Rozmowa · Rasistowski kierowca ciężarówki

„Powiedziałem ci już wszystko, co wiem” – rozgląda się nerwowo. „Czy możesz już więcej ze mną nie rozmawiać?”

„Pokaż mi podeszwy butów”.

„Spodobały ci się moje glany, co?” – pyta z uśmiechem. „Jasne, obejrzyj je sobie”. Podnosi lewy but, a później prawy.

(Spójrz na podeszwę).

W zawiłej plątaninie zagłębień w podeszwach jego butów dostrzegasz znajomy wzór. To mapa twojego miasta!

„To mapa Revacholu”.

„No jasne!”

„Ale... czemu?”

„Przekonasz się, gdy nadejdzie czas, funkcjonariuszu” – uśmiecha się i głaska bok swojego buta. „Prawdziwi patrioci na każdym kroku myślą o Revacholu”.

„Technicznie rzecz biorąc, z każdym postawionym krokiem depczesz Revachol”.

„Ha!” – odpowiada protekcjonalnym prychnięciem. „Wiedziałem, że tacy jak ty nie rozumieją poezji”.

„Na okazję inwazji...” – odpowiada mężczyzna, zerkając na porucznika. „Ostatnią rzeczą, jaką zobaczą, będzie wspaniały Revachol”.

Porucznik zdaje się tym nie przejmować. Zapisuje tylko krótką notatkę.

„Nieważne. To i tak nie są buty, których szukam”.

Mężczyzna zagryza wargę i wyrzuca niemal wypalonego papierosa tkwiącego między palcami jego dłoni, po czym sięga po następnego.

„Co to niby za inwazja? Bo chyba znowu po prostu gardłujesz przeciw imigrantom”.

„No wiesz. Istnieje wiele różnych typów inwazji...” – odpowiada, spoglądając na swoje buty, a następnie na ciebie. „Myślałem, że możemy liczyć na policję. Siedzimy w tym wszyscy razem, czy sobie to uświadamiacie, czy nie”.

„Ale rozumiesz, że w ten sposób codziennie depczesz Revachol, nie?”

„Nie. To nie tak” – spogląda na swoje buty. „Nie rozumiesz... Jak będę ich kopał, co nie? Pieprzyć to. To dla ciebie zbyt skomplikowane”.

„»Witam w Revacholu«. Podoba mi się”.

„A jak! Dobrze wiedzieć, że stróże prawa są po naszej stronie” – odpowiada, salutując dwoma palcami. „Revachol to suweren! Świat jest naszym lennem”.

„Gdy nadejdzie kolejna fala inwazji, ostatnią rzeczą, jaką zobaczą, będzie wspaniały Revachol”.

„Skąd masz takie buty?”

„Robione na zamówienie. Sporo na nie wydałem!” – pociera potylicę swojej łysiejącej głowy.

Na podeszwach butów mężczyzny widzisz zawiły wzór nacięć, który z niczym ci się nie kojarzy.

Nad Zatoką Revacholską skowycze wiatr – kaskada zimnego powietrza pędzi ulicami miasta. Tymi samymi, które pozostawiły ślady na podeszwach twoich zielonych butów z wężowej skóry.

„Hm, dziękuję. To nie te, których szukam”.

„Czy to... mapa Revacholu?”

„Co ty masz na podeszwach?”

„To Revachol!”

Nad Zatoką Revacholską skowycze wiatr – kaskada zimnego powietrza pędzi splątanymi ulicami miasta.

„O co chodziło w tej kłótni?”

„Chodzi o... biologiczny determinizm. Prawo natury. Oddzielenie ras”. Spluwa na ziemię.

„To ostatnio niezbyt popularny temat, bo przy władzy jest Koalicja i w ogóle. Lepiej zmień temat – schowaj głowę w piasek jak zwykła owca”.

Zmień temat – sposób, w jaki to mówi, zakrawa nieomal na groźbę.

