Rozmowa · Rasistowski kierowca ciężarówki

„Taa” – odpowiada niepewnie, bo nie wie, do czego zmierza porucznik. „To jego przydupasy. Ma ich pełno w związkach”.

„Nie tylko w związkach. Jego peoni są wszędzie. Niektórzy twierdzą, że ma ich nawet w MOR-ze” – podchodzi do niego. „Pieprzeni, śmierdzący peoni, którzy zrobiliby dla niego wszystko. Wielorasowe ćpuny...”

Porucznik nabiera szczurzej maniery. Spokojnie, szanowny panie. Wczuwa się w to.

„Zaraz, a czy my...”

„Wy nie jesteście peonami” – stwierdza. „Nie pytalibyście o narkotyki, gdybyście nimi byli”.

„Nie. Oczywiście, że nie. Nie jesteśmy peonami. Ale gdybyśmy nimi byli... i jeden z kierowców Madre by go okradał... to obowiązkiem dobrego peona jest ustalenie, kim jest ten kierowca”.

Jest w tym zaskakująco dobry. Naprawdę niezły... Spójrz tylko, jak się miota.

„To nie jest trudne zadanie. Nie zajmie dużo czasu. Nie rozgniewa Padre Madre” – spogląda na niego. „Ale głupi pieprzony rasista wszystko utrudnia, bo chroni tego jebanego złodzieja...”

Jego oczy błądzą między tobą i porucznikiem. „Nie boję się was – ani gangu. Chroni mnie Gildia Kierowców i Woźniców”.

„Widziałeś wiszące tam zwłoki w ceramicznym pancerzu?” – pyta porucznik, wskazując plac. „Czy gówniana gildia, do której należał, go ochroniła?”

„Nieee. Nie zostawilibyście go tak tam, gdyby to była wasza...” – próbuje odpalić nowego papierosa, ale za bardzo trzęsą mu się ręce. Nie kończy urwanego zdania.

Porucznik odwraca się do ciebie i posyła ci ledwo zauważalne kiwnięcie głową.

Został zmiękczony. Najbardziej, jak się dało. Teraz ty musisz dokończyć robotę.

Uważaj. Wygląda na to, że ten człowiek się jeszcze nie poddał. Nie będzie go łatwo złamać.

Porucznik unosi brew. „Widziałeś zwłoki wiszące na placu, tak? Rzuciłeś okiem. Wiem, że tak. Czy jego przyjaciele zdołali go ochronić?”

Nic nie mów.

Skrzyżuj ramiona na piersi i kiwnij głową.

Imię to rozbrzmiewa w powietrzu niczym dzwon, czy może raczej mroczny gong. Rozbudza w tobie złe przeczucia.

„Tak się składa, że coś jednak mamy”.

„Gadaj po prostu, gdzie jest ta cholerna kierowczyni!”

„Ty tylko szczekasz. Prawdziwe psy są w Jamrock. Wszyscy to wiedzą”.

Porucznik odwraca się w kierunku kierowcy. „Masz na myśli La Puta Madre”.

„A kto niby ma? Kierowczyni?”

„Powiedz po prostu, która to jej ciężarówka!”

„Och, w porządku”.

„Po pierwsze: wiedziałeś, że Siileng tego nie zrobił”.

„Coś zrobił – ukradł towar swojego pracodawcy i posadę innemu, uczciwemu kierowcy. Wiesz...” – jego uśmiech zmienia się w podejrzliwy uśmieszek.

„Nie wydaje mi się, abyś popierał naszą walkę tak bardzo, jak starasz się mnie przekonać, bracie. Dlaczego szafranowy koleś wciąż tu jest? Pogadaj z nim – ja nic nie wiem”.

„Coś zrobił. Ukradł towar swojego pracodawcy i posadę innemu, uczciwemu kierowcy. Pogadaj z nim – ja nic nie wiem”.

Spodziewał się tego. Naprawdę dobrze się zabezpieczył.

