Rozmowa · Pomnik jeźdźca

Mówi o dupach. Nasz chłopaczyna będzie miał ich mnóstwo po tym, jak się tak wzbogacił!

„Nieważne. Kolejne pytanie: Czy było warto?”

„Hej, to wina systemu. Zrobiłem, co mogłem, żeby wspomóc artystów, dać ludziom zatrudnienie, wesprzeć społeczeństwo”.

„Ach tak. Prawdziwy z ciebie filantrop” – odpowiada z lekkim uśmiechem.

„W porządku, ruszamy? Wciąż mamy kilka rzeczy do zrobienia, zanim będziemy mogli wrócić do domu”.

„Poczekaj, chcę porozmawiać najpierw z Idiotą w Spirali Katastrof”.

„Nie sądzę, abyśmy mieli na to czas. A nawet gdybyśmy mieli, to wątpię, aby był gdzieś w pobliżu. Wszyscy odeszli”.

„Dobrze. Daj mi spojrzeć jeszcze raz na pomnik...”

„Jasne, poczekam, aż będziesz gotowy”.

Zniszczony pomnik wznosi się na końskim grzbiecie. Liczne podpory i liny wciąż trzymają w kupie złożony na nowo oryginał.

„Naprawdę nie potrzebuję takiego oceniania, zwłaszcza biorąc pod uwagę, ile zapłaciłem podatku”.

„Podatków? Jakich podatków? Jesteśmy w Revacholu” – stwierdza, rozglądając się wokół, jakby szukał ukrytego opodatkowania, po czym kręci głową.

„Warto w 100 procentach. Zrobiłbym to raz jeszcze. Zadbałbym tylko o większy profit”.

„Ach tak. Prawdziwy z ciebie biznesmen” – odpowiada z lekkim uśmiechem.

„O czym mówisz?”

„Zdobyłeś sporą fortunę, którą zapoczątkowałeś zaniżonym wynagrodzeniem dla młodej artystki...”

I nie zapomnij o kłamstwie. Ani o tym, jak oszukałeś uczciwego właściciela lombardu.

Musiałeś zapłacić jej tak mało, inaczej nic byś nie zarobił. A jak nie zarobisz, to nie masz czego inwestować!

Porucznik mówi tak, jakbyś był bogaty – to powszechna, ale jednak pomyłka, zwłaszcza jeśli doliczyć podatek. Nie – przed nami jeszcze wiele pracy, jeśli mamy poczuć się finansowo zabezpieczeni. Cwaniakowanie nigdy się nie kończy!

Zaniżonym wynagrodzeniem? Ale zapłaciłeś najwyższą możliwą cenę!

Zaniżonym wynagrodzeniem? Zapłaciłeś tak, jak chciał rynek – nie za dużo, nie za mało...

I nie zapomnij o kłamstwie...

I nie zapomnij o tym, jak oszukałeś uczciwego właściciela lombardu.

„Nie chciałem tego. To wszystko robota Idioty w Spirali Katastrof”.

Kiwa głową. Na rondzie panuje cisza, niemal niesamowita w świetle dnia. Bezforemna plama jarzy się pośrodku, a otaczająca ją stara architektura jęczy w upale, obawiając się nadciągającej nieistotności...

Dobrze. Nie bierz na siebie odpowiedzialności za tę katastrofę. To wszystko miało być dla ciebie promocją, a nie czymś, co konfunduje ludzi.

Nie widzisz tego? Idiota w Spirali Katastrof w końcu osiągnął coś niezwykłego.

Ten kolor naprawdę nie pasuje do nastroju chwili. Ludzie próbują tu opłakiwać zmarłych.

„Ale czy było warto? To wszystko, co stało się przedtem – Cindy, udziały... nawet uliczna lampa”.

„Ale czy było warto? To wszystko, co stało się przedtem – Cindy, udziały, to z Idiotą w Spirali Katastrof...”

„Chciałem czegoś lepszego dla siebie”.

Kiwa głową. Na rondzie panuje cisza, niemal niesamowita w świetle dnia. Bezforemna plama jarzy się pośrodku, a otaczająca ją stara architektura jęczy w upale, obawiając się nadciągającej nieistotności...

Szczerze. Może nawet zbyt szczerze. Czy my nie rozmawialiśmy o wspieraniu społeczeństwa?

Nie ma nic złego w dzikiej ambicji.

„Było warto?”

„A jak myślisz, czemu robimy cokolwiek? To pytanie zadaje każde dzieło sztuki”.

„Nic nie uważam. Po prostu zadaję pytania”.

Rany, wy, artystyczne typy, jesteście nie do zniesienia. Nie dziwne, że tak trudno wam zarobić miliony...

Oczywiste kłamstwo. Wiadomo, że uważa.

„Ostatnie pytanie, jeśli pozwolisz... Czy było warto?”

„Tego żąda wolny rynek”.

Kiwa głową. Na rondzie panuje cisza, niemal niesamowita w świetle dnia. Bezforemna plama jarzy się pośrodku, a otaczająca ją stara architektura jęczy w upale, obawiając się nadciągającej nieistotności...

Czego żąda? Nieustającej rekonceptualizacji? Żyć, które straciliśmy? Maskarady?

Nie, wolny rynek żąda czegoś mniej niszowego niż to, co zrobił tutaj Idiota w Spirali Katastrof.

„Dziękuję”. (Patrz dalej na pomnik).

Twój wzrok prześlizguje się po koniu, jego patynowozielonej sierści. Coś czającego się w jego smutnych, zwierzęcych oczach każe ci się zatrzymać...

Udało mi się.

Myśl pobrzękuje głucho w twoim milczącym umyśle. Na skąpanym w słońcu rondzie panuje jeszcze większa cisza.

Czujesz u swego boku nieruchomą obecność porucznika...

Szmaloir, hej... Gdzieś się podział? Mów do mnie!

Szmaloir jest tutaj. Ogląda twoje fiasko z pomnikiem jeźdźca. Powinieneś zdystansować się od tego projektu. Powiedzieć, że to samowolka twojego eksperta od rozwoju marki.

Tak. Niezbyt to dobrze PR-owo...

Samowolka? Nie. Idiota w Spirali Katastrof w końcu osiągnął coś niezwykłego.

Oczywiście, że zdystansujesz się od swoich występków. Kłamstwa, oszustwa, wyzyskiwania...

Nie, powinieneś się do nich przyznać, uznać je za twoje. Nie myśl o tych nienawistnikach.

To bardzo pasuje do mojej marki. Możemy to wykorzystać.

Może... Lecz przed nami wciąż długa droga – jeśli doliczyć podatek, twoja wartość netto to wciąż zero!

No już, wystarczająco długo tu stoimy. A pieniądz nie śpi.

Tak, wracajmy do zarabiania.

Słowa godne prawdziwego cwaniaka. Przed nami długa droga – jeśli doliczyć podatek, twoja wartość netto to wciąż zero!