Rozmowa · Kim Kitsuragi

O co tak naprawdę chodzi z tym gościem?

Tak naprawdę nie ma żadnej wojny kulturowej. Istnieje jednak walka o prawo do reprodukcji – właściwie od zawsze – a ten mężczyzna jest nieprzygotowany i fatalnie wyposażony do takiego „konfliktu”.

To dlatego jest... taki, jaki jest? (Kontynuuj).

To zaklęty krąg, z którego raczej nigdy się nie wyrwie. Brak sympatii ze strony kobiet budzi w nim zgorzknienie, a to z kolei zmniejsza jego szanse na zdobycie tejże sympatii...

Biedak...

Tak zagrał kartami, które dało mu do ręki życie. Tyle dobrego, że pozostaje błogo nieświadomy cyklicznej natury sytuacji, w jakiej się znalazł.

To co powinienem mu powiedzieć?

Bądź po prostu miły. Albo rozerwij go na strzępy. Albo zignoruj. Bo zmienić go nie zdołasz.

„Jesteś tu z nami, cherlaku? Czy może zamierzasz stać tu, jakbyś się nawąchał kleju?”

Nie, myślałem raczej o sobie.

Wiemy.

Zaraz, czy to się może stać też ze mną?

Oczywiście.

Skąd wiesz, czy już się nie stało?

No to może nie powinien być takim bigotem?

A może nie byłby takim bigotem, gdyby wcześniej odnalazł miłość? I tak to się kręci.

Czemu jest nieprzygotowany?

Wszystko zaczyna się od loterii genetycznej. Nieliczni rodzą się jako przystojni olbrzymi, lecz większość – jak ten facet – jest po prostu przeciętna. Ci bardziej pechowi mają niedorozwinięte kończyny, brak im któregoś ze zmysłów albo dotyka ich coś jeszcze gorszego.

Tylko najprzeciętniejsi przeżywają wydarzenia mogące doprowadzić do wymierania. To znany fakt.

Ale z przeciętnością można wiele wywalczyć, a on tego nie zrobił. Teraz, kiedy już najlepsze dni ma za sobą, raczej mu się to już nie uda. Podczas kiedy inni dominują swoje „pola bitwy”, on osiądzie na dnie genetycznego garnca.

Czemu jest fatalnie wyposażony?

To przez jego defetystyczne użalanie się nad sobą. Poczucie, że świat mu jest winien partnerkę, bo postrzega sam siebie jako „dobrego chłopaka”.

Kobiety tego nie lubią. To nie jest seksowne.

Nie jest zainteresowany rozwojem, samodoskonaleniem czy pracą. Uważa, że samo istnienie daje mu prawo do miłości i szacunku.

Ale prawda jest taka, że sto milionów mężczyzn takich jak on konkuruje o każdą kobietę świata, co do jednej, a jego podejście daje mu właściwie gwarancję porażki.

Ja też czuję się nieprzygotowany i fatalnie wyposażony...

Tu naprawdę nie chodzi teraz o ciebie.

Nie słyszałeś, co powiedział? Szaleje kulturowa wojna, a ten człowiek, choć nie wygląda na bohatera, może być naszą ostatnią i najlepszą szansą. Tylko i aż tyle.

(Rozejrzyj się). Ale nie widzę tu żadnej wojny kulturowej.

Ponosisz tak wielką klęskę, że nawet jej nie dostrzegasz! Bogu dzięki, że jest tu ten bohater. Walczy za nas wszystkich.

Zadowala mnie ta konkluzja.

„Jesteś tu z nami, cherlaku? Czy może zamierzasz stać tu, jakbyś się nawąchał kleju?”

Nie, myślę, że chodzi jeszcze o coś...

(Głęboki wdech). Muszę zebrać wszystkie siły.

Właśnie. Broń palna i miecze to jedyne, co ocali cię przed kulturą młodzieżową i zmianami demograficznymi.

„Posłuchaj, potrzebne mi na chwilę twoje jaja...”

Brew porucznika jest widocznie uniesiona.

„Że co...? Aa!” – odskakuje z wyrazem obrzydzenia na twarzy. „Wszędzie pieprzone pedzie...”

Jest zdezorientowany, zbity z tropu...

Szuka oznak podsssstępu...

Wysunął czułki i szuka podstępu...

„Nabijasz się ze mnie, cherlaku?”

„Co? Ani trochę”.

Rozluźnia się odrobinę. „Ludzie myślą, że to takie łatwe, być kierowcą ciężarówki. To nie jest łatwe, jasne?”

Pomruk w brzuchu podpowiada ci, że z tym gościem coś jest nie tak...

(Wzrusz ramionami). „Może trochę”.

„Myślisz, że łatwo być w formie, prowadząc ciężarówkę sześć dni w tygodniu?!” – pyta, skrzecząc nienaturalnie. „Wy macie łatwiej – cały dzień na nogach, spalacie kalorie i w ogóle...”

Pomruk w brzuchu podpowiada ci, że z tym gościem coś jest nie tak...

Alarm! Wykrywamy potężne problemy w zakresie akceptacji własnego ciała.

„A co ma robić koleś taki jak ja, hę? Ściskać, kurwa, poślady za kółkiem, jak jakiś analny akrobata w homocyrku?!”

Analni akrobaci ćwiczą raczej, wykorzystując rozmaite ćwiczenia oddychania brzuchem, nie zaciskanie pośladków. Niewielu ludzi o tym wie.

Ale ty tak. Kto by się spodziewał?

Nie ma też czegoś takiego jak homocyrk.

„Tak. Właśnie tak”.

„Jesteś rasistą wszech czasów, nie? Myślałem, że kręcą cię takie rzeczy”.

„Co masz na myśli, mówić, że jestem rasistą »wszech czasów«?” – pyta, wpatrując się w ciebie z uwagą.

„Intuicja podpowiada mi, że dokładnie kogoś takiego jak ty szukam”.

„W »trzewiach«?” – pyta, wpatrując się w ciebie uważnie.

Kierowca ciężarówki ignoruje porucznika. „Przyjacielu, nie wiem, o co ci chodzi, ale jedno jest pewne: nie da się cofnąć czasu...”

„Widziałem raporty demograficzne. Wiem, co mówią eksperci. Dni chwały naszego narodu są za nami i już do nich nie wrócimy”.