Rozmowa · Pomnik jeźdźca

Rusztowanie wokół starego pomnika zostało rozebrane – w jego miejsce pojawiły się owoce twojej inwestycji. Liczne podpory i sznury nadal trzymają w kupie złożony na nowo oryginał.

Co ten król takiego zrobił?

Starego, wystawnie żyjącego Filipa cechowała ogromna nawet jak na standardy filipskich królów rozrzutność.

To znaczy?

No cóż, opróżnił do cna skarbiec państwowy, rozpoczynając upadek jednej z największych superpotęg poprzedniego stulecia: Monarchii Revacholu...

Jego fatalne rządy doprowadziły do upadku monarchii podczas Rewolucji Świtu Stulecia, zakończenia jego dynastii i królewskich rządów na Isoli Insulindiańskiej.

W porządku, mam jeszcze inne pytania (zatrzymaj tę zalewającą cię powódź wiedzy).

Niedorzeczna, odlana w brązie podobizna Filipa III spogląda wojowniczo w niebo.

Jak zdołał całkowicie opróżnić skarbiec państwowy?

Jak głoszą opowieści, zamienił swoją sypialnię w skarbiec i trzymał w niej niewyobrażalne wręcz bogactwa: krugerrandy, sztabki złota, ozdobną broń, pancerze i rozmaite kielichy.

Nazywał ją Sol Aurum. Była wręcz nieprzyzwoita. Krążyły plotki, że sypia na wielkiej górze obtaczanych w złocie piór, niczym jakiś otyły smok, zamiast na łóżku, jak normalny człowiek.

Gość ewidentnie umiał żyć pełną gębą!

Zaraz, poważnie? Niemożliwe, żeby to była prawda.

Ale poczekaj! Nie usłyszałeś jeszcze nawet o jego słynnym uzależnieniu od kokainy.

Nie chcę o niej słuchać.

O czym?

Widzisz, stary Filip nie był dobry tylko w marnowaniu pieniędzy państwowych na złoto i ceremonialną broń. Był też zapalonym wciągaczem łakoci do nosa.

Ale nie byle jakich łakoci. Mówimy o królewskim, filipskim proszku, dwa razy mocniejszym ponoć od tego, co można znaleźć dzisiaj. I fioletowym. Kokaina Filipów była fioletowa.

No dobra. Gdzie jest teraz pochowany? (Przejdź dalej).

W zimnych odmętach Zatoki Insulindiańskiej. Wrzucili go tam rewolucjoniści po tym, jak opróżnili królewskie mauzoleum.

Grupa marmurowych płaczek wciąż otacza zbezczeszczony grobowiec króla... Zimny jak śmierć wiatr podrywa do lotu papierki po cukierkach i stare gazety.

Co się stało z tym pomnikiem?

Oryginał został wysadzony przez komunardów, a później dodatkowo zniszczony podczas lądowania koalicyjnych statków powietrznych w trakcie Rewolucji Świtu Stulecia. Wtedy, kiedy Martinaise zostało zrównane z ziemią.

Większość historyków twierdzi, że pospieszne lądowanie Koalicji mogło w gruncie rzeczy ocalić posąg. Gdyby komunardzi mieli więcej czasu, rozwaliliby go na jeszcze mniejsze kawałeczki.

Kto odnowił pomnik?

Kilka lat temu grupa liberalnych, artystycznie usposobionych osób (głównie projektantów) uznała, że ironicznie byłoby odnowić posąg najbardziej marnotrawnego władcy Revacholu w najbiedniejszej dzielnicy miasta...

Posąg ma rzekomo uwieczniać moment jego wysadzenia, być zatrzymaną w czasie chwilą, jak rzadki motyl uwięziony w bursztynie na dnie morza... gówna.

Zupełnie nie rozumiem sztuki.

Mieszkańcy Martinaise też nie. Posąg okazał się być kontrowersyjny w okolicy zamieszkanej głównie przez lewicującą klasę robotniczą.

Krytycy mogą się jednak mylić. Tu chodzi o coś więcej niż ironię... choć nie umiesz stwierdzić, o co dokładnie. Może ta tajemnica sztuki rozwiąże się nieco później?

Wznoszący ku niebu swą brązową twarz Filip III Marnotrawca nie wydaje się jednak zainteresowany, co tłuszcza sądzi o nim po jego śmierci.

Nie żeby za życia się tym przejmował.

Genialne! Zabawne i nihilistyczne.

Mieszkańcy Martinaise raczej by się nie zgodzili, podobnie jak wielu cenionych krytyków sztuki i myślicieli o nieco bardziej rozwiniętej niż u młodych ironistów świadomości społecznej.

Co za fatalny pomysł.

Mieszkańcy Martinaise by ci przyklasnęli, podobnie jak wielu cenionych krytyków sztuki i myślicieli o nieco bardziej rozwiniętej niż u młodych ironistów świadomości społecznej.

Czyli był uzależniony od łakoci do nosa. Rozdęty ćpun?

Tak powiadali rewolucjoniści. 150 lat po fakcie. I niedługo przed tym, jak opróżnili królewskie mauzoleum i wrzucili Jego Wysokość w zimne odmęty Zatoki Insulindiańskiej.

To pomówienia. Król był sprawiedliwy i piękny. To wszystko wymysły rewolucjonistów.

To... wiele do przemyślenia.

Dworzanie jego wysokości twierdzili, że pomaga mu to porozumiewać się z wyższymi wymiarami rzeczywistości.

No dobra. Czym są łakocie do nosa?

Kokainą.

Król jest królem i może robić, co chce.

Ohydna farsa. Nie dziwne, że wszystko się zesrało.

Też chciałbym spać na złocie. Jak prawdziwy kozak.

Im więcej zadajesz sobie pytań, tym mniej wiesz. Jedno jednak jest pewne: masz uszkodzony mózg. To poważna sprawa. I nieodwracalna.

Co zrobił? Nie masz pojęcia, co ty robiłeś tydzień temu! Skąd masz wiedzieć, co ten facet robił kilka stuleci temu?

Wysoko nad tobą w triumfalnej pozie zastygł obojętny na twoje problemy z pamięcią król.

Kto to jest?

Na srebrnej plakietce przymocowanej do cokołu widnieje napis: „Jam jest Filip III Marnotrawca, największy z filipskich królów Revacholu, syn Filipa II Wykwintnego, ojciec Filipa IV Szalonego”.

Zdrowiem psychicznym to ta rodzina się nie cieszy.

Kiedy podnosisz wzrok, dostrzegasz w posągu coś dziwnego. Na napierśniku króla widnieją dziwne wgłębienia...

[Odejdź].

Przyjrzyj się rusztowaniu.

Plątanina metalowych rur i drewnianych desek szczerzy się we wszystkie strony pod dziwnymi kątami. Konia i jeźdźca pokrywa zużyty brezent. Łopocze na zimnym, przybrzeżnym wietrze...

Nie ma żadnych światełek ułożonych w twoje imię, żadnych łypiących z wysoka robotników o spracowanych dłoniach. Tylko stosy materiałów budowlanych zdających się pochylać w żałobie nad twoimi błędnie ulokowanymi marzeniami.

Stary, owinięty niczym mumia prowizorycznym rusztowaniem król spogląda buntowniczo na zachód...

Nie ma w tym krzty artyzmu! Jest gorzej, niż się spodziewałeś.

Ten skurwiel cię oszukał! Pewnie chciał sobie z ciebie zażartować...