Rozmowa · Annette

„Bo naturą silnych jest wyzyskiwać słabych”.

„Byłem w budynku i faktycznie – bardzo tam dużo różnych zamkniętych firm”.

„Był pan tam?” – robi wielkie oczy. „Mama nigdy mi nie pozwala myszkować po zapleczu ani w piwnicy!”

„To musiało być naprawdę straszne...” – ogląda swoje skostniałe dłonie, po czym wsuwa je w rękawy kurtki.

Nic nie mów.

„No... kończą im się pieniądze i muszą zamknąć sklep”.

„Lądują w ciemnej dupie”.

„Nie to chciałam powiedzieć... ale w sumie tak” – czerwieni się.

„Dobrze słyszeć, że wszystko się układa. Na pewno nie ma się czym martwić”.

„Czy aby chodzenie do szkoły nie jest ważniejsze od... tego?”

„Co to w ogóle jest szkoła?”

„Szkoła?” – pociera zaczerwieniony, zmarznięty nos. „Moja jest w dużym żółtym budynku na Boogie Street. Ludzie, którzy ją prowadzą, robią to charytatywnie”.

Znad wybrzeża nadciąga przenikliwy niczym grad szpilek sztormowy wiatr. Owiewa ceglany budynek, wzniecając gdzieś wśród mozaiki sal lekcyjnych głośny hurgot.

Co to za uczucie?

Wyrzuty sumienia. Parkiet sal lekcyjnych, rzędy drabinek stają się coraz chłodniejsze. Korytarze zieją pustką. Przez tę dziwną emocję przedziera się jakimś sposobem dziewczęcy głos...

Nie usłyszałeś ani słowa z tego, co mówiła przez ostatnich kilka chwil. Słyszysz tylko...

Odrzuć myśl.

Kołysze się wolno na boki z szeroko otwartymi oczami i utkwionym w tobie wzrokiem, bez słowa, jak pomylona.

„Kto to jest?” (Wskaż na przeglądającą książki kobietę).

„Och, to ciocia Billie. Jest miła, tylko trochę zmartwiona”.

„Czemu jest zmartwiona?”

„Chyba ma złego męża. Nie jest miły i jej nie pomaga”.

„To twoja ciotka?”

„Nie, nie, psze pana. To pani pracująca, która często przychodzi pooglądać książki”.

„Muszę iść”. [Odejdź].

„Nie musisz mi mówić per »pan«. Jestem tylko członkiem klasy pracującej”.

„Nie, psze pana, nie mogę. Pamiętanie o tym to byłby za duży wysiłek. Już dość męczące jest pamiętanie, żeby zawsze to dodawać. Ale to miło z pana strony”.

„No tak, fakt, jak przyjdzie następna osoba, znów będziesz musiała mówić »pan« czy »pani«”.

„Właśnie... psze pana” – uśmiecha się przepraszająco.

„Rozumiem cię. Ja na przykład nie mogę przestać robić tej miny”. (Wskaż na swoją twarz).

„Jest całkiem sympatyczna, tak jakby”.

„Dobrze, w takim razie niech będzie i »pan«. Bądź dzielna”.

„Na rozkaz!”

„Jak masz na imię?”

„Jestem Annette, psze pana. Moja mama ma na imię Plaisance i to jest jej sklep. Stoi teraz przy kasie... albo porządkuje książki” – dziewczynka spogląda na witrynę, po czym nagle się wzdryga z szeroko otwartymi oczami, jakby coś sobie przypomniała.

„Proszę, śmiało. Zapraszamy do środka!”

„Dobrze, tak chyba zrobię”.

„A stoisz tu na zimnie, bo...?”

„Pokazuję, że sklep jest otwarty” – kiwa głową entuzjastycznie. „Inaczej ludzie mogliby nie zauważyć... przegapiliby Kryminał, Romans i Biografie Słynnych Osób”.

Nagły powiew wiatru przewraca kartki stron na wystawie. Dziewczynka zakrywa z uśmiechem twarz, lecz widać, że jest jej zimno.

„Mógłbym pomóc, dokonując brutalnego demontażu wolnego rynku”.

„Dziękuję panu! Cieszę się, że mogę pomóc mamie w księgarni” – najwyraźniej nie rozumie, co powiedziałeś.

„Ale z ciebie dzielna dziewczynka. Tak wcześnie uczysz się wartości ciężkiej pracy”. (Pogłaszcz ją po głowie).

„Dziękuję panu! Chętnie pomagam mamie w księgarni” – uśmiecha się i prostuje dumnie niczym mały żołnierz.

„Widzę, że ci zimno. Mogę jakoś pomóc?”

„Miło, że chce pan pomóc...” – nie wie, co jeszcze odpowiedzieć.

Co mógłbyś zrobić, żeby mimo to jakoś jej pomóc?

„Może powinienem zamienić słowo z właścicielką sklepu?”

„Nie, nie, psze pana! Chętnie pomagam mamie, zachęcając klientów!” – prostuje się i uśmiecha dumnie jak mały żołnierz. „Poza tym nie zmarznę, bo mam ciepły sok w termosie”.

„O co chodzi z tym kryminałem?!”

„Kryminały opowiadają o morderstwach, włamaniach i innych przestępstwach. O pracy policjanta albo prywatnego detektywa, który próbuje rozwiązać sprawę i złapać winnych”.

„Dobra, rozumiem. Morderstwa i zbrodnie rozbudzają emocje”.

„Mhm-mhm” – odpowiada. „I to też trochę łamigłówka. Można zgadywać, kim jest przestępca albo jak ci dobrzy go złapią”.

„Tak swoją drogą, też jestem policjantem”.

„Nie wygląda pan na policjanta” – patrzy na ciebie badawczo, jakby w poszukiwaniu czegoś bezsprzecznie policyjnego.

„Hm? A jak w takim razie wygląda policjant?”

„Nie chciałam pana obrazić, przepraszam. Po prostu nie wygląda pan jak Dick Mullen” – wskazuje na okładkę przedstawiającą rosłego wesperskiego stróża prawa, który stoi z ponurą miną nad zwłokami kobiety.

„To i tak nie ciało jest najważniejsze w pracy policyjnej, a...” (Wskaż na swoją głowę).

„Głowa. Tak!”

Nie. Chodzi o duszę. Policyjną duszę.