Rozmowa · Praczka

„I wokół kościoła kręcą się jacyś podejrzani ludzie. Nie podoba mi się to”.

Chodzi pewnie o entuzjastów muzyki dance w tym ich namiocie.

Ciekawe. Mógłbyś sprawdzić, co to za hałasy, gdybyś znalazł na to chwilę.

Może ta tajemnicza muzyka jest jakoś powiązana ze śledztwem? Śpiewająca rusałka albo na poły demoniczna apsara...

„Kaznodzieje próbowali coś tam organizować, ale po prostu nie mieli szczęścia. Ciągle coś stawało im na przeszkodzie. Przestępstwa. Wypadki. Inne sprawy. Po jakimś czasie zawsze kończyło się tak samo” – marszczy czoło. „Szkoda. To był taki ładny kościół”.

„Zostałem postrzelony!”

„Tak, nawet ja to widzę. Mówiłam, żeby nie przynosił pan tu ze sobą swoich kłopotów. My mamy tutaj swoje własne problemy...”

„Ale najwyraźniej wziął pan na siebie ich najgorszą część. Wychodzi na to, że był pan swoim własnym złym omenem” – stwierdza staruszka, chichocząc.

„Nie czas na żarty. Nie widzi pani, że cierpię?”

„A czego się pan spodziewał? Policjanci często biorą udział w niebezpiecznych sytuacjach. Czasem ktoś ich postrzeli. Wybrał pan sobie ciężki fach”.

„Na to wygląda. Widać ci goście z bronią przyszli jednak po mnie”.

„Nie jestem pewna, czy nie pojawią się kolejni” – stwierdza, kiwając głową. „Na takich jak pan, panie władzo, zawsze ktoś dybie”.

Więc będziemy na nich gotowi.

„Mój partner też został postrzelony. Wciąż leży w szpitalu”.

„A czego się pan spodziewał? Policjanci często biorą udział w niebezpiecznych sytuacjach. Czasem ktoś ich postrzeli. Wybrał pan sobie ciężki fach”.

„Mimo to przykro mi z powodu pańskiego partnera. Sprawiał wrażenie porządnego człowieka”.

„Przykro mi, że nie mogłem go ostrzec na czas”.

„Ostrzegałam pana” – kiwa głową z powagą. „Ostrzegałam, że przyjdą po pana ludzie z bronią. Oni zawsze dybią na ludzi takich jak pan...” – jej twarz łagodnieje.

„Więc proszę uważać. I nie zgrywać bohatera”.

„Był zarozumialcem i nie chciał ze mną tańczyć”.

„Nie chciał z panem tańczyć? Tego właśnie oczekuje pan od partnera?”

Nazwałeś go małpojebcą. To mogło mieć wpływ na jego decyzję.

„Gość burzył mi styl. Każda supergwiazda zaczyna w końcu karierę solową”.

„Co to za bzdury? Gliniarz potrzebuje partnera. To pańska natura, czy pan tego chce, czy nie”.

Może powinieneś wypróbować na niej swoją minę?

W żadnym razie.

I zaryzykować kontakt fizyczny z tą starą wiedźmą? Daj spokój!

„Był w porządku”.

„Tylko tyle potrafi pan powiedzieć o swoim partnerze? Mam wrażenie, że się między wami nie układało”.

„Był moim przyrodnim bratem”.

„Utrata członka rodziny jest bolesna” – kiwa głową z powagą. „Ale wszyscy straciliśmy kogoś bliskiego – niektórzy więcej niż raz”.

Mógłbyś kontynuować ten wątek, ale podejrzewasz, że nie wyciągniesz z niej zbyt wiele.

„Może pani potwierdzić mojemu partnerowi, Kimowi, że nikt nie słuchał tu ostatnio radia?”

„Przecież już mówiłam! Nikt tu nie słuchał radia. Ani w zeszłym tygodniu, ani tydzień wcześniej”.

„Hmm...” – porucznik marszczy czoło. Rzuca okiem na dzieci i wzdycha.

„Miejmy to jak najszybciej za sobą. Użyj radia w mojej kineemie, skontaktuj się z dystrybutornią i poproś o połączenie z tą stacją. Może ktoś od nich rzuci jakieś światło na tę sprawę”.

„Coś jeszcze?” – kobieta marszczy brwi. Do brwi dołączają zmarszczki na jej twarzy.

„Proszę powiedzieć mi coś o sobie. Kim dokładnie pani tu jest?”

„Ja? Jestem nikim. Tylko starą praczką. Matka nazywała mnie Isobel, jeśli o to pan pyta. A po mężu mam nazwisko Sadie”.

Nikim? Coś w niej jest... Z całą pewnością nie jest nikim.

„Teraz pańska kolej, panie...?”

„Harrier Du Bois, ale proszę mi mówić Harry”.

„W porządku, Harry. Tak, bardzo ładne imię. Kiedyś znałam Harry'ego. Silny młodzian, ale głupi jak but”.

„Co się z nim stało?”

„Wziął za dużo narkotyków. Tak dużo, że wypadł ze swojej łodzi i rozbił czaszkę o boję” – wyjaśnia, spłukując mydło z dłoni. „Ludzie, którzy to widzieli, mówili, że jego głowa rozpękła się jak melon. Paskudna sprawa”.

„Jestem porucznik podwójny gefrajter Harrier Du Bois”.

„Imponująco się pan nazywa” – stwierdza staruszka, kiwając głową z wyraźnym szacunkiem. „Ile tytułów. Jeden nawet podwójny”.

Sama ma kilka tytułów. Czcigodna wódz i tak dalej.

Uznaje cię za równego sobie.

„Nazywam się... Raphaël Ambrosius Costeau”. (Westchnij).

„Rodzice musieli mieć wobec pana wielkie plany” – milknie na chwilę i mierzy cię wzrokiem. „Ciekawe, czy spełnił pan ich oczekiwania”.

Zadała to pytanie, widząc twoją przygarbioną pozę. Wyprostuj się, chłopie.

„Straciłem swoje imię”.

„To się czasem zdarza. Proszę się nie martwić, jeszcze się pan odnajdzie”.

Mówi tak, jakby utrata własnego imienia była typowa dla kryzysu wieku średniego.

W tej okolicy to pewnie wręcz częstsze.

„Może mi pani mówić Tequila Sunset”.

„Dlaczego miałabym tak pana nazywać? Jest pan głupcem?” – unosi swój kościsty palec. „Proszę nie ośmieszać się przed staruszką, panie władzo. To nie przystoi”.

Że niby ta wiedźma umie odróżnić fajowe od kijowego? No bez żartów. Akurat jeśli chodzi o imiona, Tequila Sunset jest niebezpiecznie wręcz czadowe.

„Yyy... Proszę mi mówić Harry”.