Rozmowa · Kim Kitsuragi

Przywódca taki jak Titus nie spuściłby tak łatwo z oczu jednego ze swoich ludzi. Zwłaszcza w takim momencie.

Powinienem był zauważyć to wcześniej.

Lepiej późno niż wcale, detektywie. Cały świat pociemniał, a ślady płoną w nim w dziwacznie piękny sposób.

Nie teraz. [Odejdź].

Przyjrzyj im się po kolei.

1) Standardowy but roboczy ze wzmacnianym stalą czubem. Rozmiar 46.

2) Standardowy but roboczy ze wzmacnianym stalą czubem. Rozmiar 44.

3) Ćwiekowany but roboczy ze wzmacnianym stalą czubem. Rozmiar 43.

4) Standardowy but roboczy. Rozmiar 45 lub 46.

Licz dalej.

5) Kolejny standardowy but roboczy ze wzmacnianym stalą czubem. Rozmiar 44.

6) Coś dziwacznego. Ślady lekkie jak piórko. Równy krok. Ten sam typ buta, ale rozmiar 41.

Mężczyzna czy kobieta?

Nie sposób stwierdzić. Mógł to być też jakiś wyrostek. Krok mało charakterystyczny.

Jestem w tym całkiem dobry, nie?

Nie jesteś słaby. To jakby cały świat pociemniał, pokryty cienką warstwą nieistotności, wśród której w dziwaczny, ale i piękny sposób płoną te ślady stóp.

Policz pozostałe.

7) Wyraźny odcisk standardowego buta roboczego, rozmiar 46. Ślady są jednak dwa razy głębsze od innych. Ponad 200 kilogramów nacisku.

8) I kolejny standardowy but roboczy, rozmiar 44. Bieżnik podeszwy jest jednak nierównomierny. Ten na prawym bucie jest gładszy, bardziej zużyty.

„Ile osób?” – pyta porucznik. Śledził ruch twoich oczu.

„Osiem”.

„Więc sporo się pomyliłem. Naliczyłem 20”.

„Te same osoby chodzą w tę i z powrotem”.

„Nigdy nie byłem w tym najlepszy. Nadwzroczność” – wskazuje swoje okulary. „Czy te ślady wyglądają znajomo? Zostawili je chłopaki Hardiego?”

„Nigdy nie byłem w tym najlepszy. Nadwzroczność” – wskazuje swoje okulary. „Widzisz coś, co się wyróżnia?”

„Duża pomyłka. Duuuuża”.

„Mhm” – porucznik zdejmuje swoje okulary i czyści je.

Z tym człowiekiem niełatwo jest pogrywać.

Nic nie mów.

„Czterysta milionów”.

„Mhm” – odpowiada, przyglądając się wgłębieniom w błocie. „Ja naliczyłem dwanaście. Więc pewnie było ich mniej”.

Nic nie mów.

„Założyłem, że liczyłeś”.

„No dobra. Jest ich osiem”.

„Nie”.

„W porządku”.

Porucznik Kitsuragi nie jest zadowolony, że zatajasz informacje związane ze sprawą.

Zachowaj to dla siebie.

Cisza. Porucznik zdejmuje swoje okulary i czyści je.

Zaraz, to ile dokładnie?

Nie wiesz. To i tak cud, że umiesz odróżnić od siebie te ślady. Zimno musiało je utrwalić w błocie.

Porucznik Kitsuragi siedzi przy biurku; przez chwilę bawi się długopisem, po czym zapisuje coś na leżącej przed nim kartce. Nie powinien tego teraz robić. Powinien być tu i rozmawiać o śladach butów.

[Odejdź].

W błocie widać liczne ślady odzianych w robocze buty stóp. Mogło tu chodzić od 6 do 12 osób.

Policz je dokładnie.

Może ponad dwanaście? Nie. W błocie kręciło się w tę i z powrotem osiem par butów.

O rany. Wciąż nie wychodzi. Jesteś w tym beznadziejny.

„To wydaje się naprawdę ważne. Ślady na miejscu zbrodni. A ja zupełnie nie umiem ich odczytać, poruczniku!”

„Nie zadręczaj się – ja też nie mogę. Później przyjrzymy się im jeszcze raz”.

(Wyszepcz sam do siebie). „Dlaczego to takie skomplikowane? Wciąż mi nie wychodzi...”

Może nie wychodzi ci dlatego, że jesteś do dupy?

Przełknij tę gorycz. Przejdź do kolejnej rzeczy.

Co jeszcze zostało do zrobienia?

Za kogo ty się masz? Superdetektywa? Masz kaca, a to są zwykłe wgłębienia w błocie. Na razie nie dostrzegasz w nich żadnych sensownych wzorów.

Co to dokładnie za buty?

Ciężkie buty robocze ze wzmocnionymi czubami i ćwiekami. Ślady są na całym podwórzu.

Czy to nie obuwie, jakie noszą zwykle robotnicy w zakładach przemysłowych?

„Poruczniku – ślady butów roboczych”. (Wskaż na nie).

„Odnotowane” – odpowiada porucznik, wyjmując swój mały notatnik.