Rozmowa · Pomnik jeźdźca

Postać w dziennej sukience skulona na fotelu po drugiej stronie pokoju... spogląda na ciebie i posyła ci uśmiech.

Szmaloir, hej... Gdzieś się podział? Mów do mnie!

Szmaloir jest tutaj. Ogląda twoje fiasko z pomnikiem jeźdźca. Powinieneś zdystansować się od tego projektu. Powiedzieć, że to samowolka twojego eksperta od rozwoju marki.

Tak. Niezbyt to dobrze PR-owo...

Samowolka? Nie. Idiota w Spirali Katastrof w końcu osiągnął coś niezwykłego.

Oczywiście, że zdystansujesz się od swoich występków. Kłamstwa, oszustwa, wyzyskiwania...

Nie, powinieneś się do nich przyznać, uznać je za twoje. Nie myśl o tych nienawistnikach.

To bardzo pasuje do mojej marki. Możemy to wykorzystać.

Może... Lecz przed nami wciąż długa droga – jeśli doliczyć podatek, twoja wartość netto to wciąż zero!

No już, wystarczająco długo tu stoimy. A pieniądz nie śpi.

Discotancerz wznosi się na końskim grzbiecie. Liczne podpory i liny wciąż trzymają w kupie złożony na nowo oryginał.

Fiasko?! Nie, jest piękny...

Piękno nie wystarczy. Przed nami długa droga – jeśli doliczyć podatek, twoja wartość netto to wciąż zero!

Może to uczciwy obraz tego, kim jestem i co zrobiłem.

A ty co, gliniarz supergwiazda? Jesteś cwaniakiem. A przed nami długa droga – jeśli doliczyć podatek, twoja wartość netto to wciąż zero!

Tak, wracajmy do zarabiania.

Słowa godne prawdziwego cwaniaka. Przed nami długa droga – jeśli doliczyć podatek, twoja wartość netto to wciąż zero!

Wartość netto, wartość netto... Przynajmniej ona mi została! Patrz na zmieniające się liczby.

Mewa ląduje na pomniku i przez chwilę spogląda z góry na miasto. Później znów odlatuje.

Gdzieś w szpitalnym łóżku policjant obraca się na bok, rozgorączkowany i wyczerpany...

Udało mi się.

Precz, głupie myśli.

Twój umysł milczy, podobnie jak skąpane w słońcu rondo.

„Żartuję tylko. Pytaj”.

Kiwa głową wciąż wpatrzony w megagwiazdę na postumencie. Jego twarz oświetlają cytrusowe promienie ocieplające mroźne powietrze.

„Dlaczego to zrobiłeś?”

Postać w dziennej sukience skulona na fotelu po drugiej stronie pokoju... spogląda na ciebie i posyła ci uśmiech.

„Tego żąda wolny rynek”.

Kiwa głową. Na rondzie panuje cisza, niemal niesamowita w promieniach słońca. Król disco jest oświetlony jak na scenie i oczekuje funkowego bitu, który nigdy nie rozbrzmi...

Czego żąda? Nieustającej rekonceptualizacji? Żyć, które straciliśmy? Maskarady?

Może tak. Działania wolnego rynku są bardzo tajemnicze. Przynajmniej tyle, że dzięki Idiocie w Spirali Katastrof wyszedłeś na kozaka, którym jesteś.

„Było warto?”

„Hej, to wina systemu. Zrobiłem, co mogłem, żeby wspomóc artystów, dać ludziom zatrudnienie, wesprzeć społeczeństwo”.

„Ach tak. Prawdziwy z ciebie filantrop” – odpowiada z lekkim uśmiechem.

„W porządku, ruszamy? Wciąż mamy kilka rzeczy do zrobienia, zanim będziemy mogli wrócić do domu”.

„Dobrze. Daj mi spojrzeć jeszcze raz na pomnik...”

„Jasne, poczekam, aż będziesz gotowy”.

„Poczekaj, chcę porozmawiać najpierw z Idiotą w Spirali Katastrof”.

„Nie sądzę, abyśmy mieli na to czas. A nawet gdybyśmy mieli, to wątpię, aby był gdzieś w pobliżu. Wszyscy odeszli”.

„Warto w 100 procentach. Zrobiłbym to raz jeszcze. Zadbałbym tylko o większy profit”.

„Ach tak. Prawdziwy z ciebie biznesmen” – odpowiada z lekkim uśmiechem.

„Naprawdę nie potrzebuję takiego oceniania, zwłaszcza biorąc pod uwagę, ile zapłaciłem podatku”.

„Podatków? Jakich podatków? Jesteśmy w Revacholu” – stwierdza, rozglądając się wokół, jakby szukał ukrytego opodatkowania, po czym kręci głową.

„O czym mówisz?”

„Zdobyłeś sporą fortunę, którą zapoczątkowałeś zaniżonym wynagrodzeniem dla młodej artystki...”

I nie zapomnij o kłamstwie. Ani o tym, jak oszukałeś uczciwego właściciela lombardu.

Musiałeś zapłacić jej tak mało, inaczej nic byś nie zarobił. A jak nie zarobisz, to nie masz czego inwestować!

Porucznik mówi tak, jakbyś był bogaty – to powszechna, ale jednak pomyłka, zwłaszcza jeśli doliczyć podatek. Nie – przed nami jeszcze wiele pracy, jeśli mamy poczuć się finansowo zabezpieczeni. Cwaniakowanie nigdy się nie kończy!

Zaniżonym wynagrodzeniem? Ale zapłaciłeś najwyższą możliwą cenę!

Zaniżonym wynagrodzeniem? Zapłaciłeś tak, jak chciał rynek – nie za dużo, nie za mało...

I nie zapomnij o kłamstwie...

I nie zapomnij o tym, jak oszukałeś uczciwego właściciela lombardu.

„Chciałem czegoś lepszego dla siebie”.

Kiwa głową. Na rondzie panuje cisza, niemal niesamowita w promieniach słońca. Król disco jest oświetlony jak na scenie i oczekuje funkowego bitu, który nigdy nie rozbrzmi...

Szczerze. Może nawet zbyt szczerze. Czy my nie rozmawialiśmy o wspieraniu społeczeństwa?

Nie ma nic złego w dzikiej ambicji.

„Nie chciałem tego. To wszystko robota Idioty w Spirali Katastrof”.

Kiwa głową. Na rondzie panuje cisza, niemal niesamowita w promieniach słońca. Król disco jest oświetlony jak na scenie i oczekuje funkowego bitu, który nigdy nie rozbrzmi...

Dobrze. Nie bierz odpowiedzialności za tę katastrofę. Ludzie próbują opłakiwać zmarłych, a jedyne, co widzą, to twoją jaskrawą, wyśmiewającą ich z góry postać.

Nie widzisz tego? Idiota w Spirali Katastrof w końcu osiągnął coś niezwykłego.