Rozmowa · Annette

Z deszczu pod rynnę.

„Światła są takie piękne, kiedy robi się ciemno” – z radosną miną omiata wzrokiem pobliskie budynki.

„Każdy płatek śniegu to jak drobny upominek od nieba”. Przechodzi ją dreszcz, gdy jeden spada jej prosto na nos.

„O, to pan!” – dziewczynka sączy swój ciepły sok. Spogląda na ciebie z nieśmiałą wesołością.

„To pan. Zapraszamy! Chciałby pan tym razem kupić nową, wciągającą książkę?” – kołysze się z wolna na stopach.

„Mogę zadać ci kilka pytań?”

„Dobrze, psze pana. Spróbuję pomóc. Mam nadzieję, że to pytania o książki”.

„Co to w ogóle jest za sklep?”

„To księgarnia, psze pana! Sprzedajemy książki, pocztówki i mamy też gry planszowe” – wskazuje na witrynę. „Nazywa się Kryminał, Romans i Biografie Słynnych Osób”.

Łoł! Łoooooł, łoł, łoł! Spokojniej może, dziewczynko!

Nie róbmy sobie żartów, znam te wszystkie rzeczy.

Kogo ty chcesz oszukać?

Jak powiedziałem, że to wiem, to wiem, do cholery.

„Psze pana? Wszystko w porządku?” – jej głos przebija się nagle do twojej świadomości. „Długo pan tak stoi bez słowa...”

Nie pyskuj mi tu.

„To ciekawe. Dziękuję”.

„To dla mnie przyjemność! Coś jeszcze chciałby pan wiedzieć?”

„Co to jest książka?”

„To jest książka” – wskazuje na witrynę. „W środku są różne historie – to tak, jakby ktoś coś opowiadał w bardzo długim liście”.

Twoje pytania nie zbijają jej z tropu. Uważałaby za niegrzeczne twierdzić, że są dziwne.

„Co to jest pocztówka?”

„Pocztówka” – przygląda ci się przez chwilę badawczo – „to mały kartonowy obrazek. Na odwrocie można coś napisać i wysłać do przyjaciela albo do ukochanego”.

„Co to jest... gra planszowa?”

„Planszówki to takie gry rozkładane na stole, taka rozrywka... Są różne” – ucina, by podzielić się refleksją. „Ale marynarze kupują zazwyczaj karty”.

Pff. Książki? Pocztówki? Łatwizna! Nawet dzieci wiedzą takie rzeczy.

Nie, prawienie kazań tej dziewczynce nie wydaje się słuszne.

Nie bądź głupi. Twoim obowiązkiem jako eksperta jest opowiadać wszystkim, co wiesz.

Nie mów mi, co mam robić.

„Psze pana? Wszystko w porządku?” – jej głos przebija się nagle do twojej świadomości. „Długo pan tu tak stoi bez słowa...”

Ejże, sam już podjąłem decyzję.

„Dziecko, wiem, czym jest książka. To jak taki bardzo długi list, w którym są różne historyjki”.

„Tak!” – przytakuje z uśmiechem. „To są właśnie książki”.

„Wiem też, czym jest pocztówka. To taki mały kartonikowy obrazek, który możesz wysłać przyjacielowi albo komuś, kogo kochasz”.

„Mhm, mhm. Dobrze pan mówi. A planszówki?”

„Lubię gierki... ale z ludzkimi umysłami”.

„No dobrze, psze pana. To było bardzo... pouczające. Mogę jeszcze w czymś pomóc?”

„A kogo obchodzą planszówki? Nikogo”.

„Policjanci nie mają czasu na gry”.

„No dobra, chyba wystarczy. Pokazałem, co umiem”.

„Skoro pan tak twierdzi. Mogę jeszcze w czymś pomóc?”

„Nie bardzo”. [Odejdź].

„Psze pana! Zapraszam, mamy otwarte!” – dziewczynka o zarumienionych wydatnych policzkach macha do ciebie, uśmiechając się. Ma nos czerwony od zimna.

„Cześć”.

„Chciałby pan kupić nową, wciągającą książkę?” – drepcze w miejscu, by się rozgrzać.

„Witam”.

„Prawo to ja”.

„Wiem, psze pana” – drepcze w miejscu, by się rozgrzać.

„Wszyscy rozumieją, że jesteś prawem. To dlatego masz insygnia na ramieniu. Więc nie musisz tego ciągle powtarzać”.

„Tak, ludzie wiedzą, że jesteś prawem. Naprawdę nie musisz tego ciągle powtarzać”.

„O, to pan. Jak śledztwo? Znalazł pan już jakieś kląąątwy?”

„Chyba nieźle mi idzie”.

„Bardzo się cieszę” – unosi kciuk. „Raz-dwa pan to rozwiąże! Jak detektyw z kryminałów”.

„Tak, znalazłem wejście do Zgubionej Strefy Handlowej”.

„O, to super!” – od jej uśmiechu bije ciepło. „Mam nadzieję, że czekają tam niezwykłe przygody! I może zrobi pan coś, żeby mama... mniej się bała”.

„Idzie źle. Bardzo źle”.

„Przykro mi” – zasępia się. „Ale pan się nie martwi, na pewno zaraz ruszy z kopyta. W kryminałach detektyw zawsze jest w kropce, a potem wpada na rozwiązanie”.

„Nie mogę dostać się do Zgubionej Strefy Handlowej. Twoja matka nie chce mnie wpuścić tylnymi drzwiami”.

„Mhm. Mama potrafi się o to bardzo zeźlić” – kołysze się w miejscu. „Może zrobi pan coś, żeby się mniej bała... i wtedy panu zaufa”.