Rozmowa · Kim Kitsuragi

Nie chcę, żeby moje życie wewnętrzne było aż tak bogate. Chcę wrócić po prostu do śledztwa.

ZAMKNIJ PYSK, DYMANY KARLE!

Nie mam pojęcia, co się tutaj dzieje, ale nie powinieneś robić niczego, co proponuje ci ten okropny krawat.

„Ee... Detektywie?” – porucznik wpatruje się w ciebie, gdy kurczowo ściskasz swój krawat.

Powiedz: „Wszystko pasuje. Powinniśmy to uczcić, CHLAJĄC NA TYM PODWÓRZU DO OPORU”.

„Ee...” – na jego twarzy maluje się niedowierzanie. Słowa, które padają z twoich ust, są przepełnione wyjątkową szczerością.

Porucznik nie rozumie, co się z tobą dzieje. Szarpiesz swój krawat i wyglądasz na niesamowicie spoconego nawet jak na siebie. Musi coś powiedzieć.

„Tak, gratulacje były przejawem naiwności z mojej strony. Założenia są niebezpieczne” – rozgląda się. „Widzisz coś jeszcze?”

Powiedz: „Mam niewielką awarię, poruczniku. To coś związanego z moim krawatem. Zaraz mi przejdzie. Możesz chwilkę zaczekać?”

Porucznik spogląda na ciebie z zaciekawieniem. Mija chwila w ciszy – wieje wiatr, trzeszczy pas transportowy.

Porucznik nie rozumie, co się z tobą dzieje. Szarpiesz swój krawat i wyglądasz na niesamowicie spoconego nawet jak na siebie. Musi coś powiedzieć.

„Zgadzam się” – potwierdza, po czym odchrząkuje. „Nasze założenia mogą być błędne. Lepiej jeszcze ich nie potwierdzać. Widzisz coś jeszcze?”

Podoba mi się moje bogate życie wewnętrzne, ale może zajęlibyśmy się czymś niezwiązanym z piciem na umór?

REGARDEZ LA RETARD! Chce się dobrze bawić bez alkoholu. To nie będzie zabawa, tylko nudziarski smut.

Znajdę sposób, żeby się tutaj nawalić, przysięgam to na boga.

TAK, DZIECINKO! ROZPIERDOL TĘ MIEJSCÓWĘ!

Nie ma nawet mowy, nie pozwolę mu uznać tego za jedno z jego zadań. Znaj swoje miejsce, krawacia kreaturo!

„Uważasz, że coś przeoczyliśmy?”

„Powinniśmy tak ogólnie powstrzymywać zadowolenie. Takie z życia. To powinna być nasza filozoficzna postawa”.

Unosi brwi. To w tej chwili najbardziej ekspresyjny element jego pozbawionej wyrazu twarzy.

„Doprawdy? No cóż, skoro tak uważasz. Jeśli to pomoże w naszym śledztwie, to jak najbardziej. Widzisz tu coś więcej?”

„Tak. Powinniśmy jeszcze raz spojrzeć na ślady”.

„Mhm. Jeśli wszystko pasuje do siebie zbyt dobrze, to mogliśmy coś przeoczyć. Co widzisz?”

„Nie. Wszystko to pasuje aż zbyt dobrze”.

„Rzeczywiście” – rozgląda się wokół. „Nie powinienem był niczego zakładać. Zgłaszający mógł kłamać – całe to zgłoszenie mogło mijać się z prawdą. Rozejrzymy się tu jeszcze raz? Czy wystarczy?”

Nic nie mów.

Porucznik rozgląda się wokoło, śledząc twoje spojrzenie omiatające ślady.

Czy to nie dziwne, że twoje założenia tak się potwierdzają? Stali w półkolu, powiesili go, przynieśli... To jakbyś miał czuć się mądry. I zadowolony.

„A jak myślisz?” – pyta, przekręcając głowę na bok. „Grupa ludzi sprowadziła kogoś pod to drzewo. Nie przyciągnęli go – raczej przynieśli”.