„Znalazłem w śmietniku ten kubek”. (Pokaż go mężczyźnie). „To twój?”

Gapi się na kubek z żółtym człowiekiem i nagle... wybucha śmiechem: „HA, HA, HA! HA! HA! HA! HA! A niech mnie! O rety... To jest świetne. Patrz, jak zasuwa! Dawno już nie widziałem czegoś tak śmiesznego”.

„To twój?”

„A niech mnie...” – ociera łzy. „Dzięki. Ale nie, to nie jest mój kubek”.

Nie mieszka w Martinaise.

„Wspominałeś coś prawach i przywilejach kierowców ciężarówek?”

„Taa, to ważna sprawa. Mój pradziad był woźnicą. Miał królewską licencję i w ogóle. Staraliśmy się zachować nasze przywileje”.

„Chwila. Co to jest woźnica?”

„To ktoś, kto powozi wozem, a co myślałeś? Właśnie tak daleko sięgają nasze korzenie – do czasów przed nastaniem maszyn”.

„I to jest przywilej?”

„A żebyś, kurwa, wiedział! Mamy gildię i w ogóle... bardzo wiekową i bardzo prestiżową”.

„Czyli to coś w rodzaju związku?”

„Tego jeszcze brakowało. To gildia. Tylko dla wybranych. Związki zasuwają dla bogatych skurwieli. To jedno i to samo. Próbują wydymać nas i pozbawić naszego dziedzictwa w imię zysków. Ale nie da się zastąpić doświadczenia”.

„Jeszcze się nieźle przejadą na powierzaniu ulicznym gangusom swoich towarów, zapamiętaj moje słowa. Etos pracy przekazywany z pokolenia na pokolenie to poważna sprawa”.

„Więc jesteś w gildii woźniców?”

„A żebyś wiedział. Próbują wydymać nas i pozbawić naszego dziedzictwa w imię zysków. Ale niech tylko spróbują nas zastąpić, to gorzko tego pożałują”.

„Czyli... był śmieciarzem?”

„Nie był! Należymy do gildii i w ogóle... Jest bardzo wiekowa i bardzo prestiżowa”.

„Na razie skończyliśmy”. [Odejdź].

„Skoro nie ty, to kto przemyca narkotyki przez Terminal B?”

„Czy to nie jest oczywiste? Pieprzony Siileng – ten południowosamarski typek z chytrymi oczkami” – odpowiada, spluwając na ziemię. „Ten jego interesik na boku to oszustwo. Nie zdziwiłbym się, gdyby narkotykami też się zajmował”.

„Tak. Jesteś pewien, że to on, a nie na przykład jakaś kierowczyni?”

Śmieje się. Nerwowo. „Jasne, że jestem pewny” – odpowiada. „Jego plemię to urodzeni kłamcy. Mają to we krwi...”

Nie. To Ruby stoi na czele szajki, tak, jak sugerował Titus. Ale na razie graj w jego grę. Dowiedz się najpierw, co wiedzą wszyscy wokół. Siileng to twój kolejny trop.

„No to chyba musimy złożyć Siilengowi wizytę”.

„Na to wygląda” – stwierdza, uśmiechając się z samozadowoleniem.

„Zaraz, ten uliczny sprzedawca na południe stąd? On jest kierowcą ciężarówki?”

„No jasne, że to kierowca ciężarówki! A co? Powiedział, że jest tylko zwykłym biznesmenem czy coś? Sprzedaje towar swojego pracodawcy, który ukradł po zerwaniu plomb ze swojej ciężarówki Humanoxu”.

„Jego plemię to urodzeni kłamcy. Mają to we krwi...” – kiwa głową niczym dostojny mędrzec, po czym zaciąga się znowu dymem z papierosa. „To jest koleś, którego szukasz. Na sto procent”.

„Nie byłbym tego taki pewny – przynajmniej do czasu, aż usłyszymy, co na ten temat ma do powiedzenia sam Siileng”.