Rozmowa · Pojemnik na śmieci

„Oficerze...” – odzywa się porucznik. „Skoro odzyskałeś swój notatnik, to nie zaszkodziłoby, gdybyś zaczął prowadzić notatki ze śledztwa. Oficjalnie”.

Teraz, kiedy odzyskałeś już notatnik, czujesz, że powinieneś iść i zrobić coś... ważnego.

Nie będę niczego robił.

Och, ależ będziesz. Kluczowe dla policyjnych działań jest prowadzenie notatek dotyczących sprawy. Oficjalnie rozpocząć śledztwo.

Co powinienem zrobić?

Musisz zacząć prowadzić porządne notatki dotyczące sprawy. Oficjalnie rozpocząć śledztwo.

Powinienem... zacząć prowadzić porządne notatki dotyczące sprawy?

Dokładnie. Oficjalnie rozpocząć śledztwo.

Oto moment siły – wpakuj narzędzie pod pokrywę i ciągnij!

Wciskasz łom w szczelinę pod pokrywą i napierasz na niego. Nie musisz się zbytnio wysilać – metal ustępuje z satysfakcjonującym trzaśnięciem. Możesz teraz otworzyć pokrywę.

Nie! Może nie powinieneś...

„Może nie powinieneś...” – pewnie, że powinieneś! To twoja chwila chwały, żulicjancie! Nurkuj w tym śmietniku i znajdź coś super!

Otwórz pokrywę.

Wita cię smród gnijącego jedzenia. Widzisz przesiąknięte kartony, brudne szmaty i naturalne odpadki.

Przebieraj w szmatach.

Niewiele już tu zostało do zobaczenia. Przypalony fartuch i ręczniki kuchenne.

A... to co?

Wyciągasz pęknięty kubek. Widnieje na nim dziwnie rasistowski wizerunek żółtego człowieka tarzającego się w szafranie.

To zabytek?

Tylko w kontekście społecznej wrażliwości.

(Weź kubek).

„Interesujące” – stwierdza porucznik, przyglądając się kubkowi. „Przypomina mi kolekcję kubków, którą widzieliśmy w mieszkaniu naszej łasicy. Może on lub ona wrzuca tu swoje śmieci?”

Bardzo ciekawy trop. Zobaczmy, dokąd prowadzi. Tropy mają taką magiczną właściwość, że łączą się później z innymi w spójną całość...

„To może być też zwykły zbieg okoliczności. Tak czy inaczej, warto to zapamiętać. Widzisz coś jeszcze?”

Zdobyłeś przedmiot, z którym można wejść w interakcję. Przyjrzyj mu się uważniej, przechodząc do zakładki INTERAKCJI w twoim EKWIPUNKU.

Jasna sprawa. Wiesz co? Ten niezwykle kolonialny kubek przypomina trochę taki jeden inny, prawda? No, w każdym razie...

Tak! Ten w mieszkaniu, do którego się włamałeś. Bardzo ciekawy trop. Z pewnością przyda nam się... jakoś później...

„Mhm...” – porucznik rzuca okiem na kubek, po czym przenosi wzrok z powrotem na śmieci.

Zdobyłeś przedmiot, z którym można wejść w interakcję. Przyjrzyj mu się uważniej, przechodząc do zakładki INTERAKCJI w twoim EKWIPUNKU.

Jasna sprawa.

Wśród zużytych kuchennych ręczników coś przykuwa twój wzrok. Czy to para dżinsowych spodni?

Weź je.

W miarę jak pokryte mazią spodnie odklejają się od pozostałych śmieci, w powietrzu coraz silniej roztacza się smród zgniłego trupa.

Czy to ubranie ofiary? Nie śmierdzi ani trochę tak źle, jak trup. Nie znajdowało się na ciele zmarłego dłużej niż dwa dni po jego śmierci.

„Odór zwłok jest ledwo wyczuwalny” – stwierdza porucznik, wąchając je. „Jeśli należały do denata, to zdjęto je z niego, gdy był w początkowej fazie rozkładu”.

„Wrzuć je tutaj, oficerze” – porucznik wyjmuje z kieszeni czarny plastikowy worek oznaczony jako dowody.

„Początkowa faza... Czyli że zabrano mu je nie później niż dwa dni po śmierci?”

„Tak” – odpowiada, kiwając głową. „Jeśli założymy, że ubrania zostały zdjęte, aby dostać się do pancerza. Złodzieje musieli dobrać się do niego szybko. Pewnie w przeciągu kilku dni”.

Włóż spodnie do torby.

„Niebieskie jeansy z przetarciami od gitary. Kieszenie są puste” – stwierdza porucznik, szybko przeszukując spodnie. „A może zostały opróżnione? Nosił je z paskiem – i to szerokim, bo szlufki są rozciągnięte, ale...” – zagląda do kontenera.

„Brakuje paska. To wszystko. Widzisz tam coś jeszcze? Mam tu jeszcze jeden worek...”

Twój wzrok przyciąga coś mazistego...

Sięgnij po to.

Prosta, oliwkowa koszula z długim rękawem wyłania się spośród resztek jedzenia, ociekając zgnilizną.

Włóż koszulę do torby.

„To wojskowa odzież wierzchnia. Brak metki i numeru seryjnego – tego typu prążkowaną dzianinę nosi się na lekkim pancerzu, aby ukryć go podczas działań na obszarze miasta...” – kiwa głową sam do siebie. „Coś jeszcze?”

Reszta szmat to po prostu odpadki typu kuchennego. Zwykłe śmieci.

„Wyrzucony ręcznik, kubek. To wszystko”.

„W porządku. Powinniśmy wrócić do Garte'a i zapytać, czy wie, kto umieścił te ubrania w kontenerze. To mógł być ktoś z personelu hostelu sprzątający dziedziniec albo ten tam...” – kiwa głową w kierunku rudego chłopca znajdującego się za nim. „Odradzam konfrontację z tym przeciwnikiem”.

„Dzieciak mówił, że nie wie niczego o tych ubraniach”.

„A ten co pierdoli? Dzieciak?!” – krzyczy ta za płotem. „Słyszałeś to, Cuno? On ma cię za jakiegoś niemowlaka czy coś”.

„Poważnie? Musiałem odlecieć myślami... gdzieś między licznymi wynurzeniami na temat świń i homoseksualizmu”.

„Jeb się, pinglarzu!”

„Nie, Cuno – mówi się pinglu”.

„Cholera, zapomniałem – rozproszyłem się, kiedy pytałem Cuna o szmaty... Te przeklęte spodnie FALN odwróciły moją uwagę. Powinniśmy spytać jeszcze raz, Kim”.

„Cuno cię słyszy, glino – i Cuno chuja wie o tych szmatach, jasne? Nie musisz mnie o nie znowu pytać jak jakaś suka”.

„Informacje z tego źródła jak dotąd były nieocenioną pomocą w tym śledztwie. Nie mogę się doczekać, by usłyszeć więcej”.

„Myślisz, że ktoś z Whirling mógł mieć w tym... udział?”

„Raczej nie. Wiemy tylko, że ubrania ofiary znajdowały się w zamkniętym kontenerze, a obsługa tego lokalu ma klucz do tego kontenera. To tylko niewielki wątek”.

„Tak. Trzeba spytać dzieciaki, kto je tu wsadził”.