Rozmowa · Praczka

„Nasz lokator – pan policjant. Mam nadzieję, że szum fal nie przeszkadzał panu w zasypianiu. W czym mogę panu pomóc?”

„Słyszała pani w jakoś zeszłym tygodniu radio na wybrzeżu?”

„Radio? Hmm... Nie, używamy tutaj radia. Mam jedno w chacie, ale w ogóle go nie włączam”.

„Jest pani pewna, że nie słyszała pani grającego radia?”

„Te uszy znają wszystkie dźwięki wybrzeża. Zorientowałabym się, gdybym usłyszała cokolwiek innego”.

„Możemy, Kim?”

„Miejmy to jak najszybciej za sobą. Użyj radia w mojej kineemie, skontaktuj się z dystrybutornią i poproś o połączenie z tą stacją. Może ktoś od nich rzuci jakieś światło na tę sprawę”.

„To musi być dla ciebie ekscytujące, Kim. Dzwonić do stacji, którą przypadkiem masz nastawioną w radiu”.

„Jestem gotowy, możesz brać się do dzieła” – odwraca się, chociaż nie patrzy na nic konkretnego.

„Coś jeszcze?” – pyta staruszka, uśmiechając się na zimnym wietrze.

„Dziękuję, Kim”.

„Jestem gotowy, możesz brać się do dzieła” – stwierdza, po czym zwraca się do staruszki: „Dziękuję pani”.

„To przydatna informacja. Dziękuję”.

„Skoro tak pan uważa” – stwierdza, wzruszając ramionami.

W innym miejscu w Revacholu porucznik przesuwa palcem po szorstkiej obudowie radia. Jest głęboko zamyślony. Musi tu być i słuchać.

„Mogę w czymś jeszcze panu pomóc?”

„Wie pani, jakim cudem bliźniacy mogli usłyszeć Naspeedowanych FM?”

„Więc to są te bzdury, które wygadywały? Ech!” – kręci głową.

Dawne dni to złote dni. Blask życia przygasa dla tych, którzy pędzą na złamanie karku.

„Nie, nie mam pojęcia, gdzie to usłyszały. Przez cały tydzień znajdowały się w zasięgu mojego słuchu i nie słuchały radia”.

„Słyszała może pani coś o zaginionej kurtce?”

„Dlaczego zajmuje się pan zaginioną kurtką?”

„To doskonałe pytanie, proszę pani”.

„Jeden z pijaków ją zgubił i zgodziłem się jej poszukać”.

„Pewnie zastawił ją w lombardzie i zapomniał o tym. Sam pan wie, jacy są pijacy...”

„Dostanie pan za to przynajmniej nagrodę?”

(Skłam). „Tak”.

„Bardzo dobrze. Nie można oczekiwać pomocy, jeśli nie okazuje się jej w zamian. To bardzo dobry układ”.

„Niech pan zapyta Lilienne – ta dziewczyna ma talent do przyciągania zagubionych i popsutych rzeczy”.

„Nie”.

„Co? Szuka pan czyjegoś zaginionego prania za darmo? Nie ma pan nic lepszego do roboty?”

„Tak się składa, że ma” – stwierdza porucznik, zerkając na swój zegarek.

„Tak czy siak, to nie moja sprawa. To pan decyduje, jak spędza swój czas...”

„Po prostu chcę być potrzebny”.

„Po prostu zapomniałem poprosić o nagrodę”.

„Jest coś honorowego w odnajdywaniu zaginionych rzeczy”.

„Tak, osoby dostarczające pranie to jedni z najbardziej honorowych ludzi, jakich znam” – jej uśmiech lśni niczym świeżo naostrzony nóż.

„Tu nie chodzi o mnie. Odbywam filozoficzną podróż, której celem jest jej znalezienie dla kogoś innego”.

„Jak bystry pies, tak?”

Jak pies, tak! Wierny i spolegliwy.

Raczej jak niewolnik dla byle pana, który rzuci ci kość.

„Niestety, nie mogę tego zdradzić. To sprawa policyjna”.

„No tak, to rzeczywiście brzmi jak naprawdę ważna sprawa...”

„To jest coś, co ja wiem, a czego pani musi się dowiedzieć”. (Puść jej oko).

„Próbuje pan puścić oko, prawda? Niewiele widzę – zapomniał pan o tym?”

„Znalazłem tę kurtkę, ale jest brudna. Mogłaby ją pani dla mnie wyczyścić?”

„Mogę ją dla pana wyczyścić” – stwierdza, przyglądając się kurtce. „Ale to zajmie jakieś pół godziny. Może pan tu zostać tak długo?”

No jasne!

Nie, musimy bez wytchnienia biegać w kółko. Siedzieć w jednym miejscu byłoby torturą.

„Chętnie odetchnę przed kolejnym zabieganym dniem...”

„Nie, nie teraz”.

„Jak pan chce” – odpowiada staruszka i wzrusza ramionami. „Najwyraźniej cierpliwość nie jest pańską mocną stroną”.

„Tak, poczekam”.

„W takim razie proszę dać mi tę kurtkę. Zobaczę, co da się zrobić...”

„Muszę powiedzieć, że jestem całkiem dumna” – stwierdza, kiwając głową, i oddaje ci kurtkę. „Jest całkiem porządna bez tej warstwy brudu. Mam nadzieję, że będzie się pan z nią obchodził lepiej niż jej poprzedni właściciel”.

„Muszę powiedzieć, że jestem całkiem dumna” – stwierdza, kiwając głową, i oddaje ci kurtkę. „Jest całkiem porządna bez tej warstwy brudu. Mam nadzieję, że będzie jej dobrze w pańskich rękach”.

„Chętnie odetchnę. To był zabiegany dzień” – stwierdza porucznik, masując swoje udo.

„Zmieniłem zdanie. Chciałbym, żeby podpisała pani te dokumenty”. (Daj jej kopertę).

„Często zmienia pan zdanie, prawda...? O co dokładnie chodzi w tych dokumentach?”

„Evrart chce zmienić część wsi w niewielkie centrum młodzieżowe”.