Rozmowa · Praczka

„Ha!” – podsuwa pismo bardzo blisko do swojej twarzy i z uwagą je studiuje. „Może i jestem w połowie ślepa, ale wygląda mi na to, że część wsi będzie ulicą. Najlepsza część. Ta część, której potrzebujemy, aby wychodzić ze swoich domów”.

„Widzę, że Lilienne już to podpisała. No, no. Ta dziewczyna jest zbyt ufna. Tak czy siak, nie podpiszę tych związkowych papierów” – stwierdza, oddając ci kopertę.

„Co ma pani przeciwko Związkowi?”

„Już to wszystko widziałam. Myśli pan, że oni dbają o nasz interes? Bogaci zawsze sprzedają biednym obietnice, których nie zamierzają dotrzymywać...” – stwierdza i wyciąga z wiadra ciemnoczerwoną szmatę, po czym wkłada ją do niego z powrotem.

„Biedni tracą domy, a bogaci stają się odrobinę bogatsi. Tak to się kręci. Więc nie – nie ufam grubasowi i pan też nie powinien”.

W jej głowie Związek jest prawicowy, bo Evrart jest gruby. To dla niej takie proste i nie zdołasz zmienić jej opinii.

Mówi tonem przywódczyni. To ona podejmuje tu ostateczne decyzje.

Dużo w niej uporu, ale też odrobina wahania... Może uda ci się ją przekonać.

„Pytał już pan o to Lilienne? Nie zamierzam nawet zastanawiać się nad podpisywaniem tego, zanim nie dowiem się, że ona to popiera” – stwierdza, oddając ci kopertę.

„W takim razie pójdę najpierw spytać ją”.

„Tak” – odpowiada, kiwając powoli głową. „Proszę tak zrobić. Nie może pan przecież zawieść tłustego pana Claire'a, prawda?”

Nie podoba jej się, że policjant jest chłopcem na posyłki miejscowej grubej ryby. Ani trochę.

„Zaraz, a gdzie ją mogę znaleźć?”

„Jest tam” – wskazuje w kierunku pomostu. „Kobieta z ciemnymi włosami, która wychyla się za barierkę”.

„Często zmienia pan zdanie, prawda...? O co dokładnie chodzi w tych dokumentach?”

„Ten darmowy pokój to wciąż jest dostępny?”

„Zmienił pan zdanie? Wiedziałam, że tak będzie. Taniej niż za darmo się nie da”.

„Oby ta stara kobieta nie pożałowała przekazania policji klucza do swojego domu” – stwierdza, wręczając ci klucz wyjęty spod fartucha. „Proszę”.

„Co jest w tej wsi rybackiej?”

„Tylko my” – odpowiada zmęczonym głosem. „Właściwie z trudem można to nazwać wsią. My... prawie nie istniejemy”.

„Co ma pani na myśli?”

„To jest właściwie miejsce, które nie istnieje” – uśmiecha się. „Luka. Puste miejsce na mapie. Po prostu zbiór bezimiennych chat przy bezimiennej ulicy”.

To miejsce jest tak obscenicznie biedne, że to nawet nie jest zabawne.

„Kto jeszcze mieszka w tej... wsi?”

„No cóż, jest Lilienne i jej dzieci. Kilka nowych osób mieszka w domu na wschód stąd” – wskazuje skinieniem głowy przeciwległy koniec dziedzińca. „Ale w tej chwili ich nie ma”.

„No i są pijacy...” – wzdycha. „Niezbyt ładny widok, ale niewiele można na to począć. Dom to dom, nawet dla nich”.

„Kto? Jacy pijacy?”

„Prędzej czy później sam się pan przekona” – odpowiada, kręcąc wolno głową. „Nie trzeba ich długo szukać”.

„Niezbyt interesują mnie miejscowi pijacy, niemniej dziękuję”.

Kiwa głową i spogląda na ciebie swoimi niewidzącymi oczami. „W takim razie czym jest pan zainteresowany?”

„Poznałem już Lilienne”.

„Lilienne jest twarda” – stwierdza, kiwając głową. „Twardsza od tutejszych mężczyzn. Gdyby nie ona i jej dzieci, w tej wsi zgasłaby ostatnia iskierka życia”.

„Chyba poznałem też i tych pijaków...”

„Nie wątpię” – stwierdza z osobliwym uśmiechem i kiwa głową. „Natura sprawia, że trwa nieprzerwana rotacja. Od czasu do czasu pojawia się nowa twarz, a stara znika i popada w zapomnienie. Tacy właśnie jesteśmy”.

Spokojnie, nie jesteś nową twarzą. Nie ma na myśli ciebie. Ty jesteś obcym. I policjantem, pamiętasz?

„Ale nie widziałem tu jeszcze żadnych pijaków...”

„A, tak, spotkałem tu kilku pijaków”.

„To miejsce jest obscenicznie wręcz ubogie”.

„Brak bogactwa to jedyna rzecz, której mamy pod dostatkiem” – odpowiada kobieta, uśmiechając się zagadkowo.

Uśmiech jest zimny. Cyniczny.

„Zagadki” – stwierdza chłodno porucznik i rozgląda się wokół. „To pasuje do atmosfery tego miejsca”.

„Tak” – jej oczy wypełnia wesołość. „Czasem mam wrażenie, że ja też zgubiłam się w tej bezimiennej nicości”.

„Naprawdę wolałbym wrócić do rozmowy o tej wsi”.

„Jak pan sobie życzy”.

„Ja też się zagubiłem”.

„Tak?” – pyta, a wyraz jej twarzy zdradza zaciekawienie. „Zdaje się, że to częste w tych czasach”.

„Chyba jestem w trakcie odnajdywania siebie z powrotem”.

„Czy nie tak właśnie myślą ludzie, którzy się zgubili?” – pyta z ulotnym uśmieszkiem na ustach. „Czy mogę jakoś pomóc w odnalezieniu pańskiej drogi, panie władzo?”

„I może powinienem pozostać zagubiony. Po prostu przeprowadzić się tutaj i... zniknąć na amen”.

„Może” – stwierdza niepokojąco spokojnym głosem. „To byłoby łatwe. Ale w tej chwili czegoś pan ode mnie chce, prawda?”

„Tak właśnie myślałem”.

„Więc nie wszystko stracone” – odpowiada, wygładzając zmarszczki na swojej spódnicy. „Jak pan widzi, nawet w tej »pornograficznej« nędzy ludzie jakoś sobie radzą...”

„Przynajmniej ci, którzy tu pozostali...” – milknie i ogląda się przez ramię, jakby miała nadzieję kogoś zobaczyć.

Nikogo tam nie ma.

„To nie ma żadnego sensu”.

„Nie szkodzi” – uspokaja cię. „Ważne, że wciąż tu jesteśmy. Wciąż żyjemy po swojemu. Nawet w tej »pornograficznej« nędzy jakoś sobie radzimy...”

„Da się tu zarobić trochę pieniędzy?”

„Tutaj? Panu?” – pozwala sobie na suchy rechot. „Nie, panie władzo. Jedyne pieniądze, jakie można tutaj znaleźć, to kilka monet, które pijacy próbowali ukryć przed swoimi kobietami i o nich zapomnieli”.

Pod wózkami, łódkami, w małych skrzynkach. Nietrudno je znaleźć.

„Rozumiem. Jest inny temat, który chciałbym poruszyć”.