Rozmowa · Pomnik jeźdźca

Z sięgającego ku morzu ramienia zwisa kartonowy transparent. Nierówne, namazane markerem słowa układają się w napis „SZAROTA POCHŁANIA WSZYSTKO”. To, co kiedyś było symbolem wielkiej władzy, zostało zawłaszczone i zmienione w znak nieprzerwanego marszu zniszczenia.

„Trudno się z tym nie zgodzić, biorąc pod uwagę to, co właśnie przetrwaliśmy” – porucznik spogląda z powagą na plac, po czym odwraca się w twoim kierunku.

Patrz! Na górze! To on jest syreną. Syntagmatarchis trypa! Przybył tu, do nas, by ostrzec nas przed ohydnymi gardzielami Zmroku.

Czy Koniec już nie nastąpił? Kamienie zostały zroszone, krew wykrztuszona, okolicznych mieszkańców spowił wielki cień. Czy to nie niestosowne, skoro należałoby raczej złożyć hołd?

Trzeba ostrzec mieszkańców. To nie jest li tylko deklaracja umarłych, lecz także ostrzeżenie dla tych, którzy wciąż żyją. Nadciąga. Nieubłaganie.

(Krzyknij). „Słuchajcie swego przywódcy, ludzie wybrzeża. Najgorsze jeszcze przed nami!”

„Ekhem” – porucznik odchrząkuje, gotowy zmienić temat.

„Detektywie, chcę ci zadać kilka pytań, jeśli nie masz nic przeciwko...”

„O co?”

„O to... dążenie do bogactwa... dążenie do sławy” – spogląda w górę, próbując znaleźć określenie dla twoich działań.

„Nie mam”.

Kiwa głową, wpatrzony ciągle w herolda zagłady powyżej, na wyciągnięte ramię trzymające omen trzepoczący w zimnym powietrzu.

„Dlaczego to zrobiłeś?”

Postać w dziennej sukience skulona na fotelu po drugiej stronie pokoju... spogląda na ciebie i posyła ci uśmiech.

„Nie chciałem tego. To wszystko robota Idioty w Spirali Katastrof”.

Kiwa głową. Na rondzie panuje cisza, niemal niesamowita w świetle dnia. Herold zagłady czeka, aż zostanie połknięty przez jasne niebo, a jego kartonowy omen trzepocze na wietrze niczym żywa przynęta...

Dobrze. Nie bierz na siebie odpowiedzialności za tę katastrofę. To wszystko miało być dla ciebie promocją, a powodem, dla którego ludzie będą się ciebie bać.

Nie widzisz tego? Idiota w Spirali Katastrof w końcu osiągnął coś niezwykłego.

Minęło o wiele za mało czasu. Ten znak jest straszliwie nie na miejscu.

„Ale czy było warto? To wszystko, co stało się przedtem – Cindy, udziały... nawet uliczna lampa”.

„Warto w 100 procentach. Zrobiłbym to raz jeszcze. Zadbałbym tylko o większy profit”.

„Ach tak. Prawdziwy z ciebie biznesmen” – odpowiada z lekkim uśmiechem.

„W porządku, ruszamy? Wciąż mamy kilka rzeczy do zrobienia, zanim będziemy mogli wrócić do domu”.

„Dobrze. Daj mi spojrzeć jeszcze raz na pomnik...”

„Jasne, poczekam, aż będziesz gotowy”.

Herold zagłady wznosi się na końskim grzbiecie. Liczne podpory i liny wciąż trzymają w kupie złożony na nowo oryginał.

„Poczekaj, chcę porozmawiać najpierw z Idiotą w Spirali Katastrof”.

„Nie sądzę, abyśmy mieli na to czas. A nawet gdybyśmy mieli, to wątpię, aby był gdzieś w pobliżu. Wszyscy odeszli”.

„Hej, to wina systemu. Zrobiłem, co mogłem, żeby wspomóc artystów, dać ludziom zatrudnienie, wesprzeć społeczeństwo”.

„Ach tak. Prawdziwy z ciebie filantrop” – odpowiada z lekkim uśmiechem.

„Naprawdę nie potrzebuję takiego oceniania, zwłaszcza biorąc pod uwagę, ile zapłaciłem podatku”.

„Podatków? Jakich podatków? Jesteśmy w Revacholu” – stwierdza, rozglądając się wokół, jakby szukał ukrytego opodatkowania, po czym kręci głową.

„O czym mówisz?”

„Zdobyłeś sporą fortunę, którą zapoczątkowałeś zaniżonym wynagrodzeniem dla młodej artystki...”

I nie zapomnij o kłamstwie. Ani o tym, jak oszukałeś uczciwego właściciela lombardu.

Musiałeś zapłacić jej tak mało, inaczej nic byś nie zarobił. A jak nie zarobisz, to nie masz czego inwestować!

Porucznik mówi tak, jakbyś był bogaty – to powszechna, ale jednak pomyłka, zwłaszcza jeśli doliczyć podatek. Nie – przed nami jeszcze wiele pracy, jeśli mamy poczuć się finansowo zabezpieczeni. Cwaniakowanie nigdy się nie kończy!

Zaniżonym wynagrodzeniem? Ale zapłaciłeś najwyższą możliwą cenę!

Zaniżonym wynagrodzeniem? Zapłaciłeś tak, jak chciał rynek – nie za dużo, nie za mało...

I nie zapomnij o kłamstwie...

I nie zapomnij o tym, jak oszukałeś uczciwego właściciela lombardu.

„Ale czy było warto? To wszystko, co stało się przedtem – Cindy, udziały, to z Idiotą w Spirali Katastrof...”

„Chciałem czegoś lepszego dla siebie”.

Kiwa głową. Na rondzie panuje cisza, niemal niesamowita w świetle dnia. Herold zagłady czeka, aż zostanie połknięty przez jasne niebo, a jego kartonowy omen trzepocze na wietrze niczym żywa przynęta...

Szczerze. Może nawet zbyt szczerze. Czy my nie rozmawialiśmy o wspieraniu społeczeństwa?

Nie ma nic złego w dzikiej ambicji.

„Było warto?”

„Nie uważasz, że powinniśmy jak najlepiej wykorzystywać ten krótki czas, jaki nam wszystkim pozostał?”

„Nic nie uważam. Po prostu zadaję pytania”.

Przeżyłeś katastrofę i nie odniosłeś jeszcze żadnej korzyści z tych gadek o zagładzie. Daj już temu spokój!

Oczywiste kłamstwo. Wiadomo, że uważa.

„Ostatnie pytanie, jeśli pozwolisz... Czy było warto?”

„Żeby ją odzyskać”.

„Kogo?” – pyta porucznik, spoglądając ci w oczy. Po chwili znowu kieruje wzrok w górę.

Właśnie, o kim ty mówisz?

Mówi o dupach. Nasz chłopaczyna będzie miał ich mnóstwo po tym, jak się tak wzbogacił!

„Nieważne. Kolejne pytanie: Czy było warto?”

„Tego żąda wolny rynek”.

Kiwa głową. Na rondzie panuje cisza, niemal niesamowita w świetle dnia. Herold zagłady czeka, aż zostanie połknięty przez jasne niebo, a jego kartonowy omen trzepocze na wietrze niczym żywa przynęta...

Czego żąda? Nieustającej rekonceptualizacji? Żyć, które straciliśmy? Maskarady?