Rozmowa · Pomnik jeźdźca

Intencje może i były dobre, ale czas wykonania – absolutnie fatalny.

„Ale czy było warto? To wszystko, co stało się przedtem – Cindy, udziały... nawet uliczna lampa”.

„Ale czy było warto? To wszystko, co stało się przedtem – Cindy, udziały, to z Idiotą w Spirali Katastrof...”

„Żeby ją odzyskać”.

„Kogo?” – pyta porucznik, spoglądając ci w oczy. Po chwili znowu kieruje wzrok w górę.

Właśnie, o kim ty mówisz?

Mówi o dupach. Nasz chłopaczyna będzie miał ich mnóstwo po tym, jak się tak wzbogacił!

„Nieważne. Kolejne pytanie: Czy było warto?”

„Sławę i bogactwo przychodzą mi same z siebie, nie uważasz?”

„Nic nie uważam. Po prostu zadaję pytania”.

Wciąż pielęgnujesz marzenie o supergwiazdorstwie...

Oczywiste kłamstwo. Wiadomo, że uważa.

„Ostatnie pytanie, jeśli pozwolisz... Czy było warto?”

„Nie mam”.

„O co?”

„O to... dążenie do bogactwa... dążenie do sławy” – spogląda w górę, próbując znaleźć określenie dla twoich działań.

(Wzrusz ramionami).

„Ekhem” – porucznik odchrząkuje, gotowy zmienić temat.

„Byłbym bardziej zadowolony, gdybym mógł wciągnąć sobie teraz jakiegoś procha”.

„Każdy potrzebuje odrobiny pocieszenia, a ja chętnie je zapewniam. Jako komik, mistrz stylu, gliniarz supergwiazda na światową skalę!”

Wieńce kwietnych płatków otaczają pomnik barwnym całunem. W powietrzu czuć nektar, nie sposób nie zwrócić na kwiaty uwagi. Wyżej wznosi się czarna, spowita całunem postać. Smutna wskutek nieznanej straty.

„Testament godny poległych” – stwierdza porucznik, odwracając się ku placowi. Jedną dłoń kładzie na swojej piersi, a drugą wyciąga przed siebie i trzyma ją płasko w powietrzu.

To odmiana stacji oddechu. Używana jest, kiedy ciało zmarłego jest niedostępne i nie można położyć na nim dłoni.

Nie ma sensu robić tu nic głupiego. Mądrze byłoby nawet pochylić z szacunkiem głowę.

Po co dumać nad martwą tkanką? Twoje ciało przeżyło bitwę. Twoje mięśnie okazały się być potężniejsze. Ciesz się lepiej żywymi.

(Wykonaj stacje oddechu).

Utrzymuje tę pozycję przez dwie sekundy, po czym rozluźnia się i odwraca w twoją stronę...

„Detektywie, chcę ci zadać kilka pytań, jeśli nie masz nic przeciwko...”

„Właściwie to wolałbym ciszę”.

„W porządku” – porucznik milknie, zamykając się w sobie jak lilia, gdy nadchodzi popołudnie.

Policyjne radio brzęczy, milcząc...

„Dziękuję”. (Patrz dalej na pomnik).

Twój wzrok prześlizguje się po koniu, jego patynowozielonej sierści. Coś czającego się w jego smutnych, zwierzęcych oczach każe ci się zatrzymać...

Było warto?

Myśl pobrzękuje głucho w twoim milczącym umyśle. Na skąpanym w słońcu rondzie panuje jeszcze większa cisza.

Czujesz u swego boku nieruchomą obecność porucznika...

Ona wróci.

Wiatr podrywa część z płatków i rozsypuje je po asfalcie, znacząc ulice bielą i czerwienią...

Na samym szczycie jest kurewsko samotnie.

Okryta całunem postać nad tobą chyba się z tobą zgadza.

Postać w dziennej sukience skulona na fotelu po drugiej stronie pokoju... spogląda na ciebie i posyła ci uśmiech.

Wartość netto, wartość netto... Przynajmniej ona mi została! Patrz na zmieniające się liczby.

Mewa ląduje na pomniku i przez chwilę spogląda z góry na miasto. Później znów odlatuje.

Szmaloir, hej... Gdzieś się podział? Mów do mnie!

Szmaloir jest tutaj. Ogląda twoje fiasko z pomnikiem jeźdźca. Powinieneś zdystansować się od tego projektu. Powiedzieć, że to samowolka twojego eksperta od rozwoju marki.

Tak. Niezbyt to dobrze PR-owo...

Samowolka? Nie. Idiota w Spirali Katastrof w końcu osiągnął coś niezwykłego.

Oczywiście, że zdystansujesz się od swoich występków. Kłamstwa, oszustwa, wyzyskiwania...

Nie, powinieneś się do nich przyznać, uznać je za twoje. Nie myśl o tych nienawistnikach.

Może to uczciwy obraz tego, kim jestem i co zrobiłem.

A ty co, żałosny gliniarz? Jesteś cwaniakiem. A przed nami długa droga – jeśli doliczyć podatek, twoja wartość netto to wciąż zero!

No już, wystarczająco długo tu stoimy. A pieniądz nie śpi.

Okryta całunem postać wznosi się na końskim grzbiecie. Liczne podpory i liny wciąż trzymają w kupie złożony na nowo oryginał.

Tak, wracajmy do zarabiania.

Słowa godne prawdziwego cwaniaka. Przed nami długa droga – jeśli doliczyć podatek, twoja wartość netto to wciąż zero!

Fiasko?! Nie, jest piękny...

Piękno nie wystarczy. Przed nami długa droga – jeśli doliczyć podatek, twoja wartość netto to wciąż zero!

To bardzo pasuje do mojej marki. Możemy to wykorzystać.

Może... Lecz przed nami wciąż długa droga – jeśli doliczyć podatek, twoja wartość netto to wciąż zero!

Gdzieś w szpitalnym łóżku policjant obraca się na bok, rozgorączkowany i wyczerpany...