Rozmowa · Praczka

Wiesz, może też być inny sposób. Tylko musiałbyś się wybrać w jakieś ustronne i dyskretne miejsce... Twój pokój w Whirling by się nadał...

„Wie pan, kto spija śmietankę z takich umów? Deweloperzy, firmy budowlane, właściciele restauracji, księgowi Claire'ów w La Delcie...”

„Trochę godności. Jest pan stróżem prawa, a nie skorumpowanym kamratem jakiegoś spaślaka”.

Nie przejmuj się. Emocje biorą w niej już górę. Tylko tak dalej, zmęcz ją jeszcze.

„Mógłbym spróbować przekonać Evrarta, żeby wam co nieco zapłacił...”

„Trzeba wykazać się sprytem. Przeczytać drobny druczek, myśleć z wyprzedzeniem, szukać możliwości...”

„A co ja w tej chwili robię, MOR-owy panie?!” – szczotka, którą szoruje pranie ląduje w wiadrze z takim impetem, że mydliny trafiają cię w twarz.

Smakują mydłem. Nic dziwnego.

„Proszę to podpisać, bo każę MOR-owi przewrócić to miejsce do góry nogami. Coś w końcu znajdziemy...”

Porucznik rzuca ci spojrzenie kątem oka, ale się nie odzywa.

Nie spodobało mu się to.

„Znajdzie pan tylko nędzę i samotność” – odpowiada, szczerząc zęby. „Niezbyt imponujące te pańskie groźby”.

Uch, nie przychodzi mi do głowy już nic, co mógłbym powiedzieć.

Może po prostu popatrz na nią wielkimi, proszącymi oczami?

„Może... rekompensata finansowa pomogłaby pani zmienić zdanie?” (Puść jej oczko).

„Policjanci przekupujący obywateli. Czy zwykle nie działa to w drugą stronę?” – pyta, ale nie oczekuje od ciebie odpowiedzi.

W jej najlepszym interesie jest ciebie posłuchać. Wiesz, jak działa świat.

„Pan policjant” – stwierdza, mrużąc oczy. „W czym nasza wieś może panu pomóc?”

Staruszka wciąż nuci swoją tajemniczą piosenkę. Otwiera oczy na znak, że zauważyła twoją obecność.

Masz dziurę w pamięci właśnie tam, gdzie powinien być tytuł tej piosenki. Powinieneś ją natychmiast o niego spytać!

Kobieta przy wiadrze z ubraniami nuci dziwną melodię. Ma zamknięte oczy.

„Witam we wsi rybackiej” – odzywa się, otwierając oczy. „Podejdź bliżej. Mam katarakty”.

Skąd w takim razie wie, że tu jesteś?

„Do zobaczenia później” [Odejdź].

„Nigdzie się stąd nie wybieram” – stwierdza, zerkając kątem oka na wiadro pełne ubrań.

„Khm. A jeśli nie chcę?”

„No, no. Niech pan nie będzie nieśmiały. Wszystko będzie dobrze”.

Nachyl się do przodu.

„Och” – przez chwilę na jej twarzy pojawia się cień. „Witam, panie władzo. Nikt tu nie sprawia kłopotów – i nie chcemy tu żadnych kłopotów”.

„Nie jesteśmy tu, aby sprawiać kłopoty, proszę pani”.

Kłopoty? Zaprzecz jego słowom, bratan! Pokaż, że masz styl.

„Jesteśmy policjantami. Rozpętujemy piekło! Klik, klik! Bum, bum!” (Wyceluj w nią pistoletami z palców).

„Nieprawda. Już tu was kiedyś wiedziałam. Dwanaście lat temu. Nie urządziliście żadnej rozwałki – byliście bardzo pomocni. Ale i tak w Martinaise jesteście uznawani za zły omen”.

„Zaraz, ja tu już kiedyś byłem?”

„Nie, nie pan osobiście. Miałam na myśli MOR. Jacyś mężczyźni pokłócili się wtedy i jeden zabił drugiego. Zamknął się w tamtej szopie” – wskazuje stojący za nią budynek.

„Był pogrążony w ponurych myślach, potrzebował pomocy w otworzeniu drzwi. Otworzyliście je dla niego i zabraliście, aby mógł rozmyślać w bardziej odosobnionym miejscu. Gdzieś, gdzie jest ciszej”.

Mówi to tak, jakby zabrano go do jakiejś duchowej pustelni.

„O jakim złym omenie mowa?”

„Och, o takim jak zwykle. Mroczne wieści. Czarny ogar”.

Tak, to ty. Czarny pies liżący sobie łapy.

„Jestem złym omenem, to się zgadza”. (Przejdź dalej).

„Nie jesteś. Nikt tutaj nie uważa, że jesteś złym omenem. Ludzie by nam o tym powiedzieli”.

„Może się boją”.

„Czemu?”

„Bo jest pan złym omenem. Ale mimo to jest pan tu mile widziany – tak długo, jak nie gonią pana ludzie z pistoletami. A może nawet wtedy, bo właśnie taką rybacką wieś tutaj stworzyliśmy”.

„Przepraszam, że nie ma tu zbyt dużo miejsca na zaparkowanie pańskiego powozu motorowego. Ani zbyt dużo domów. Czy ludzi. Moich dzieci dawno już tu nie ma... Szukają skarbu. Tak jak pozostali”.

„Ech, znowu plotę bez ładu i składu” – stwierdza, machając ręką. „Co pana do nas sprowadza?”

„Mimo to jest pan tu mile widziany” – kiwa głową. „Tak długo, jak nie gonią pana ludzie z pistoletami. A może nawet wtedy, bo właśnie taką rybacką wieś tutaj stworzyliśmy”.

„Jeśli jestem uważany za zły omen, to czemu nikt mi tego nie powiedział?” (Przejdź dalej).

„Jestem policjantem. Nie sprawiam kłopotów, tylko je rozwiązuję”.

„Och, oczywiście. Ostatni raz widziałam was tutaj... dwanaście lat temu. Wtedy też pojawiliście się, aby zająć się kłopotami. I zajęliście się... Ale i tak w Martinaise wasz widok uznawany jest za zły omen”.

„Tak jak powiedział. Jesteśmy policjantami. Nie sprawiamy kłopotów, tylko je rozwiązujemy”.

„Jesteśmy policjantami. Rozpętujemy piekło! Klik, klik! Bum, bum!”

„Skąd pani wiedziała, że tu jestem, jeśli pani nie widzi?”

„Wciąż mam świetny słuch. Bliżej, bliżej...” – przywołuje cię do siebie.

Nie jesteś pewien tej melodii, ale może być południowosamarska albo pochodzić z Siigayu (znanego jako Morelowe Lenno).

Staruszka wciąż siedzi na swoim krześle i kontynuuje pracę, nucąc przy tym cicho.

Brzęczenie elektrycznych świateł miesza się nocą z niskim szumem oceanicznych fal.

Nie przeszkadzaj jej. [Odejdź].

Kontynuuje nucenie, kiwając głową w rytm nieznanej ci melodii.