„Jak myślisz, kiedy zostawiono tu te ślady?”

„Może tydzień temu? Siedem dni pasowałoby do ram czasowych podanych przez osobę, która zgłosiła powieszenie”.

Nie jest to niemożliwe.

„Skąd wiesz?”

„Jak już mówiłem, sprawdziłem prognozy pogody dla wybrzeża Revacholu z ostatniego tygodnia. Siedem dni z temperaturą poniżej zera. Dzień przed jego powieszeniem był ostatnim z dodatnią temperaturą”.

Znów poprawna odpowiedź. Ujemne temperatury utrzymałyby ślady w dobrym stanie. Całe to zamieszanie tutaj mogło mieć miejsce tydzień temu.

„Sprawdziłem prognozy pogody dla wybrzeża Revacholu z ostatniego tygodnia. Siedem dni z temperaturą poniżej zera. Dzień wcześniej – czyli dzień, w którym doszło do powieszenia – był ostatnim z dodatnią temperaturą”.

W błocie widać odciski ośmiu par butów. Trzy się wyróżniają, ale...

...niewiele tu zdziałasz, nie mogąc konsultować swoich rozmyślań z porucznikiem. Gdzie on może teraz być? Asfalt znika pod przednimi kołami, kiedy pędzi przed siebie swoim powozem motorowym...

W błocie kręciło się w tę i z powrotem osiem par butów.

Przyjrzyj im się po kolei.

1) Standardowy but roboczy ze wzmacnianym stalą czubem. Rozmiar 46. Takie buty miał na stołówce Titus. No wiesz, pan wielki kutas. Titus Hardie. Ten z bejsbolówką.

Ciekawe.

Tak? Nie przyszło im nawet do głowy zmienić butów. Umieszczenie ich na miejscu zbrodni było łatwe. Może nawet zbyt łatwe.

Licz dalej.

2) Standardowy but roboczy ze wzmacnianym stalą czubem. Rozmiar 44. Albo muskularny blondas Glen, albo ten młody z kostką gitarową na szyi.

3) Ćwiekowany but roboczy ze wzmacnianym stalą czubem. Rozmiar 43. Może ten gangus z dziarami?

4) Standardowy but roboczy. Rozmiar 45 lub 46... Theo, palacz w podeszłym wieku. Wydaje ci się nawet, że widzisz w odcisku mały płatek papierosowego popiołu...

Co jeszcze?

5) Kolejny standardowy but roboczy ze wzmacnianym stalą czubem. Rozmiar 44. Tak jak wcześniej – albo to muzyk Eugene, albo muskularny blondyn Glen.

6) Ślady lekkie jak piórko. Równy krok. Ten sam typ buta, ale rozmiar 41. Małe jak u szczura? Kosior!

Jestem w tym całkiem dobry, nie?

Nie jesteś słaby. To jakby cały świat pociemniał, a ślady płonęły w nim w dziwacznie piękny sposób.

Policz pozostałe.

7) Wyraźny odcisk standardowego buta roboczego, rozmiar 46. Ślady są jednak dwa razy głębsze od innych. Ponad 200 kilogramów nacisku. Gruby Angus. Coś niósł?

A ostatnie?

8) Kolejny standardowy but roboczy, rozmiar 44. Bieżnik podeszwy jest nierównomierny. Ten na prawym bucie jest gładszy, bardziej zużyty. Ciekawe... To brakujący, ósmy chłopak Hardiego.

„Siedem zestawów śladów, zgadza się?” – pyta porucznik. Śledził ruch twoich oczu. „Były tu chłopaki Hardiego...”

„Raczej osiem”.

„Naprawdę? Interesujące. W takim razie zdaje się, że jednego brakuje. Zauważyłeś jeszcze coś niezwykłego?”

Zapamiętać: to by było dobre pytanie dla Titusa. Gdzie jest ósma osoba?