Rozmowa · Praczka

Powinieneś rozejrzeć się po swojej chacie. Może wynajmowała ją też innym?

Ruby tu była. Wiesz to.

Musisz przyjrzeć się tym chatom. Szczególnie tej, która należy do niej.

Spytaj ją o kwaterę...

„Jasna cholera, wiem, że pani coś wie! To gówno jest ważne!”

„»To gówno«?” – pyta, spoglądając na ciebie swoimi pokrytymi bielmem oczami. „Nie zamierzam wykonywać za pana pańskiej roboty tylko dlatego, że ma pan niewyparzoną gębę”.

„Tu nie chodzi o Związek, wie pani. Nie musi pani obawiać się zemsty”.

„Powinnam była się domyślić...” – kręci głową. „To kolejny bałagan Związku. Nie boję się ich. Nie mamy tu w zwyczaju bać się kogokolwiek”.

„Coś pani wie. Przybyliśmy tutaj, żeby pomóc”.

„Tak, to prawda, mroczny omenie – pomóc sobie i swojej organizacji. Pomóc burzowym chmurom zbierającym się na horyzoncie...” – stwierdza, kręcąc głową.

„Rozumiem. Ale wie pani, o kim mówię?”

„To moje miasteczko z pustaków” – kiwa głową z uśmiechem na pomarszczonej twarzy. „Wiem, co się w nim dzieje”.

„Och. No dobrze, proszę mi dać znać, jeśli to się zmieni. Porozmawiajmy o czym innym”.

„Dobrze, panie władzo. Nie omieszkam”.

„Czemu pod podłogą pani chaty znajdował się nabój?”

„Przeklęta dziewucha” – mamrocze do siebie cicho.

I bez złości. Długie i ciężkie życie nauczyło ją nie uginać się pod presją.

„Nabój?” – porucznik odwraca się do ciebie i kiwa lekko głową, po czym zwraca się do praczki:

„To nie pani go tam włożyła, prawda? To ona to zrobiła”.

„Zniknęła i coś tam ukryła...” – kręci głową. „Zwykle jest dobrą lokatorką. I do tego niegłupią”.

„Wynajęła jej pani pokój?”

„Tak, pozwoliłam zatrzymać się w nim tej Ruby...” – stwierdza wolno po dłuższej chwili milczenia, wykręcając szmatę. Jej dłonie wędrują do wiadra z wodą. Trochę wody wychlapuje się na ziemię.

„Robiłam tak już wcześniej, gdy miała problemy albo po prostu potrzebowała samotności. Mówiłam już – przyjmujemy tu wszystkich”.

„Kiedy to było?”

„Pojawiła się w zeszły piątek. Odeszła w poniedziałek, w pośpiechu...” – jej pomarszczone dłonie ugniatają w wodzie niebieską szmatę. „W co się wplątała?”

Wydaje się być szczerze zmartwiona o swoją poprzednią lokatorkę. Ukrywała ją już wcześniej przed kłopotami, ale to wydaje się być jednak czym innym.

„Ustalenie tego to zadanie policji” – porucznik wyjmuje swój niebieski notatnik. „Proszę odpowiedzieć na każde pytanie najlepiej, jak pani potrafi. Na pewno mamy ich kilka”.

„A więc zgaduję, że nie pani go tam umieściła, lecz Ruby”.

„Co to za piosenka, którą pani nuci?”

„To kołysanka, którą śpiewała moja matka. Też śpiewałam ją moim dzieciom. To stara samarska piosenka dla dzieci”.

„Bardzo miło brzmi”.

„Tak” – kiwa głową. „To prawda”.

„Dziwna jest. Nie podoba mi się”.

„Jak mówiłam” – stwierdza ostrzejszym tonem. „To stara piosenka dla dzieci. Nie musi się panu podobać”.

„Jak się nazywa?”

„»Poddaj się nocy«” – odpowiada, kołysząc się wolno.

Trochę ponura jak na piosenkę dla dzieci. Nawet jeśli to kołysanka.

„Mam podpis Lilienne. Podpisze pani teraz dokumenty?”

„Lilienne powinna zostawić podejmowanie decyzji swojemu mieczowi. Dziewczyna nie ma do tego głowy” – wydaje z siebie rechot przypominający krakanie kruka. „Tak czy siak, nie podpiszę tego”.

„A więc to była próba?”

„Tak. Widać nie tylko Lilienne jest tu zbyt ufna”.

Chciała sprawdzić, czy ty byś to zrobił i czy ona by to zrobiła.

„Zaraz, obiecała pani!”

„Niech pan nie przekręca faktów, panie władzo” – stwierdza, celując w ciebie swoim kościstym palcem, z którego na jej spódnicę skapują mydliny. „Niczego takiego nie powiedziałam”.

To prawda. Powiedziała, że nie zamierza nawet zastanawiać się nad podpisaniem tego przed Lilienne.

„Gdzie mógłby się tutaj zatrzymać ktoś spoza wsi?”

„Zatrzymać się? Większość stara się stąd odejść...”

„Ale jeśli szuka pan noclegu, to mam w mojej chacie wolny pokój” – stwierdza, wskazując umydlonym kciukiem budynek za sobą.

„Nie wiem, czy stać mnie na kolejne miejsce noclegowe”.

„Nie wezmę pieniędzy. Niech to będzie gest dobrej woli naszej wsi wobec MOR-u”.

„Nie wiem, czy funkcjonariusz MOR-u powinien przyjmować darmowy kwaterunek”.

Staruszka wzrusza ramionami. „Nie musi pan. Decyzja należy do pana. Mnie to obojętne”.

„No to ma pani lokatora!” (Weź klucze do swojego nowego domu).

„Oby ta stara kobieta nie pożałowała otworzenia swojego domu dla policji” – wyjmuje spod fartucha klucz i podaje ci go.

„Jeśli nie znajdę cię rano w hostelu, to będę wiedział, gdzie cię szukać”. Rozgląda się i dodaje: „Tutaj. W chacie”.

Czuje odrobinę ulgi, że nie jesteś już w tamtym pokoju.

Tylko czy powinien? Ta okolica zachęca do jednej i tylko jednej rzeczy – picia.

Mniam, mniam. To nie chata, pokój ani kwatera. To spiralne schody wiodące prosto w błogość. Puste butelki na podłodze, może jakieś małe torebeczki...

W końcu masz spokój od tych lamos z Martinaise, bratan. To świetne miejsce, żeby tu przyprowadzać laski.

„Nie, nie chcę darmowego pokoju, to niewłaściwe”. (Zostań przy Whirling-in-Rags).