Rozmowa · Kim Kitsuragi

„W porządku” – odpowiada, analizując twoje słowa, by po chwili je zignorować.

„Ee, jestem... może Harry?”

„Nie zabrzmiało to zbyt pewnie, oficerze. Nie spędziłeś ostatnio zbyt wiele czasu pod przykrywką?” – pyta, uśmiechając się niepewnie, abyś wiedział, że żartuje.

„Jeszcze nie pora”.

Nic nie mów.

Raphaël Ambrosius Costeau.

Jest naprawdę czadowe, ale nie wyjdę na pajaca, jak zacznę się tak nazywać?

Instynktownie przesuwasz dłonią po wzorzystym jedwabiu swojego krawata. Jego gładkość zapewnia ci ukojenie i dodaje pewności siebie.

Nie bój nic! „Raphaël Ambrosius Costeau” brzmi poważnie i historycznie. Skorzystaj z okazji na rozpoczęcie życia na nowo, jako bardziej stylowy człowiek.

„Nazywam się Raphaël Ambrosius Costeau”.

„No tak...” – Kim nie zastanawia się nawet nad tym, co właśnie powiedziałeś. Po prostu zmienia temat.

Ani przez moment nie wierzy, że to twoje prawdziwe imię. Lekceważy je, uznając, że to jakiś żart z waszego komisariatu albo dziwactwo, którego nie pojmuje.

W żadnym razie. „Raphaël Ambrosius Costeau” brzmi poważnie i historycznie. To okazja na rozpoczęcie życia na nowo, jako bardziej stylowy człowiek.

Ale czadowe.

Instynktownie przesuwasz ręką po swoim wzorzystym, pomarańczowym krawacie. Dotyk pogniecionego jedwabiu sprawia, że imię to brzmi z jakiegoś powodu jeszcze bardziej czadowo.

Jeszcze bardziej szacownie. To okazja na rozpoczęcie życia na nowo, jako bardziej stylowy człowiek. Jako Raphaël Ambrosius Costeau.

Jak najbardziej. „Raphaël Ambrosius Costeau” brzmi poważnie i historycznie. To okazja na rozpoczęcie życia na nowo, jako bardziej stylowy człowiek.

Jest serio, serio czadowe. Ale może nieco za bardzo... pretensjonalne?

Instynktownie przesuwasz dłonią po wzorzystym jedwabiu swojego krawata. Jego gładkość zapewnia ci ukojenie i dodaje pewności siebie.

„Raphaël Ambrosius Costeau” nie brzmi pretensjonalnie, tylko stylowo. To okazja na rozpoczęcie życia na nowo, jako bardziej stylowy człowiek.

Ani trochę. „Raphaël Ambrosius Costeau” brzmi poważnie i historycznie. To okazja na rozpoczęcie życia na nowo, jako bardziej stylowy człowiek.

Nie ściskaj jego dłoni.

„Dzień dobry, jestem Kim Kitsuragi” – przedstawia się niespeszony. „Porucznik, komisariat 57. Ty musisz być z 41...”

Ledwo da się to wychwycić, ale chyba jest nieco zirytowany twoją gburowatością. Po chwili jednak odpuszcza. Ma ważniejsze sprawy na głowie.

Zdajesz sobie sprawę, że czeka, aż się przedstawisz.

Chwila, ale kim on dla mnie jest?

To twój przyrodni brat.

Na rękawie jego bomberki, a także na plecach, widnieją tajemnicze białe prostokąty.

Mężczyzna w okularach i pomarańczowej bomberce ze zniecierpliwieniem potupuje stopą. Zdaje się, że na kogoś czeka – chyba na ciebie.

Gdy do niego podchodzisz, mruży oczy i wyciąga dłoń na powitanie.

Mężczyzna w okularach i pomarańczowej bomberce ze zniecierpliwieniem potupuje stopą. Zdaje się, że na kogoś czeka – chyba na ciebie.

Mężczyzna w okularach i pomarańczowej bomberce złożył swoją gazetę i ze zniecierpliwieniem potupuje stopą. Zdaje się, że czeka tu na kogoś od jakiegoś już czasu.