Rozmowa · Praczka

Kiwa głową, podnosząc kolejny ciuch.

„Coś tu musi być. Proszę mi powiedzieć”.

Wskazuje dłonią południowy zachód. „Tam znajdzie pan... więcej tego samego. Rozrzucone bez ładu chaty i drzewa. To Ospa”.

Na drodze stąd do Jamrock stoi przykurzone, pokryte przemysłową sadzą morze drzew. Pod nimi małe domki. Zarośnięty park...

„Ospa? A co to?”

„To stary wojskowy szpital i jego okolica” – wyjaśnia, spoglądając w kierunku budynków znajdujących się na południe stąd. „A właściwie dawny szpital z czasów monarchii”.

„Po wojnie został zmieniony w szpital dobrej woli dla borykających się z traumą wojenną weteranów i ludzi szukających ciszy w jego starych ogrodach”.

„Teraz ta okolica jest poprzecinana bezimiennymi ulicami, przy których stoją prowizoryczne domy z pustaków. Chaty tak daleko, jak okiem sięgnąć”.

„Co się stało ze szpitalem?”

„Zabrakło dobrej woli” – odpowiada, poprawiając chustę wokół swojej szyi. „Personel odszedł, a szpital zamknięto. Jest nieczynny od dawna”.

„Mam wrażenie, że słyszałem już gdzieś tę nazwę, ale proszę powiedzieć mi coś więcej”.

„Zostałem poproszony o zdobycie pani podpisu”. (Podaj jej kopertę).

„Tak? A o co chodzi?” – pyta, biorąc w ręce dokumenty, po czym mruży oczy. „Przecież nie przeczytam tego małego druczku. Proszę powiedzieć, co tu jest napisane”.

Zbadaj grunt. Powiedz, że nie ma powodu do obaw.

„To tylko umowa dotycząca nieruchomości. Nic złowrogiego”.

„Umowa z kim?” – pyta, mrużąc oczy, po czym parska. „Chodzi o Związek Débardeurów, prawda?”

„Eee, nie. O kogoś... zupełnie innego”.

„Nie wierzę w to. Pojawia się policja, zbiera podpisy – od razu widać, że maczał w tym palce Związek”.

„Tak, chodzi o Związek”.

„Tak myślałam” – staruszka bierze głęboki wdech. „Czego tym razem chcą bracia Claire?”

„No, właściwie to nieważne. Nie będę pani zawracał tym głowy”.

„Z doświadczenia wiem, że dokumenty nie zwiastują niczego dobrego” – stwierdza, kiwając głową.

„Z doświadczenia wiem, że dokumenty nie zwiastują niczego dobrego” – stwierdza, kiwając głową.

„Tak? A o co chodzi?” – pyta, biorąc w ręce dokumenty, po czym mruży oczy. „Przecież nie przeczytam tego małego druczku. Proszę powiedzieć, co tu jest napisane”.

„Mam jeszcze kilka pytań o Ruby...”

„Co jeszcze chce pan wiedzieć o tej biednej dziewczynie?”

„Słyszałem, że dużo pije i ma problemy z powściąganiem gniewu. Miała pani do czynienia z takimi jej zachowaniami?”

„Nic z tych rzeczy” – kręci głową. „Oczywiście nieobca jej była butelka... Dzięki temu tu pasowała. Ale ja widziałam tylko, jak pije piwo na plaży, patrząc na zachód słońca...”

Słońce zachodzi dla każdego.

„Nie jest kimś, kogo można nazwać pijakiem. Czasem mnie nawet częstowała. Mówiła, że to część życia camionneura. Ale nigdy nie widziałam, żeby straciła nad sobą kontrolę, tak jak zdarza się to niektórym”.

„Dość już o Ruby, mam inne pytania...”

„Tak, posłuchajmy tych pytań” – rozgląda się wokół. Na rybacką wieś zaczyna opadać wolno wiosenny śnieg.

„Dlaczego pani zdaniem zostawiła tu ten nabój?”

„Skąd mam wiedzieć? Była gburowata, ale nie agresywna. Nie chodziła z pistoletem przy pasie” – spogląda w zamyśleniu na swój dom.

Mógłbyś powiedzieć jej o swoim przeczuciu. Że to był desperacki środek. Sprawdzić, czy jej zdaniem Ruby mogłaby to zrobić.

„Znam chyba możliwe wyjaśnienie”.

„Tak? Niech pan powie” – nad wami przelatuje mewa – to zły omen.

„To wyjście awaryjne”.

„Wyjście? Skąd?”

„Z tego...” (Rozłóż ręce).

Porucznik przerywa na chwilę pisanie. Spogląda na ciebie, a potem na staruszkę.

„Nie...” – przekrzywia głowę, spoglądając na ciebie w głębokim zamyśleniu. „Ona jest wojowniczką”.

Nie uciekinierką. Nie to co czasem ty, synku.

Naprawdę w to wierzy.

„Ze świata”.

„Z jej życia”.

„Z drugiej strony, wolałbym nie mówić. Nie jest to coś, o czym chciałbym myśleć”.

„To aż tak złe?”

Ręka ci drga. Pojedynczy, ukryty nabój. Przypomnij sobie sposób, w jaki wsuwa się do lufy. Załadowana, wycelowana w twoje serce broń. Jakby znajome uczucie, prawda?

Kurwa, planowała, strzelić sobie w cholerny łeb.

„Miała ze sobą jakiś techniczny sprzęt? Radio albo coś podobnego?”

„Nic mi o tym nie wiadomo, ale lubiła ładną muzykę. Raz pokazała mi taśmę z różnymi milieu, którą nagrała” – ociera czoło grzbietem dłoni. Woda skapuje na ziemię.

„Chyba znała się na tych mechanicznych i technicznych sprawach. Naprawiła nawet piecyk w chacie. Powinien być jej pan wdzięczny”.

Mogła po prostu trzymać sprzęt gdzie indziej.

„Mówiła pani, że wyruszyła w poniedziałek?”

„Tak, wcześnie, skoro świt – zdaje się, że około 8 rano”.

Pewnie obudził ją hałas kineemy przejeżdżającego tu porucznika, tak jak później ciebie.

„Kim, musiała usłyszeć twoją kineemę”.

„Tak. To wada 130-kilowatowego silnika” – odpiera z dumą w głosie. „Przestępcy wiedzą, że nadjeżdżasz”.

Pewnie słyszała przejeżdżającego w swojej kineemie porucznika.