Rozmowa · Praczka

„Jak pan chce” – stwierdza, chowając kosmyk włosów, który wysunął się spod szala. „Ale gdyby potrzebował pan schronienia, to proszę pamiętać o starej Isobel i jej chacie nad morzem”.

„Upewnię się raz jeszcze: mogę ot tak sobie zająć ten pokój?”

„Tak” – kiwa głową i spogląda na chatę. „Ten pokój to nic wielkiego, ale jest w nim łóżko i dach nad głową. To więcej niż mają niektórzy mieszkający w tej okolicy ludzie”.

Kiedy vaasański komunistyczny rewolucjonista Ignus Nilsen się ukrywał, przez dziesięć miesięcy mieszkał w chatce na zalesionym płaskowyżu.

„Nie potrzeba mi wiele. Brzmi to doskonale”.

„Nieskomplikowany mężczyzna” – kiwa głową z aprobatą. „Czyli jest pan zainteresowany?”

„Proszę mnie nie zrozumieć źle, ale prostota zwykle nie jest w moim stylu”. (Wskaż na siebie).

„To widać” – kiwa głową, a w jej oczach pojawia się błysk. „Wszyscy widzą, że ma pan o sobie wysokie mniemanie. Jest pan zainteresowany tym pokojem czy nie?”

(Kiwnij głową). „To mógłby być pierwszy rozdział moich pamiętników o tym, jak z biedaka zostałem bogaczem”.

„Z pewnością nie pierwszy...” – stwierdza, przyglądając ci się z uśmiechem. „Więc jest pan zainteresowany czy nie?”

„Oto i prawdziwa revacholska gościnność. Ten Garte musi być w połowie Kiptem albo coś takiego”.

„Śmiało!” – rzuca ostrym tonem. „Niech pan wyzywa ludzi. Słyszeliśmy tu gorsze wyzwiska. Jest pan zainteresowany tym pokojem czy nie?”

„Duży pech, że stopniowy rozwój nie dotknął jeszcze tej okolicy. Widzę w niej potencjał”.

„To się stanie lada dzień” – spogląda w niebo. „Jestem tego pewna. Jest pan zainteresowany tym pokojem czy nie?”

Szanowny panie, ona nie wierzy, że sprawy będą tu kiedykolwiek miały się lepiej.

„Pomogłoby mi to zachować łączność z proletariatem”.

„Tylko żadnego organizowania rewolucji pod moim dachem” – mamrocze. „Ledwo doszliśmy do siebie po ostatniej... Ale wracając do tego pokoju – jest pan zainteresowany?”

„Zaraz, a czemu nikt nie korzysta z tego pokoju?”

„Moje dzieci dorosły i wyprowadziły się – jak to dzieci. Dom od dawna stoi pusty. Ja mieszkam w małej dobudówce – tak jest łatwiej i taniej się ogrzać”.

Nie chodzi nawet o tęsknotę za dziećmi – wyprowadziły się zbyt dawno temu – lecz w głębi serca staruszka jest po prostu niesamowicie samotna.

„Zaraz, chwila, po prostu mi go pani daje?”

„Nikt z niego nie korzysta i prawdę powiedziawszy, to nic specjalnego” – przechyla głowę na bok i nad czymś się zastanawia. „Może się pan w nim zatrzymać”.

„Jest taki gość, Garte, który bierze ode mnie każdej nocy pieniądze, żebym tylko mógł nie umrzeć w nocy z zimna”.

„Mhm... Tak właśnie dobierają się do człowieka. To dlatego zbudowaliśmy nad morzem własne domy z pustaków. Żebyśmy nie musieli płacić tym oszustom...” – rozgląda się. „Może nie są to pałace, ale należą do nas”.

„Dobrze, biorę”. (Weź klucze do swojego nowego domu).

„Ile kosztuje wynajem?”

„Co do tego dokumentu, który pani podpisała... Evrart zamierza was stąd wykurzyć hałasami z budowy”.

„Ha...” – na jej pooranej zmarszczkami twarzy nie porusza się ani jeden mięsień. „Chętnie to zobaczę. Jeśli ktoś tu kogoś wykurzy hałasem, to ja jego”.

