Rozmowa · Praczka

„Ruby. Jaka ona jest?”

„Świetna z niej towarzyszka. Potrafi rozmawiać ze starymi kobietami” – zaciera ręce. „W moim wieku człowiek nie ma zbyt wielu okazji do ciekawych rozmów, więc naprawdę to w niej doceniam”.

Ruby to zaklinaczka kobiet w sile wieku. Wie, jak podejść starszą wioski. Ty nie wiesz.

„Czy podczas ostatniego pobytu wiele z panią rozmawiała?”

„Nie, tym razem nie była rozmowna. Unikała towarzystwa...”

„Co ma pani na myśli?”

„Starała się tego nie okazywać, ale poznałam, że nie pojawiła się, aby łowić ryby – zwykle zarzucała kilka wędek, ale tym razem większość czasu spędzała w swoim pokoju”.

Chciała z nią porozmawiać, jak to robiły zazwyczaj. Ona jednak była ponura.

„Tym razem dużo z panią rozmawiała?”

„Gdzie teraz jest?” (Przejdź dalej).

„Nie wiem... Gdzieś dalej na wybrzeżu. Próbowała wymknąć się po cichu, ale zawiasy tych drzwi hałasują jak koty na wiosnę – obudziły mnie. Słyszałam, jak biegnie w tych swoich ciężkich butach na północ”.

To półwysep. Może być uwięziona.

„Nigdy jej pan nie znajdzie” – stwierdza głosem pozbawionym złośliwości. „Ona zna wybrzeże jak własną kieszeń. Pan dopiero się na nim pojawił”.

„Niech się pani nie martwi. Jesteśmy wytrwali”.

To czadowy moment. Trzeba powiedzieć coś czadowego.

„Na pewno nie udała się w jakieś przyjemniejsze... i mniej mokre miejsce?”

„Tak, odnalezienie jej wymagałoby zbyt wiele pracy” – stwierdza, upuszczając do wiadra szmatę, która jest teraz czysta. „Lepiej niech pan tu zostanie, rozpali ciepły ogień w piecyku...”

Mural Feld Electric... Czujesz, że powinieneś znowu iść na niego popatrzeć. Tym razem podejść bliżej.

Nie. Dasz radę. Wciąż masz jeszcze masę energii do wykorzystania.

Za domami z pustaków w niebo wzbijają się niczym mroczne pałace przedwojenne ruiny. Słyszysz zew wichru.

(Powiedz coś czadowego). „No to jedziemy na kurwy”.

„Co?”

„Co?”

„Co powiedziałeś?” – porucznik rzuca ci zdziwione spojrzenie.

„Nic. A ty co powiedziałeś?”

„Nieważne” – odpowiada, kręcąc głową. „Przejdźmy po prostu dalej”.

„Chciałem powiedzieć: no to jedziemy na pełne kurwy”.

„Wciąż nie mówisz tego, jak trzeba”.

„Dobra: no to jedziemy na pełnej kurwie!”

„Teraz jest już za późno”.

Kobieta powoli kręci głową.

„Racja, to ogromny teren. Jest jak igła w stogu siana”.

„No, to ruszamy dalej wzdłuż brzegu”.

„Na pewno nie wolałby pan zostać tutaj, usiąść przy ciepłym ogniu rozpalonym w piecyku?” – pyta, upuszczając do wiadra szmatę, która jest teraz czysta. „Mam wrażenie, że to lepszy pomysł...”

(Otrzyj czoło). „Rany, serio miałem nadzieję, że będzie się ukrywać w tej wiosce”.

„Pokój jest dokładnie w takim stanie, w jakim go zostawiła?”

„Posprzątałam w nim tak jak zawsze”.

„Było w nim coś jeszcze?”

„Nie”.

To prawda, szanowny panie.

„Do widzenia, idę stąd”. [Odejdź].

„Mam jedną prośbę, panie władzo. Jeśli ją pan znajdzie, proszę obejść się z nią łagodnie...” – staruszka rozgląda się. Powietrze robi się zimniejsze.

Nie żartuje. To szczera prośba.

„To dobra dziewczyna, niezależnie od tego, w co się wplątała”.

„Widziała tu pani może kobietę imieniem Ruby?”

„Nie, nie widziałam ostatnio nikogo”.

Bo jest niewidoma, o czym najwyraźniej zapomniałeś.

„Och, bo jest pani niewidoma, racja”.

„Jaki bystry” – mówi sama do siebie i przesuwa dłonią po tarze do prania.

Unika odpowiedzi. Coś wie.

„W Martinaise popełniono morderstwo” – wskazuje na wschód. „Ona może być podejrzaną w tej sprawie. Będziemy wdzięczni za pomoc”.

„Czyżby?” – pyta, spoglądając na niego. „Wiem, jak działa ten świat, i mogę pana zapewnić, że nie działa, gdy ludzie na siebie donoszą”.

„To tak jak wtedy, kiedy jeden facet zatrzasnął się w szopie. Musimy po prostu pomóc jej wyjść z zamknięcia”.

„Nie, to nie jest jak z tym mężczyzną. W jego przypadku was wezwaliśmy. Teraz pojawiliście się sami z siebie. Jak kruk stukający dziobem w szybę”.

Dość tego! Lepiej niech zacznie mówić, I TO JUŻ!

„Dobrze, ale wrócę później, jeśli znajdę coś podejrzanego”.

„Nigdzie się stąd nie wybieram” – jej twarz łagodnieje. „Może nasza wieś może panu pomóc w jakiś inny sposób? Niewiele mamy – tylko śmieci. I jedną czy dwie łódki...”

„Rozumiem. Coś pani wie, ale postanowiła nam pani tego nie mówić”.

„Nie ma wiele do powiedzenia. Ludzie przychodzą i odchodzą. Ma pan jeszcze jakieś pytania?”

„Rozumiem, proszę pani”. Porucznik odwraca się do ciebie: „Mam nadzieję, że nie ma pani nic przeciwko, jeśli i tak się rozejrzymy”.