Rozmowa · Pojemnik na śmieci

„A ten co pierdoli? Dzieciaki?!” – krzyczy ta za płotem. „Słyszałeś to, Cuno? On ma cię za jakiegoś niemowlaka czy coś”.

„A nie mówiłem?”

„Dobrze”. (Przejdź dalej).

Porucznik kiwa głową i przenosi wzrok z powrotem do wnętrza kontenera na śmieci.

„To chyba wszystko”.

Reszta szmat to po prostu odpadki typu kuchennego. Twój wzrok przyciąga stary, żółty kubek. Ale poza tym...

„Nie”.

„Tak” – odpowiada, kiwając głową. „Moim zdaniem zdjęto z niego ubrania, aby dostać się do pancerza, który miał na sobie, a później je wyrzucono. Złodzieje musieli dobrać się do niego szybko – pewnie w przeciągu kilku dni”.

To chyba coś, do czego powinieneś wrócić, kiedy będzie z tobą porucznik Kitsuragi. Poza tym czujesz się jak cymbał, że nie masz przy sobie torby na dowody rzeczowe. Co niby zrobisz ze spodniami trupa?

I znowu czas spać. Tym razem serio wczołgaj się do środka...

Kiedy wchodzisz do pojemnika na śmieci, spowija cię smród gnijącego jedzenia.

[Zamknij pokrywę].

Pochłania cię mrok. Smród zgnilizny niemal pozbawia cię przytomności. Przez minutę czujesz zapach papierosowego dymu nadlatującego z zewnątrz – gdy znika, słyszysz odgłos oddalających się kroków.

To jest twoje miejsce...

Pochłania cię mrok. Smród zgnilizny niemal pozbawia cię przytomności. Przez minutę czujesz zapach papierosowego dymu nadlatującego z zewnątrz.

Przez metal słyszysz kilka słów: „Dobranoc, detektywie”. Rozpływają się wokół ciebie jak dym. Słyszysz odgłos kroków niosących go w dal.

To jest twoje miejsce...

Zamknij pokrywę.

Pojemnik wydaje z siebie stłumiony brzęk.

„Jedno z głowy...” – stwierdza porucznik z ulgą. „Myślę, że nic więcej tu nie znajdziemy”.

„Powinniśmy tu jeszcze wrócić, oficerze. Nie przejrzeliśmy zawartości wystarczająco dokładnie. Wciąż mogą tam być jakieś dowody”.

Kubek. Ten kubek też zabieram.

Przeszukaj resztki jedzenia.

W tej mazi z obierek i gnijącego mięsa nie zostało już nic ciekawego. Poszukaj wśród kartonu albo tych śmierdzących szmat.

To tylko odpady organiczne, zimne i oślizgłe w dotyku. Najwięcej tu obierek od jabłek i ziemniaków i jakiejś niezidentyfikowanej brei. Czasem trafi się też kość kurczaka. Ale słuchaj...

Nic. Nie ma nic. Nie ma tu czego szukać.

...a co to?

Co?

Spośród skórek jabłka wystaje niebieski kawałek plastiku. Błyszczący. Wygląda jak róg czegoś większego...

Wyciągnij go.

„Coś większego” to podkładka do pisania! Niebieska, plastikowa podkładka, z której zwisają wilgotne dokumenty. Wyglądają na bardzo zniszczone, ale wciąż widać na nich formularze i notatki. Zapisane męską ręką...

I to nie przypadkową – ta zwarta kursywa to twój charakter pisma.

„Zdaje się, że znaleźliśmy twoje dokumenty”.

„Nie wiem, co to jest”.

„To one, spójrz...” – wskazuje na podkładkę. „Na plastiku jest siatka ulic MOR-u. Masz nawet formularz autopsji...” – do plastikowej podkładki przyklejony jest żałośnie wyglądający kawałek papieru.

„Pozwól, że zapytam: jak to wszystko trafiło do śmieci?”

„Musiały mi burzyć styl”.

„Oficerze, to jest oficjalna dokumentacja. Prawdopodobnie zawiera notatki dotyczące wielu aktywnych śledztw – a może nawet listę funkcjonariuszy działających pod przykryciem. I informatorów. Radzę zintegrować je ze swoim stylem. Dla dobra nas wszystkich”.

Łatwiej to powiedzieć, niż zrobić. Jak ta żałosna kupa papieru i plastiku może stać się très disco?

Przyjmujemy wyzwanie. Powinieneś rozglądać się za elementami stylistycznymi, które zmienią tę kupę papieru w niewyobrażalną wspaniałość.

Powinienem, to wrócić do grzebania w tym śmietniku. (Odmów).

Przemoczony karton i jakaś powstała z jedzenia maź witają cię niechętnie z powrotem. Aż cuchnie to błędnym wyborem.

„Oficerze” – dodaje porucznik – „to są ważne informacje. Musisz podejść do tego z większą powagą”.

„No nie wiem, stary. To brzmi jak rozkaz. A ja ich nie słucham”.

„Tak, rozumiem. Jesteś tak zwanym kozakiem, tak?” – bierze „kozaka” w wykonany palcami w powietrzu cudzysłów, z czego wynika, że nie jest pewny twojej kozackości.

O rany, no to ładnie zlekceważyłeś scenariusz i srogo ci się za to oberwało. Nie powinieneś był szukać zaczepki, kiedy nie doradza ci tego twoja własna retoryka.

„Widzisz li, wasza kozackość, coś tam więcej, czy to już wszystko?” – porucznik rzuca okiem na śmieci.

Przemoczone kartony i szmaty rzucają okiem na niego. „A tak! Przydałoby się też zacząć prowadzić notatki ze śledztwa. Policjanci tak robią”.

Z niektórymi przedmiotami, jak na przykład tym znalezionym notatnikiem, można wejść w interakcję. Wejdź w EKWIPUNEK i wybierz zakładkę INTERAKCJI, żeby przejrzeć swoje dokumenty.

„Widzisz tam, kozaku, coś więcej, czy to już wszystko?” – porucznik rzuca okiem na śmieci.

„Dobrze, tak zrobię”.

„Warto byłoby też zacząć robić notatki ze śledztwa” – zagląda do niezachęcającego kontenera pełnego przesiąkniętych kartonów i śmierdzących szmat. „A teraz powiedz, co widzą twoje sokole oczy. Czy może już tu skończyliśmy?”

Nic nie mów.

„Warto byłoby też zacząć robić notatki ze śledztwa. Na czym to skończyliśmy...” – porucznik zagląda do niezachęcającego kontenera pełnego przesiąkniętych kartonów i śmierdzących szmat.

No dobra. To chyba niezły pomysł. Jak już skończę ze śmieciami, oczywiście. (Zgódź się).

Dobry wybór Przemoczony karton i jakaś powstała z jedzenia maź witają cię radośnie z powrotem.

No nie wiem, wydają mi się jakieś złowrogie. Jakby było w nich coś, co chce mnie dopaść.

O czym ty mówisz? Nikt cię nie chce dopaść. Obudź się, chłopie! Upiększ ten gliniarski notatnik!

„Roztaczają jakąś złowrogą aurę. Może musiałem je zgubić, aby rozpoczął się Wielki Rozlew Krwi?”

„O czym ty mówisz?”