Rozmowa · Pomnik jeźdźca

Nie, wolny rynek żąda czegoś o wiele bardziej PR-owo stosownego niż to, co zrobił tutaj Idiota w Spirali Katastrof.

„Właściwie to wolałbym ciszę”.

„W porządku” – porucznik milknie gwałtownie jak implozja powodująca koniec świata.

Policyjne radio brzęczy, milcząc...

„Dziękuję”. (Patrz dalej na pomnik).

Twój wzrok prześlizguje się po koniu, jego patynowozielonej sierści. Coś czającego się w jego smutnych, zwierzęcych oczach każe ci się zatrzymać...

Było warto?

Myśl pobrzękuje głucho w twoim milczącym umyśle. Na skąpanym w słońcu rondzie panuje jeszcze większa cisza.

Czujesz u swego boku nieruchomą obecność porucznika...

Na samym szczycie jest kurewsko samotnie.

Herold zagłady nad tobą chyba się z tobą zgadza.

Postać w dziennej sukience skulona na fotelu po drugiej stronie pokoju... spogląda na ciebie i posyła ci uśmiech.

Wartość netto, wartość netto... Przynajmniej ona mi została! Patrz na zmieniające się liczby.

Mewa ląduje na pomniku i przez chwilę spogląda z góry na miasto. Później znów odlatuje.

Ona wróci.

Wiatr porusza złowrogo kartonowym omenem, niczym wahadłem zegara odliczającego czas do straszliwego epilogu...

Szmaloir, hej... Gdzieś się podział? Mów do mnie!

Szmaloir jest tutaj. Ogląda twoje fiasko z pomnikiem jeźdźca. Powinieneś zdystansować się od tego projektu. Powiedzieć, że to samowolka twojego eksperta od rozwoju marki.

Tak. Niezbyt to dobrze PR-owo...

Samowolka? Nie. Idiota w Spirali Katastrof w końcu osiągnął coś niezwykłego.

Oczywiście, że zdystansujesz się od swoich występków. Kłamstwa, oszustwa, wyzyskiwania...

Nie, powinieneś się do nich przyznać, uznać je za twoje. Nie myśl o tych nienawistnikach.

To bardzo pasuje do mojej marki. Możemy ją wykorzystać.

Może... Lecz przed nami wciąż długa droga – jeśli doliczyć podatek, twoja wartość netto to wciąż zero!

No już, wystarczająco długo tu stoimy. A pieniądz nie śpi.

Może to uczciwy obraz tego, kim jestem i co zrobiłem.

A ty co, apokaliptyczny glina? Jesteś cwaniakiem. A przed nami długa droga – jeśli doliczyć podatek, twoja wartość netto to wciąż zero!

Tak, wracajmy do zarabiania.

Słowa godne prawdziwego cwaniaka. Przed nami długa droga – jeśli doliczyć podatek, twoja wartość netto to wciąż zero!

Fiasko?! Nie, jest piękny...

Piękno nie wystarczy. Przed nami długa droga – jeśli doliczyć podatek, twoja wartość netto to wciąż zero!

Gdzieś w szpitalnym łóżku policjant obraca się na bok, rozgorączkowany i wyczerpany...

Udało mi się.

Precz, głupie myśli.

Twój umysł milczy, podobnie jak skąpane w słońcu rondo.

„Cóż, koniec jeszcze nie nadszedł. Pytaj, kiedy będziesz mógł”.

„To dopiero początek”. (Uśmiechnij się jak szaleniec).

(Kiwnij głową).

„Może hołd poległym miałby teraz większy sens...”

Kiwa głową z bólem, po czym zamyka na chwilę oczy. Gdy je otwiera, widać, że ma ci coś do powiedzenia...

Morelowe berło rozświetla pomnik morelowym światłem. Kule dyskotekowe zwisają u stóp wiecznego króla disco niczym ucięte głowy wrogów. To bez wątpienia wizerunek ciebie w twoich najlepszych czasach – niszczyciela tanecznego parkietu, legendy na ustach wszystkich.

„Imprezowanie teraz nie wydaje się właściwe, prawda?” – porucznik spogląda z powagą na plac, po czym odwraca się w twoim kierunku. „Jesteś z tego przynajmniej zadowolony?”

Przystrojenie się w piórka odwagi i imprezowanie do upadłego to najlepszy sposób na przetrwanie trudnych czasów.

„Zadowolony” to złe słowo. Możesz być usatysfakcjonowany dobrze wykonaną pracą. Obecny nastrój nie zachęca do mówienia o zadowoleniu.

Nieźle, nieźle. Brakuje tylko jakichś objets de destruction. Jakiegoś peta albo w połowie pustej butelki. Tobie też ich zresztą brakuje.

„To dobrze wykonana praca. Z zadowoleniem trzeba się na razie wstrzymać”.

Kiwa głową z szacunkiem, po czym zamyka na chwilę oczy. Gdy je otwiera, widać, że ma ci coś do powiedzenia...

„Detektywie, chcę ci zadać kilka pytań, jeśli nie masz nic przeciwko...”

„Właściwie to wolałbym ciszę”.

„W porządku” – porucznik milknie, kończąc dyskusję jak finalna figura kończąca układ taneczny.

Policyjne radio brzęczy, milcząc...

„Dziękuję”. (Patrz dalej na pomnik).

Twój wzrok prześlizguje się po koniu, jego patynowozielonej sierści. Coś czającego się w jego smutnych, zwierzęcych oczach każe ci się zatrzymać...

Było warto?

Myśl pobrzękuje głucho w twoim milczącym umyśle. Na skąpanym w słońcu rondzie panuje jeszcze większa cisza.

Czujesz u swego boku nieruchomą obecność porucznika...

Ona wróci.

Jedno ze świateł na chwilę gaśnie, pogrążając fragment brązowej postaci w mroku...

Na samym szczycie jest kurewsko samotnie.

Disco-suweren nad tobą chyba się z tobą zgadza.