Rozmowa · Annette

„W każdym razie o wiele łatwiej jest pracować niepostrzeżenie, jeśli nie wygląda się tak jak on”.

„Jak to?” – twoje słowa zbiły ją z tropu.

„Gdybym wyglądał jak pan Mullen, wszyscy przestępcy uciekaliby od razu na mój widok. A tak – mogę działać pod przykrywką, wtapiać się w tłum, zbierać dowody”.

Studiuje obrazek na okładce. „Sprytnie, chyba”.

„Bycie sprytnym to jedyny słuszny sposób na bycie gliną, dziewczynko. A w tym jestem o wiele lepszy niż on”.

„Skoro pan tak mówi” – uśmiecha się zadziornie. „To tylko zmyślona postać, z panem nie ma szans”.

„No, nie wiem. Porozmawiajmy o czym innym. Smutno mi się od tego robi”.

„Proszę się nie smucić! Mullen nie jest prawdziwy. Pan jest prawdziwy!”

Więc czemu czujesz się jak w jakimś smutnym, dziwnym śnie?

„Pewnie ma skłonność do przemocy, bo jest upośledzony emocjonalnie”.

Studiuje okładkę, starając się przeniknąć istotę przedstawionego na niej bohatera.

„Emocjonalna ułomność nie przystoi dobremu glinie. Nie ma co gość się równać z moją wrażliwą duszą”.

„Się wie, psze pana” – uśmiecha się zadziornie. „To tylko zmyślona postać, z panem nie ma szans”.

„Założę się, że nie byłby w stanie się nawet pochylić po broń, która mu wypadła z tych sztywnych paluchów. Prawdziwi detektywi są żylaści i gibcy. Jak ja”.

Próbuje spojrzeć krytycznie na ukryte w cieniu biodra Dicka Mullena. „Nie wyglądają na zesztywniałe...”

„Zwinność jest kluczowa dla dobrego gliny, dziewczynko. Dick Mullen nie ma startu do moich gibkich bioder”.

„Ma się rozumieć, psze pana” – uśmiecha się zadziornie. „To tylko zmyślona postać, z panem nie ma szans”.

„Trening mięśni to taka florystyka dla facetów. Pewnie myśli, że jest dzięki niemu strasznie męski. Nie jest. To jest po prostu niezdrowe”.

Uważnie przygląda się obrazkowi. Wesperski detektyw nie wykazuje wielu oznak zdrowia lub jego braku.

„A nikt niezdrowy nie zostaje dobrym gliną, dziewczynko. Załatwiłbym go z palcem w nosie”.

„No pewnie, psze pana” – uśmiecha się zadziornie. „To tylko zmyślona postać, nigdy nie dorówna pana sile”.

„Hmm... Mam jeszcze inne pytania”.

„O książki?” – Annette kiwa głową entuzjastycznie.

„Nie wiem”.

„Dlaczego?”

„Tylko na mnie spójrz! Ohydne zwierzę, policjant-porażka. Hańba”.

„Proszę tak nie mówić. Wygląda pan... na dość miłego”.

„Dość miłego dla małego dziecka, pewnie... chyba”.

„Proszę się nie smucić” – wydaje się autentycznie zatroskana. „Przepraszam za to, co powiedziałam o Dicku Mullenie”.

„Zrozumiesz, jak będziesz starsza”.

„No dobrze” – mruga, nie wiedząc, co jeszcze mogłaby odpowiedzieć. „Nie powinnam mówić tego o Dicku Mullenie...”

„Nie da się być tak naprawdę zadowolonym z tego, kim się jest”.

„Nie”.

„No dobra, to może wcale nie jestem policjantem? Albo powinienem przestać nim być”.

„Czemu ktokolwiek miałby chcieć czytać o przestępstwach?”

„To chyba wciągające. Można sobie wyobrażać niebezpieczne rzeczy. I to taka łamigłówka, w której się zgaduje, kim jest przestępca albo jak ci dobrzy go złapią”.

„Czekaj, ja nie mówię o kryminałach do czytania. Chodzi mi o to, czym jest kryminał. Przestępstwa, znaczy”.

„Uch...” – nie wie, co powiedzieć.

„Tu się bardzo źle dzieje”. (Wskaż na swoją głowę).

„Przestępstwo to odstępstwo od prawa podlegające karze na podstawie wyroku wydanego w procedurze cywilnej lub karnej. Właśnie takim czynom zapobiega prawo”.

„Przestępstwo to czyn, co badaliśmy, zanim rozpoczęła się ta rozmowa”.

„Przestępstwa to to, co robią przestępcy. A policjanci je... tropią?”

„Dziecko, pomóż mi! Moja książka o Dicku Mullenie podarła się, zanim zdążyłem doczytać. Wiesz, co się dzieje na końcu?”

„Która to książka, psze pana?”

„Dick Mullen i pomylona tożsamość”

„Och...” – pochmurnieje. „Bardzo mi przykro. Tej jeszcze nie czytałam. Szkoda, że nie mogę pomóc”.

Co tu jest nie halo? Czemu wydaje mi się to znajome?

Bo się znacie. Rozmawia z tobą tak otwarcie, bo robiła to już wcześniej.

„Z drugiej strony, może nie powinienem sobie tego przypominać? Może nie bez powodu zapomniałem?”

„Może tak, psze pana” – dziewczynka patrzy na ciebie pytająco. „Może interesują pana książki?”

„Chwila. A więc ty... mnie znasz? Spotkaliśmy się wcześniej?”

„Tak! Stałam tam bez przerwy, póki mama nie kazała mi przyłożyć się do lekcji”.

„Przez kilka dni biegał pan po okolicy i mówił coś o jakichś małych kościołach i że wszyscy pana zdradzili”.

„Czy my już kiedyś rozmawialiśmy?”

„Oczywiście. Był pan tu kilka razy” – przygląda ci się uważnie. „Teraz wygląda pan zdecydowanie lepiej niż ostatnio!”

„Jakoś w to wątpię”.

„Nie, nie ma pan już imprezowych oczu”.

Porucznik powoli – bardzo powoli – coś sobie uświadamia. „Imprezowe oczy. Tak, oczywiście. To ma sens”.

Nie jestem zdziwiony, że dzieci widziały cię biegającego po okolicy z imprezowymi oczami – myśli. Ani trochę.

„Imprezowych oczu?”