Rozmowa · Pomnik jeźdźca

Udało mi się.

Precz, głupie myśli.

Twój umysł milczy, podobnie jak skąpane w słońcu rondo.

„Przepraszam, nie wiem, co we mnie wstąpiło. Pytaj”.

Kiwa głową, wpatrzony ciągle w zawoalowaną postać powyżej, na mnóstwo kwiatów poniżej, których mdląco słodki zapach wypełnia zimne powietrze.

„Dlaczego to zrobiłeś?”

Postać w dziennej sukience skulona na fotelu po drugiej stronie pokoju... spogląda na ciebie i posyła ci uśmiech.

„Myślisz, że pobłądziłem? Przepraszam...”

„Nic nie uważam. Po prostu zadaję pytania”.

Czy my już nie rozmawialiśmy o przepraszaniu? Czego znów przepraszasz?

Oczywiste kłamstwo. Wiadomo, że uważa.

„Ostatnie pytanie, jeśli pozwolisz... Czy było warto?”

„Naprawdę nie potrzebuję takiego oceniania, zwłaszcza biorąc pod uwagę, ile zapłaciłem podatku”.

„Podatków? Jakich podatków? Jesteśmy w Revacholu” – stwierdza, rozglądając się wokół, jakby szukał ukrytego opodatkowania, po czym kręci głową.

„W porządku, ruszamy? Wciąż mamy kilka rzeczy do zrobienia, zanim będziemy mogli wrócić do domu”.

„Dobrze. Daj mi spojrzeć jeszcze raz na pomnik...”

„Jasne, poczekam, aż będziesz gotowy”.

„Poczekaj, chcę porozmawiać najpierw z Idiotą w Spirali Katastrof”.

„Nie sądzę, abyśmy mieli na to czas. A nawet gdybyśmy mieli, to wątpię, aby był gdzieś w pobliżu. Wszyscy odeszli”.

„Warto w 100 procentach. Zrobiłbym to raz jeszcze. Zadbałbym tylko o większy profit”.

„Ach tak. Prawdziwy z ciebie biznesmen” – odpowiada z lekkim uśmiechem.

„O czym mówisz?”

„Zdobyłeś sporą fortunę, którą zapoczątkowałeś zaniżonym wynagrodzeniem dla młodej artystki...”

I nie zapomnij o kłamstwie. Ani o tym, jak oszukałeś uczciwego właściciela lombardu.

Musiałeś zapłacić jej tak mało, inaczej nic byś nie zarobił. A jak nie zarobisz, to nie masz czego inwestować!

Porucznik mówi tak, jakbyś był bogaty – to powszechna, ale jednak pomyłka, zwłaszcza jeśli doliczyć podatek. Nie – przed nami jeszcze wiele pracy, jeśli mamy poczuć się finansowo zabezpieczeni. Cwaniakowanie nigdy się nie kończy!

Zaniżonym wynagrodzeniem? Ale zapłaciłeś najwyższą możliwą cenę!

Zaniżonym wynagrodzeniem? Zapłaciłeś tak, jak chciał rynek – nie za dużo, nie za mało...

I nie zapomnij o kłamstwie...

I nie zapomnij o tym, jak oszukałeś uczciwego właściciela lombardu.

„Hej, to wina systemu. Zrobiłem, co mogłem, żeby wspomóc artystów, dać ludziom zatrudnienie, wesprzeć społeczeństwo”.

„Ach tak. Prawdziwy z ciebie filantrop” – odpowiada z lekkim uśmiechem.

„Nie chciałem tego. To wszystko robota Idioty w Spirali Katastrof”.

Kiwa głową. Na rondzie panuje cisza, niemal niesamowita w świetle dnia. Cienisty żałobnik odcina się ostro na tle jasnego nieba, a kwiaty, które wynoszą go w rekwiem, zaczynają więdnąć...

Dobrze. Nie bierz na siebie odpowiedzialności za tę katastrofę. To wszystko miało być dla ciebie promocją, a nie kpiną z twoich porażek.

Nie widzisz tego? Idiota w Spirali Katastrof w końcu osiągnął coś niezwykłego.

Pasuje to do dzisiejszego dnia. Cokolwiek innego byłoby wysoce niestosowne.

„Ale czy było warto? To wszystko, co stało się przedtem – Cindy, udziały... nawet uliczna lampa”.

„Ale czy było warto? To wszystko, co stało się przedtem – Cindy, udziały, to z Idiotą w Spirali Katastrof...”

„Tego żąda wolny rynek”.

Kiwa głową. Na rondzie panuje cisza, niemal niesamowita w świetle dnia. Cienisty żałobnik odcina się ostro na tle jasnego nieba, a kwiaty, które wynoszą go w rekwiem, zaczynają więdnąć...

Czego żąda? Nieustającej rekonceptualizacji? Żyć, które straciliśmy? Maskarady?

Nie, wolny rynek żąda czegoś o wiele bardziej PR-owo stosownego niż to, co zrobił tutaj Idiota w Spirali Katastrof.

„Było warto?”

„Żeby ją odzyskać”.

„Kogo?” – pyta porucznik, spoglądając ci w oczy. Po chwili znowu kieruje wzrok w górę.

Właśnie, o kim ty mówisz?

Mówi o dupach. Nasz chłopaczyna będzie miał ich mnóstwo po tym, jak się tak wzbogacił!

„Nieważne. Kolejne pytanie: Czy było warto?”

„Chciałem czegoś lepszego dla siebie”.

Kiwa głową. Na rondzie panuje cisza, niemal niesamowita w świetle dnia. Cienisty żałobnik odcina się ostro na tle jasnego nieba, a kwiaty, które wynoszą go w rekwiem, zaczynają więdnąć...

Szczerze. Może nawet zbyt szczerze. Czy my nie rozmawialiśmy o wspieraniu społeczeństwa?

Nie ma nic złego w dzikiej ambicji.

„Nie mam”.

„O co?”

„O to... dążenie do bogactwa... dążenie do sławy” – spogląda w górę, próbując znaleźć określenie dla twoich działań.

„Wielka szkoda, że nie możemy wszyscy cieszyć się zwycięstwem, jakie przyniosło silne ciało”.

„Ekhem” – odpowiada, po czym rozluźnia ramiona i odwraca w twoją stronę...

„Mhm”. (Pochyl głowę).

„Tak. Powinniśmy opłakiwać ich nieobecność”.