąłeś zwłoki z drzewa?”

„Słuchaj, stary, no wiesz, taa...”

„To oznacza, że zwłoki nie wiszą już na drzewie?”

„W zupełności”.

„»W zupełności«? To oznacza, że zdjąłeś zwłoki z drzewa?”

„Zwłoki?”

„Mm-hmm”.

„Nie lubię zwłok”.

„Jasne. Ale czy zdjąłeś je z drzewa?”

„Nie”.

„Więc zwłoki są wciąż na drzewie...”

Po raz pierwszy wyczuwasz w głosie porucznika zmęczenie. Oczywistym jest, że wolałby, żeby zwłok nie było już na drzewie.

„...na którym wiszą nieprzerwanie od siedmiu dni. Musimy się nimi zająć, jak tylko skończymy rozmowę z właścicielem lokalu”.

Straszna szkoda. To do roboty. Zedrzyj to ciało z tego drzewa.

„Nic się nie martw tym ciałem. Zaraz je stamtąd zedrę”.

„Biorąc pod uwagę to, jak długo zwłoki wiszą na tym drzewie, zalecam zachowanie ostrożności”.

Delikatny towar. Pełny smrodliwych potworności...

„To co my mieliśmy zrobić?”

„Porozmawiaj z kierownikiem. Później pójdziemy na tyły i zajmiemy się zwłokami”.

„Ruszajmy”. [Odejdź].

„Prowadź, oficerze”.

Porucznik Kitsuragi dołączył do twojej drużyny. Możesz rozmawiać z nim w każdej chwili, wchodząc z nim w interakcję.

Jeśli masz zaraz zacząć śledztwo, to powinieneś mieć chyba odznakę?

„Zaraz, a nie powinienem mieć odznaki albo czegoś w tym rodzaju?” (Sprawdź w kieszeniach).

„Chcesz powiedzieć, że nie masz odznaki?”

„Nie miałem jej przy sobie, kiedy się obudziłem”.

„Utrata karty identyfikacyjnej to poważna sprawa. W moim pojeździe jest krótkofalówka, której możesz użyć do zgłoszenia zaginięcia odznaki. Radzę odzyskać ją jak najszybciej. Jednak mimo wszystko zwłoki powinny mieć pierwszeństwo”.

No dobra, daj już spokój. Jeśli on nic nie wspomniał o tym, że nie masz na sobie spodni, to nikt tego nie zrobi. Tylko sobie szkodzisz, więc lepiej je załóż...

(Udawaj, że ją znalazłeś). „Mam odznakę! Jestem policjantem i mam swoją odznakę”.

„Och...” – odpowiada i po krótkiej pauzie kontynuuje z wyraźną ulgą: „Gdybyś zgubił swoją odznakę, miałbyś poważne kłopoty. Musiałbyś zgłosić to za pomocą mojej krótkofalówki. Ale skoro masz ją, to możemy zająć się naszym zadaniem”.

„Ale ja nic nie pamiętam”.

„Widzę, że zeszłej nocy piłeś. I dzień wcześniej też” – stwierdza po chwili ciszy. „I że wciąż jesteś pijany. Ale widywałem funkcjonariuszy w gorszym stanie. Znacznie gorszym stanie”.

„Jeśli potrzebujesz czegoś na ból głowy, to w pobliżu jest sklep wielobranżowy. Ale – jak już mówiłem – zwłoki powinny być naszym priorytetem”.

Tak, środek przeciwbólowy by się teraz przydał. Czerep ci aż pulsuje dyskomfortem.

Najlepszym lekiem na ból głowy jest oczywiście morfina. Raczej tego nie będą mieli, więc muszą wystarczyć ci papierosy.

„Myślisz, że jestem gliną? Nie mogę być oficerem policji! Popatrz tylko na mnie!”

„Wszyscy mamy czasem takie wrażenie. Obawiam się, że nie ma czegoś takiego jak oficer policji. Są za to wiszące na drzewie zwłoki – ktoś musi ustalić, kto je tam umieścił. Jeśli my tego nie zrobimy, to nie zrobi tego nikt inny”.

A wkrótce później zwłoki zawisną na wszystkich drzewach.

„Ale najpierw musimy zdjąć je na ziemię” – podsumowuje.

„A gdybym ci powiedział, że tak naprawdę nie jestem oficerem policji?”

„Skąd ta pewność, że jestem z policji?”