Rozmowa · Annette

„Czołem, superdetektywie” – uśmiecha się ciepło. „Przychodzi pan po więcej książek?”

„Kim są te... słynne osoby?”

„O, to królowie, królowe, dawni generałowie albo artyści, pisarze, muzycy, tacy sławni ludzie. Zazwyczaj ich życie jest niezwykłe” – drapie się po zarumienionym od zimna policzku i ciągnie dalej:

„Chyba dlatego ludzie to czytają. Żeby odkryć sekrety ich sławy”.

Zdaje się, że większość ludzi, którzy czytują te książki, raczej nie staje się dzięki temu sławniejsza.

„Czytanie ich nie sprawia, że czytelnik staje się słynniejszy, prawda?”

„Ale sławni ludzie stają się bardziej sławni!” – uśmiecha się radośnie.

Banda palantów.

„Te słynne osoby brzmią jak banda palantów”.

Twarz Annette nie przestaje wyrażać ochoczej gotowości do pomocy, ale dziewczynka milczy.

„Nieważne... Nie mam dosłownie nic więcej do powiedzenia”.

„Dobrze!” – patrzy na ciebie szeroko otwartymi oczami.

„Właśnie tak. Tylko przegrańcy marnują swój czas na takie bzdury”.

„Mówi pan bardzo dziecinnie jak na dorosłego”.

Jeśli wyrośnie, a przy tym nie zabraknie jej sprytu, odkryje, że nie ma czegoś takiego jak dorosłość.

Tacy ludzie zasługują na śmierć.

„Może...?”

Przygląda ci się skonsternowana, nie rozumiejąc, z czego wynikają twoje dziwne wybuchy.

„Skąd pomysł, że jestem dorosły?”

„Wszędzie ma pan zmarszczki i włosy, więc jest pan stary!”

Poza tym czujesz się stary. Jesteś zmęczony, wciąż brakuje ci tchu, bez ustanku bolą cię stawy.

„Tak. Jestem stary. Tak to już się dzieje z ludźmi”.

„Ciekawe, jak ja będę wyglądać na starość...” – mruczy pod nosem. „Może też będę cała pomarszczona...” – chichocze na myśl o tym.

„Pff! Nie jestem aż tak stary, mam się naprawdę dobrze, dziękuję bardzo”.

„Skoro pan tak mówi!” – wymierza w ciebie szeroki uśmiech.

„Jestem Harry? Harry to nie mogę być ja. O czym ty mówisz?”

„»Stary«, psze pana. Pomarszczony ze starości...” – kołysze się na stopach zdezorientowana.

„Jeśli wyrośniesz na spryciarę, odkryjesz, że nie ma czegoś takiego jak dorosłość”.

„Dobrze... psze pana”.

Nie wie, co o tym myśleć. Lecz to zapamięta.

„Może powinienem zacząć zabijać tych sławnych ludzi. Polować na nich”.

„Co pan mówi?!” – patrzy na ciebie pełnym przerażenia wzrokiem.

„Zasługują na karę za wszystkie te rzeczy, które musieli zrobić, żeby zdobyć sławę”.

„Aha...” – chrząka. „A może kupi pan jakieś książki?”

„Ha, ha, nieważne, dziecko. Taki ze mnie żartowniś. W życiu bym czegoś takiego nie zrobił”.

„Bardzo nieśmieszny żart. Ani trochę”.

„Żebym mógł wchłonąć ich esencję. Cała ich sława przejdzie na mnie”.

„Sława chyba tak nie działa, psze pana...”

„Sława jest... dla próżnych ludzi. Mam lepsze rzeczy do roboty”.

„Dobrze, psze pana!” – drepcze w miejscu, czekając na ciąg dalszy.

„Sława brzmi przepysznie. Może kiedyś ktoś napisze książkę o mnie”.

„Po co miałby to robić?”

„Bo będę supergwiazdorskim gliną, napiszą o mnie w gazetach i w ogóle! I wtedy zobaczą”.

„Ale super! Może trafi pan nawet na okładkę książki! Z bronią w ręku, stojący nad jakimś ciałem...”

„Hm... Faktycznie, po co? Jestem tylko starym, zmęczonym gliniarzem. Co ze mnie za pożytek?”

„Nie jest pan aż tak stary... może zrobi pan jeszcze coś bardzo ważnego. Coś, co zadziwi świat”.

„Dziękuję, dziewczynko. Jesteś bardzo miła”.

„Nie ma za co, psze pana!” – uśmiecha się i popija ze swojego termosu.

„Tak myślisz?”

„Tak! Jest nadzieja... Wielu sławnych ludzi późno zdobyło sławę. Niektórzy dopiero po śmierci”.

Tak, zdecydowanie jesteś typem człowieka zdobywającego sławę pośmiertnie. Kto wie, może jej przyczyną będzie nawet sposób, w jaki umrzesz?

„To brzmi jak miła pocieszanka do opowiadania sobie przed snem. Może sława nie jest jednak taka ważna?”

„Może nie! Kto chciałby czytać książki o sobie” – szczerzy się – „skoro można po prostu czytać książki!”

„Ale co, jeśli stanę się sławny właśnie przez śmierć? W ogóle bym się tym nie nacieszył”.

„Nie warto się tym zamartwiać” – przebiera nogami. „Trzeba starać się po prostu być jak najlepszym!”

„Niektórzy nie zostają zauważeni, inni nie mogą doczekać się zapomnienia. Takie już jest życie”.

„Myślę, że trzeba po prostu żyć szczęśliwie!” – pociera nos. „Nie martwić się o sławę i nie myśleć o złych rzeczach!”

„No dobrze, chodzi mi po głowie jeszcze inne pytanie”.

„Mhm!” – przebiera nogami, czekając, aż coś powiesz.

„A mógłbym stać się sławny, gdybym przeczytał jedną z tych książek?”