Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Skierowano mnie tutaj, abym spotkał się z detektywem z 41. komisariatu. Na rękawie i plecach masz oznaczenie Milicji Obywatelskiej” – wyjaśnia, wskazując twoją marynarkę.

„Niewykluczone, że tylko się pod niego podszywasz. Mogłeś zdobyć oznaczenia na czarnym rynku lub podrobić je. Jednak na razie nie zamierzam zajmować się tymi możliwościami. Nie służę w Inspektoracie Generalnym”.

Inspektorat Generalny to wydział spraw wewnętrznych. Mówi ci więc, że nie jest z wydziału kapusiów i jego zadaniem nie jest podejrzewanie takich rzeczy.

„A, masz na myśli kapusiów!”

„Nie posługujmy się obraźliwymi określeniami. Wykonują swoją pracę”.

„Oznaczenia... Znaczy się, te białe prostokąty?” (Wskaż na swój rękaw).

„Tak”.

„Ale to tylko białe prostokąty”.

„To nie są tylko białe prostokąty. Zawierają halogenowy znak wodny z literami MOR oraz wzór odzwierciedlający sieć ulic Zachodniego Revacholu”.

„Gdybym chciał sprawdzić ich autentyczność, poprosiłbym cię, abyś stanął w świetle reflektorów mojego powozu motorowego, ale to nie moja sprawa. Mnie wystarczy, że będziesz robił swoje”.

„Ale nie powinienem mieć odznaki albo czegoś w tym rodzaju?” (Sprawdź w kieszeniach).

„Chcesz powiedzieć, że nie masz odznaki?”

(Udawaj, że ją znalazłeś). „Mam odznakę. Jestem policjantem i mam swoją odznakę”.

„Och...” – odpowiada i po krótkiej pauzie kontynuuje, ostrożnie dobierając słowa: „Gdybyś zgubił swoją odznakę, miałbyś poważne kłopoty. Musiałbyś zgłosić to za pomocą mojej krótkofalówki. Ale skoro masz ją, to możemy zająć się naszym zadaniem”.

No dobra, daj już spokój. Jeśli on nic nie wspomniał o tym, że nie masz na sobie spodni, to nikt tego nie zrobi. Tylko sobie szkodzisz, więc lepiej je załóż...

„Nie miałem jej przy sobie, kiedy się obudziłem”.

„Utrata karty identyfikacyjnej to poważna sprawa. W moim pojeździe jest krótkofalówka, której możesz użyć do zgłoszenia zaginięcia odznaki. Radzę odzyskać ją jak najszybciej. Jednak mimo wszystko zwłoki powinny mieć pierwszeństwo”.

„Dobrze”.

Kiwa głową.

„Masz na myśli wydział spraw wewnętrznych?”

„Tak. Ale nie pracuję dla nich. Należę do Wydziału Śledczego”.

„Yyy... »Inspektoracie Generalnym«?”

„Sprawy wewnętrzne. Ale nie pracuję dla nich. Należę do Wydziału Śledczego”.

„Miałem spotkać się w Whirling-in-Rags z detektywem z 41. komisariatu, który przybył tu trzy dni temu. Powiedziano mi, że właśnie od tylu dni tu jesteś. Poza tym pasujesz do rysopisu” – wyjaśnia, mierząc cię wzrokiem.

„Jakiego rysopisu?”

„Kierownictwo 41. komisariatu zapewniło, że przyślą swojego najbardziej zaprawionego detektywa. Ty wyglądasz mi na bardzo... zaprawionego”.

„Zgadza się! Na zaprawie to się znam, jak nikt inny, stary!”

„Nie wątpię. Ale radzę, abyś odnalazł swoją marynarkę z oficjalnym oznaczeniem” – odpowiada, wskazując biały prostokąt na swoim rękawie.

„Ale to tylko białe prostokąty”.

„To nie są tylko białe prostokąty. Zawierają halogenowy znak wodny z literami MOR oraz wzór odzwierciedlający sieć ulic Zachodniego Revacholu. Mógłbym stanąć w świetle reflektorów mojej kineemy, aby ci to pokazać, ale w tej chwili powinieneś zająć się swoją robotą”.

„A co, jak mam idealnego sobowtóra?”

„Mogłeś zamordować mężczyznę, z którym miałem się spotkać, i teraz się pod niego podszywasz. Możesz być też jego bliźniakiem, który z miłości i lojalności zastępuje swojego znacznie bardziej odurzonego brata”.

„Jednak na razie nie zamierzam zajmować się tymi możliwościami. Nie służę w Inspektoracie Generalnym”.

Inspektorat Generalny to wydział spraw wewnętrznych. Mówi ci więc, że nie jest z wydziału kapusiów i jego zadaniem nie jest podejrzewanie takich rzeczy.

„Masz na myśli wydział spraw wewnętrznych?”

„Tak. Ale nie pracuję dla nich. Należę do Wydziału Śledczego”.

„Mimo to radzę, abyś odnalazł swoją marynarkę z oficjalnym oznaczeniem” – odpowiada, wskazując biały prostokąt na swoim rękawie.

„A, masz na myśli wydział kapusiów!”

„Nie posługujmy się obraźliwymi określeniami. Wykonują swoją pracę”.

„Yyy... »Inspektoracie Generalnym«?”

„Sprawy wewnętrzne. Ale nie pracuję dla nich. Należę do Wydziału Śledczego”.

„No dobrze”.

Kiwa głową.

„Aha...”

„Mimo wszystko radzę, abyś odnalazł swoją marynarkę z oficjalnym oznaczeniem” – odpowiada, wskazując biały prostokąt na swoim rękawie.

„Jeszcze nie”.

„W porządku. Będzie na to czas po oględzinach zwłok”.

„Tak. Policja. Wiem, że jestem policjantem”.

„Mhm. A przesłuchania?” – pyta, potupując nogą bardziej z przyzwyczajenia niż z niecierpliwości.

„Jakie przesłuchania?”

„W 57. przygotowujemy wstępną listę osób do przesłuchania, a później po prostu... robimy pierwsze podejście” – wyjaśnia, wykonując gest dłonią. „Przygotowujemy pole działania, poznajemy graczy. Wy tak nie robicie? Może nie wszystkie komisariaty stosują tę metodę...”

„Czyli kto? Ty? Jesteś z policji?”

„Tak, oczywiście”.

„Znaczy się, z nim?” (Kiwnij głową w stronę kierownika baru). „Tak, właśnie z nim rozmawiałem”.

„Jeśli nie masz nic przeciwko, to powinniśmy przesłuchać go ponownie. Przyda się jakieś podsumowanie okolicy – szczególnie teraz, gdy do ciebie dołączyłem. Miejsce zbrodni znajduje się na tyłach, tak?”

Mężczyzna wyświadcza ci zawodową uprzejmość. Wie, że nie porozmawiałeś z kierownikiem, o czymkolwiek nie miałbyś z nim porozmawiać.

„Nie, jeszcze nie”.

„W takim razie powinniśmy zapytać go o jakieś podsumowanie, żebym był na bieżąco. Miejsce zbrodni znajduje się na tyłach, tak?”

„Znaczy, z tamtym gościem?” (Kiwnij głową w stronę mężczyzny za ladą). „Jasna sprawa, że z nim gadałem”.

„Nie znam właściwie swojego imienia”.