Rozmowa · Pojemnik na śmieci

„Mówię w językach”.

„Prowadzisz li też dokładny spis swoich notatek?” – wskazuje na zniszczone zapiski. „Powinieneś sprawdzić swoje dokumenty i upewnić się, że nic nie zaginęło. Oficjalna dokumentacja zawiera dane informatorów. Jeśli wpadnie w ręce wrogów MOR-u, może rozpętać się rzeźnia”.

„Nie wiem”.

„Też nie wiem...” – stwierdza, wskazując zniszczone notatki. „Powinieneś przejrzeć swoje zapiski i upewnić się, że nic nie zginęło. Oficjalne notatki zawierają dane informatorów. Jeśli wpadną w ręce wrogów MOR-u, może rozpętać się rzeźnia”.

„Chyba nie chciałem być dłużej gliniarzem, więc je wyrzuciłem”.

„No cóż...” – nie wie, co powiedzieć.

W jego oczach błyska rzadko widywane współczucie. Po chwili podnosi dokumenty.

„Na szczęście je znaleźliśmy. Powinieneś przejrzeć to, co z nich zostało, i upewnić się, że nic nie wpadło w ręce wrogów MOR-u. Zorganizowanej przestępczości i tym podobnych. Te notatki mogą zawierać policyjne tajemnice”.

„Może ktoś z Whirling wrzucił je do śmieci? Nie wiem. Jestem nudziarzem”.

„Nudziarzem? Raczej jesteś niebezpieczny. Powinieneś zrobić dokładną inwentaryzację tych notatek, aby upewnić się, że nic z nich nie wpadło w ręce wrogów MOR-u: zorganizowanej przestępczości czy czegoś gorszego... Oficjalne notatki zawierają dane informatorów a nawet funkcjonariuszy działających pod przykryciem”.

„Wolałbym na razie o tym nie rozmawiać”.

„Zrozumiano” – odpowiada, kiwając głową, po czym przenosi swoją uwagę na cuchnący przed tobą kontener.

Nie przejmuj się. To sprawiło co najwyżej, że zaczął cię bardziej szanować.

„Nie. To niemożliwe”.

„O tak, spójrz” – wskazuje. „Na plastiku jest siatka ulic MOR-u. Masz nawet formularz autopsji...” – do plastikowej podkładki przyklejony jest żałośnie wyglądający kawałek papieru.

„To mój charakter pisma”.

„I sporo napisałeś” – kiwa głową. „A do tego masz formularz autopsji – jest z tyłu. To ta czerwona przebitka” – do plastikowej podkładki przyklejony jest żałośnie wyglądający kawałek papieru.

„Oficerze, czy to twoje... dokumenty?”

Mój? Co te dokumenty robią w śmietniku?

Nie wiesz. Ale mogłeś być tego przyczyną. Tak ci się wydaje. Że mogłeś je gdzieś wcisnąć. Ale nie do tego śmietnika. To, jak znalazły się tutaj, pozostaje dla ciebie zagadką.

To by miało sens.

Tak? Może faktycznie. Mogłeś je sam wyrzucić. Tak ci się wydaje – że mogłeś je gdzieś wcisnąć. Ale nie do tego śmietnika. Jak znalazły się tutaj, nie masz bladego pojęcia.

„Co to jest”?

„Co? Mnie pytasz? To jakieś gówno, glino. Skąd mam wiedzieć?”

Hej, panie policjant, może to twoje dokumenty?

Wyskakuj, nic tu więcej nie ma.

Przed tobą cuchnąca kupa śmieci – przemoczonych kartonów, brudnych szmat i odpadów organicznych.

Czas spać. Wczołgaj się do środka...

Kiedy wchodzisz do pojemnika na śmieci, spowija cię smród gnijącego jedzenia.

Porucznik odwraca wzrok, gdy wdrapujesz się do kontenera na śmieci.

Wpatruje się w coś nieokreślonego w oddali. W nic konkretnego.

Nie! Ni chcę tak! (Wyczołgaj się ze śmietnika).

Wyczołgujesz się z pojemnika na śmieci. Pokrywa zamyka się z hukiem. Płuca wypełnia ci świeże powietrze, nie oczyszcza ich jednak ze śmietnikowego smrodu.

Porucznik wita cię skinieniem głowy, jakbyś właśnie dołączył do niego po chwili poświęconej wiązaniu butów.

Pojemnik czeka zapraszająco niczym trumna. Czeka gotowy, aż podejmiesz decyzję.

„Do zobaczenia rano”.

Milczy cichy jak noc.

„Rano” nigdy nie nadejdzie.

„Przykro mi, że tak wyszło”.

Kiwa głową. W zamyśleniu sięga po papierosa. Łapie się na tym, dopiero po wyjęciu go z kieszeni.

Odkłada papierosa do kieszeni i mówi: „Ja też”.

„Dobranoc, Kim”.

Spogląda na ciebie z wysiłkiem.

Cokolwiek w tej chwili czuje, trzyma to ukryte głęboko w sercu.

„Dobranoc, detektywie” – odpowiada z łagodnością, jakiej w jego głosie jeszcze nie słyszałeś.

Spójrz pod kartonowe pudełka.

Widzisz mleko, wytłoczkę z jednym stłuczonym jajkiem, opakowanie po makaronie... Podnoszenie tych rozmokniętych opakowań wydaje ci się jakieś znajome.

Robiłeś to już wcześniej. Twoje łokcie pamiętają ruchy, palce – metodykę... Jesteś do tego przyzwyczajony.

Zanurkuj głębiej...

W twoich rękach rozsypuje się na kawałki pudełko po płatkach Batiste Soleil. Pod nim znajdują się plastikowe opakowania po makaronie i zupkach instant. Nie widzisz jednak nic ciekawego.

Przyzwyczajony do czego? Nurkowania w śmietnikach?

Nie, szukania w śmieciach dowodów.

To dobry trening do nurkowania w śmietnikach.

Grzeb jak na żulicjanta przystało i znajdź coś ekstra.

O rany, leży tu owinięty w papierowe chusteczki sztucer wielolufowy Armistice kalibru .50! Pięknie błyszczy...

Co to jest sztucer wielolufowy?

To wielki i bardzo drogi karabin. Ale nie tak drogi, jak ten sznur wielkich pereł tam przy zgniłych skórkach od banana...

A to? Czy to przedwzmacniacz Cordon Electrics z lampami Elektra f2? Właśnie tak! Dużo warta zabawka, spokojnie zgarniesz 12000. Chyba że kolekcjonujesz sprzęt hi-fi?

Sprzedam go.

Nie sprzedasz, bo żadna z tych rzeczy nie jest prawdziwa. Tak naprawdę ich tam nie ma. Są tylko resztki jedzenia i szeleszczące opakowania.