To nie ma szczególnego sensu.

Nie wydaje się być zaskoczona tym nagłym zwrotem akcji.

„Nie próbujcie nawet zepsuć mi dnia!” – unosi swój kościsty palec. „I oby to centrum młodzieżowe było dobre, bo w przeciwnym razie narobię wam problemów”.

„Jakich problemów?”

„Dowodzę armią pijaków” – stwierdza ze sprytnym uśmiechem na ustach. „Lepiej nie lekceważyć takiej siły, gdy zostanie użyta w odpowiedni sposób”.

„Mam 30 wolnych minut. Zechce pani wyprać mi tę kurtkę?”

„Co jest dalej na wybrzeżu?”

„Niewiele...” – odpowiada i ociera swoje czoło. „Stoi tam opuszczony kościół – Doloriański Kościół Ludzkości. Ten budynek jest starszy nawet ode mnie”.

„Czemu jest opuszczony?”

„Niektóre rzeczy po prostu nie cieszą się powodzeniem, panie władzo” – pokazuje swój szczerbaty uśmiech i wciąga powietrze nosem. „Kto miałby chodzić tutaj do kościoła? Zbudowali go trzysta lat temu – pewnie kiedyś żyło się tu milej...”

„Więc nie odbywają się tam już msze? Nie działają kaznodzieje?”

„Nie. Próbowali coś tam organizować, ale ciągle coś stawało im na przeszkodzie. Przestępstwa. Wypadki. Inne sprawy. Po jakimś czasie zawsze kończyło się tak samo” – marszczy czoło. „Szkoda. To był taki ładny kościół”.

Nie mówi ci wszystkiego, co wie. Nakłoń ją, żeby opowiadała dalej.

„Co jeszcze jest na wybrzeżu?”

„Zanim dotrze pan do kościoła, natrafi na ruiny – kompleks mieszkalny czy jakaś elektrownia... Zniszczone domy, puste”.

„No to co w końcu? Apartamenty czy elektrownia?”

„Nie jestem pewna. Przedwojenne budynki. Kiedyś coś tam było” – wzrusza ramionami. „Przed wojną. Nie było mnie tu wtedy. Urodziłam się w Samarze”.

„Jest jeszcze coś wartego uwagi?”

„Wartego uwagi? Stary targ rybny na promenadzie. Ale jest zamknięty”.

„Dobrze, rozumiem”.

„Mówiłam już. To półwysep. Nikogo tu nie ma. Tylko duchy i włóczędzy. I obściskujące się nastolatki”.

„Kto chciałby przychodzić tutaj na targ rybny?”

„Nikt, dlatego jest zamknięty” – po długiej pauzie dodaje: „Kiedyś było tam mnóstwo ludzi, gdy byłam młoda i młodzi byli wszyscy inni...”

„Teraz cały połów idzie prosto do ciężarówki, która zawozi go do Delty albo gdzieś indziej”.

„I to tyle? Musi być na tym wybrzeżu coś jeszcze”.

„Co? Jest pan jednym z tych agentów nieruchomości, co mają wielkie plany? Jeśli szuka pan okazji, to powinien pan sprawdzić opuszczony budynek przy Krańcu”.

„Kiedyś był tam magazyn zaopatrzeniowy... chyba. Wysyłali stamtąd towar i amunicję na drugą stronę zatoki. Ale teraz jest zamknięty na cztery spusty. Próbowaliśmy dostać się do środka, żeby sprawdzić, czy nie ma tam nic, co dałoby się sprzedać albo do czegoś wykorzystać, ale okazało się, że to niemożliwe”.

Z pewnością nic nie jest niemożliwe.

„Teraz wie pan wszystko, co warto wiedzieć o wybrzeżu” – stwierdza i wrzuca z pluskiem kostkę mydła do wiadra.

„Dobrze, dziękuję. Wiem już dosyć”.

„Mam wrażenie, że coś pani pomija. Co jeszcze się tutaj dzieje?”

„No cóż... Jest ta muzyka. Muzyka znad morza” – prycha. „Zaczęło się kilka dni temu, a teraz słychać ją w kółko – nawet w nocy”.