Nie owca. Struś.

Prawdę mówiąc, ani strusie, ani owce nie chowają głów w piasku. To tylko powiedzenie.

„Rozumiem. Ktoś musi być tym nielubianym gościem”.

„Nie jestem sam. Słuchaj, czytałem książki” – podkreśla swoje słowa ręką z papierosem. „Teoria ras została udowodniona naukowo, nawet jeśli niektórzy nie chcą przyjąć tego do wiadomości”.

„Ludzie, którzy badali te sprawy, mówią, że jesteśmy po prostu lepsi, więc, naturalnie, Okcydentczycy powinni sprawować władzę. Chyba nie muszę wymieniać korzyści, które by z tego płynęły”.

Jeśli ten facet to najlepsze, co mają Okcydentczycy, to... cóż, powiedzmy, że nie jest szczególnie umięśniony.

„Patrzysz na ludzi i wydajesz jakieś arbitralne osądy”.

Porucznik stara się zachować neutralność, ale nieznacznie uniesiona brew zdradza, że podobają mu się twoje słowa.

„Mój osąd jest tak samo arbitralny jak każdy inny. Nie przestaje być przez to faktem. Wszyscy powinniśmy posługiwać się faktami. Gdy to zaakceptujesz, od razu zyskasz jasność zrozumienia”.

Nie waha się, wypowiadając swoje myśli. Spędził sporo czasu na rozmyślaniach nad tymi kwestiami.

„Dobra. Już podjąłem decyzję. Chcesz ją usłyszeć?” (Pomiń część rozmowy).

„Och?” – mężczyzna jest odrobinę rozczarowany tym, że nie chcesz wysłuchać dalszej części jego wykładu.

„Dobra, niech będzie. Naprawdę wolałbym porozmawiać o czymś innym”.

„Śmiało, słucham” – mężczyzna drapie się po swoim obwisłym brzuchu. „Może i jesteś gliną, ale to nie pomoże ci uniknąć nadchodzącej katastrofy”.

Surowy wyraz twarzy porucznika Kitsuragiego pozostaje niezmienny, ale wyczuwasz coś... Coś, co się pod nim kryje...

Niewiele w nim moralnej siły – myśli. Wywinął się psim swędem.

Co się stało? Jajca ci się skurczyły? Miałeś masę okazji, żeby zejść z tych torów, ale nie – musiałeś dać facetowi gadać. A jak przyszedł czas na dokonanie wyboru, próbowałeś wymyślić jakiś kompromis. Słabo.

Jasne, jasne, ale ten gość... Po wyglądzie tego nie widać, ale ewidentnie jest brüderem i rojalistą. Spytaj, czy wie, jak cofnąć czas!

Nie, to nic. Nic na pewno nie szkodzi. Wywinąłeś się tu z trudnej pozycji. Nie kazałeś mu spierdalać, ale też nie dołączyłeś do jego sprawy. Dobra robota.

„Taa, nie podoba mi się to. Może się tak pierdol, co?”

„Nie kuś losu, cherlaku” – mężczyzna obrzuca cię pogardliwym spojrzeniem, po czym skupia się na czymś innym, ignorując twoją obecność.

Czemu tak traktujesz brüdera? Ewidentnie wie ważne rzeczy! I pewnie umie też cofnąć czas. Spróbuj wkraść się z powrotem w jego łaski.

„Tak, myślę, że rasizm może mi podpasować”.

„To dobrze. Jeśli my, Wieczorni Ludzie, staniemy razem, to stworzymy bastion przeciwko tym niespokojnym czasom!” – mężczyzna szczerzy się do ciebie w uśmiechu. „Wykorzenimy siły, które dążą do podkopania dobrobytu naszych ludzi”.

Surowy wyraz twarzy porucznika Kitsuragiego pozostaje niezmienny, ale wyczuwasz, że nie jest zadowolony z takiego obrotu spraw.