Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Mmmhmm, rozumiem...” – kierowca ciężarówki zaciąga się długo dymem z papierosa.

„Chyba żartujesz...” – porucznik pociera czoło, jakby dopadł go nagły atak migreny. „Co to ma być, detektywie?”

„Proszę, Kim, to może być bardzo ważne”.

„Zapewniam, że nie jest” – stwierdza i wzdycha. „Pośpiesz się tylko, proszę. Ja w międzyczasie zajmę się porządkowaniem notatek”.

„Czuję w trzewiach, że dokładnie kogoś takiego szukam”. (Puść kierowcy oko).

„Zapewniam, że nie jest” – stwierdza i wzdycha. „Pośpiesz się tylko, proszę. Ja w międzyczasie zajmę się porządkowaniem notatek”.

„Spokojnie, Kim, to zajmie tylko minutę”.

„Na pewno nie” – stwierdza i wzdycha. „A nawet jeśli, to będzie to zmarnowana minuta. Pośpiesz się tylko, proszę. Ja w międzyczasie zajmę się porządkowaniem notatek”.

„Powiedzmy sobie coś jasno: nie możesz powiedzieć człowiekowi, żeby spierdalał, a później nazywać go swoim bratem. Tak to nie działa...”

Kręci głową. „Przyjacielu, nie wiem, o co ci chodzi, ale jedno jest pewne: nie da się cofnąć czasu...”

„Poważnie?” – pyta. Sprawia wrażenie zaintrygowanego.