Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Próbuję cofnąć czas. Możesz mi pomóc, brüder?”

„Znowu to? Poważnie?” – pyta sfrustrowany porucznik.

„Powiedzmy sobie coś jasno: nie możesz powiedzieć człowiekowi, żeby spierdalał, a później nazywać go swoim bratem. Tak to nie działa...”

Słuchaj – facet pod tą wrogą powierzchownością jest bardzo wrażliwy. Desperacko potrzebuje afirmacji...

Wymasuj mu ego, rzuć mu parę kąsków. Niech cię polubi.

PAMIĘTAJ, POGŁASZCZ GO TROCHĘ PO JAJACH.

Dobra, ale nie rób tego dosłownie.

„Skąd myśl, że wiem, jak »cofnąć czas«?”

„Wyglądasz mi na kogoś, kto wie, co się tak naprawdę dzieje”.

Chrząka twierdząco. „Rzeczywiście staram się być na bieżąco. Mam własne źródła. Niezależne. Człowiek nie może wierzyć połowie tego, co mu mówią...”

Zaciąga się dymem z papierosa. „Czytam, co trzeba. Wiem, co mówią prawdziwi eksperci. Dni naszej chwały są za nami i już do nich nie wrócimy”.

„A więc Miarogłowy miał rację. Czas haplogrupy B4 dobiegł końca”.

„Nie, to pieprzenie. Nie możemy cofnąć czasu, ale to nie oznacza, że powinniśmy poddać się po prostu dzikusom...”

„Musimy kultywować nasze dziedzictwo – nasze przyrodzone prawa”.

„A co z pradawną faszystowską magią?”

Kręci ze smutkiem głową. „Zaufaj mi, bracie, sprawdziłem to dokładnie. Faszystowska magia nie jest prawdziwa”.

„To co ja mam w takim razie zrobić?” (Przejdź dalej).

„I to jest pytanie, prawda?” – stwierdza, zaciągając się papierosem. „Ludziom wydaje się, że ty i ja mamy łatwe życie. Ale w rzeczywistości bycie zwykłym facetem jest teraz cholernie trudne...”

Czy on mówi poważnie?

Pomruk w brzuchu podpowiada ci, że z tym gościem coś jest nie tak...

„Ludzie ciągle się na mnie dziwnie patrzą. Wiem, że gapią się na mój brzuch. Widzę to. Wielka mi, kurwa, rzecz – facet przybrał trochę na wadze, kogo to obchodzi?”

Alarm! Wykrywamy potężne problemy w zakresie akceptacji własnego ciała.

Naprawdę się poirytował. Skrywa w sobie niebezpieczny zapas tłumionych emocji.

Rozdeptuje niedopałek papierosa wyrzucony na chodnik i szybko odpala następnego.

„A swoją drogą, to analni akrobaci tak naprawdę oddychają brzuchem i rozluźniają w ten sposób zewnętrzny zwieracz...”

„Co? Nie chcę wysłuchiwać, jak opowiadasz o swoich analnych zabawach! Próbuję wyjaśnić ci, jak wygląda życie pracującego faceta, a ty mi tu wyjeżdżasz ze zwieraczami odbytu”.

Ejże, próbujesz się tylko podzielić przydatnymi informacjami!

„Dość! Spytam kogo innego, jak cofnąć czas”.

„Ee...” – twoja nagła zmiana wytrąciła go z równowagi. „Ja... ee... no... Taa, pieprzyć to. To pytanie i tak było głupie”.

Tracisz z tym durniem tylko czas. Nie znajdujesz w nim nic z rojalisty, a tylko nienawiść do samego siebie i przekonanie o własnej wartości. Szukaj dalej.

„To idziesz sobie, czy co?” – pyta i odchrząkuje, dając z siebie wszystko, by sprawiać wrażenie obojętnego.

„Wiesz, gdybyś nie był taki zgorzkniały, może miałbyś większe powodzenie u kobiet”.

„Och, ta stara śpiewka” – spluwa.

Nie jesteś pierwszym, który mu to mówi. Rezultat jest zawsze ten sam.

„Współcześni ludzie zwracają uwagę tylko na powierzchowność. Te kobiety, one wszystkie chcą faceta wyglądającego jak tamten kiptowy kipt” – wskazuje skinieniem głowy bramę.

Jeszcze raz – czy on to wszystko mówi poważnie?

„Mają gdzieś, czy jesteś dobrym człowiekiem. To powierzchowne stworzenia. Taka jest prawda” – stwierdza, zaciągając się długo dymem z papierosa.

„Doskonale wiem, co masz na myśli. Trzeba trzymać się od tego gówna jak najdalej”.

„Taaa...” – syczy. „Zgadza się”.

„Trzymaj się, kierowco. Jeszcze będzie dobrze”. (Poklep go po ramieniu).

„Uwierzę, jak zobaczę” – stwierdza, strząsając twoją dłoń. „Nieważne, mam to gdzieś. Na jedno wychodzi...”

Nie ma tego gdzieś. Naprawdę nie ma.

„Jesteś po prostu słaby. Dlatego osiadłeś na dnie genetycznego garnca”.

„Hej, pieprz się, słyszysz? To my powinniśmy być na szczycie, a nie... no wiesz...” – wskazuje skinieniem głowy bramę.

(Pokręć głową). „Baby. Kto by ich potrzebował?”

„Nasza rasa, stary. O to właśnie chodzi. Jeśli ich nie dostaniemy, trafią w łapy kiptów i Kojków. To po prostu biologiczna rzeczywistość”.

Tak, kto o zdrowych zmysłach oceniłby książkę po okładce, panie kierowca?

„To... możesz mi pomóc cofnąć czas czy nie?”

„Czas, taa... Słuchaj, stary, czy ty w ogóle pojmujesz, jak trudno mamy? Jak totalnie cała ta parszywa gra jest ustawiona przeciwko ludziom takim jak ty i ja?” – pyta i zaciąga się z furią dymem z papierosa.

W ogóle cię nie słucha, wpada w to coraz głębiej...

„Wiesz co? Poproszę o pomoc kogoś innego”.

„Czas, kierowco. CZY UMIESZ GO COFNĄĆ?!”

Kierowca spogląda na ciebie, jakby nie był w stanie zdecydować, czy powinien rozwalić coś, czy wybuchnąć płaczem. Trwa ciężka i krępująca cisza.

„Nie, nie potrafię ci pomóc” – odchrząkuje. „I powiem ci dlaczego...”

„Bo to nie ma sensu, rozumiesz? Chyba że wierzysz w starożytną faszystowską magię jak jakiś koleś marzący o byciu magiem”.

Prawdę mówiąc, nazywa się to pozafizyką. Wcale nie trzeba być magiem, żeby mieć do niej dostęp.

Porucznik milczy, ale wyraz jego twarzy mówi wyraźnie „A nie mówiłem?”.

Tracisz z tym durniem tylko czas. Nie znajdujesz w nim nic z rojalisty, a tylko nienawiść do samego siebie i przekonanie o własnej wartości. Szukaj dalej.

„Bo jesteś cherlakiem i dupkiem”.

No i wróciło jego dawne, czarujące oblicze.