Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Co widzisz?” – pyta porucznik, czyszcząc okulary i mrużąc oczy, by dostrzec coś w błocie.

„Żadnych nietypowych śladów z poziomymi liniami, jak te, które widziałem w warsztacie pinballowym w Whirling...”

„Nie, te odciski są raczej standardowe”.

(Wskaż). „Ktoś ciężki. Ślady jak po dwustu kilogramach”.

„Dwieście?” – przez chwilę milczy w zamyśleniu. „Może to połączona masa dwóch osób? Ktoś niósł kogoś związanego? Powiedzmy postawny robotnik niosący podobnie zbudowanego mężczyznę, który miał wkrótce zawisnąć na drzewie?”

Może mieć rację. Dwieście kilo żywej wagi brzmi mało prawdopodobnie.

„Może to był jakiś olbrzym?”

„A może nie był?”

W jego głosie słychać prawdziwą, namacalną wręcz ekscytację. Na myśl, że to nie olbrzym.

„Pomyślałem, że to może olbrzym z Koko Nur”.

„Mhm” – kiwa głową z entuzjazmem. „A ja myślałem, że to nie był olbrzym z Koko Nur”.

„Masz rację, to pewnie nie on”.

„Mmmhm...” – ta myśl go zadowala.

„Ale może to jednak on. Tylko pomyśl – olbrzymi człowiek, co najmniej dwa i pół metra wzrostu”.

„Mógł być – ale jeśli nie był, to...” – przerywa, czekając, aż dokończysz jego zdanie.

„Jeden z nich go niósł”.

„Prawdopodobnie tak. To pasowałoby też do tego, że ofiara była już wtedy martwa z powodu strzału w głowę. Przynieśli go, bo nie był już w stanie chodzić”.

Podoba nam się to. Kawałki układanki do siebie pasują.

Robi notatkę w swoim niebieskim notatniku. „Widzisz tu jeszcze coś wartego odnotowania?”

„Tak, to możliwe” – porucznik zaznacza coś w swoim notatniku.

Ale czemu?

Odpuść.

W błocie widać odciski ośmiu par butów. Trzy się wyróżniają.

„Zastanawiasz się, czemu musieli go nieść?”

„Tak, mogli użyć prowizorycznych noszy albo po prostu podprowadzić go pod szubienicę”.

Może ten niosący chciał zaimponować pozostałym... Pokazać swoją fizyczną siłę?

„Może ten, który niósł, chciał zaimponować pozostałym, pokazując swoją fizyczną siłę?”

„Pokaz atletycznych możliwości miał ośmieszyć ofiarę? Miejscowy mistrz niósł intruza sam? Potrafię to sobie wyobrazić. W każdym razie, co z pozostałymi śladami?”

„Może ofiara nie zgodziła się pójść na własny lincz”.

„Masz rację” – klika długopisem i przez chwilę milczy w zamyśleniu. „W każdym razie, warto wziąć to pod uwagę. Co jeszcze tu widzisz?”

„Może ofiara nie była przytomna”.

„W takim razie nosze byłyby jeszcze prostszym wyjściem – albo mogłoby go przenieść dwóch mężczyzn, biorąc go pod pachy. Tak czy inaczej, to kwestia do przemyślenia w przyszłości. Co jeszcze widzisz?”

„Możliwe, że niewłaściwie czytamy te ślady”.

„Nie wykluczam, że tak jest. Ale i tak może się to przydać. Widzisz coś jeszcze?”

Może był wśród nich jakiś imponujący siłacz. Ktoś, kto chciał się popisać przed pozostałymi.

„Nie wiem”.

„A ja wiem” – porucznik zaznacza coś w swoim notatniku. „Ten gruby facet, zdaje się, że nazywają go Angus – to najprawdopodobniej on przyniósł tutaj ofiarę”.

„A ja wiem” – porucznik zaznacza coś w swoim notatniku. „Jeden z nich go przeniósł”.

„To mogła być jakaś wyjątkowo otyła osoba”.

„Ten gruby koleś ze stołówki nie jest aż tak otyły – to raczej taki farmer przy kości, na pewno nie waży 250 kilogramów. A musisz przyznać, że on najlepiej pasuje do tej teorii”.

„Chorobliwie otyły, 250-kilogramowy mężczyzna? Powiedzmy, że jest to bardzo mało prawdopodobne. Myślę...” – rozgląda się wokół. „Myślę, że jest jakieś bardziej banalne wyjaśnienie”.

„Nie widzę żadnych śladów pasujących do opancerzonych butów ofiary, a ty? Ktoś musiał go nieść. Czy któreś z pozostałych śladów jest wystarczająco głęboki?”

„Tak”.

„Które?”

Wskaż na sosnę.

„To drzewo. Zdaje się, że jesteśmy bliscy konkluzji”.

„Żadne”.

„Mhm. Zdaje się, że doszliśmy do konkluzji”.

Wskaż na przypadkowe ślady.

„No nie wiem...” – odpowiada porucznik, mrużąc oczy, aby ocenić głębokość śladów. „Jesteś pewny? Mógłbym przysiąc, że mnie okłamujesz”.

Potrzebny jest subtelniejszy podstęp, żeby oszukać porucznika.

„Nie”.

„Otyła osoba staje się coraz mniej prawdopodobna”.

„Stąd wygląda na to, że buty, które ma na sobie ofiara...” – porucznik przerywa w pół zdania. Nagła zmiana kierunku wiatru posyła na was smród rozkładającego się ciała. Porucznik próbuje kontynuować przerwaną myśl...

Jest straszny. Naprawdę straszny. Zanim udaje ci się wstrzymać oddech, wiatr znów się zmienia. Plastik powłoki szklarni trzepocze od podmuchu.

„Zdaje się, że ma na sobie jakieś opancerzone buty. Nie widzę tu żadnych egzotycznych śladów...” – mięśnie jego twarzy wykonują mimowolny skurcz. „Ktoś musiał go przynieść. Czy któryś z pozostałych śladów jest wystarczająco głęboki?”

„Mój boże... Co to było?”

„Zmienia się kierunek wiatru... Czy według ciebie któryś z pozostałych śladów jest wystarczająco głęboki?”

(Wskaż). „Lekki krok. Numer buta 41”.

„Zgaduję, że to ślady chudego chłopaka Hardiego – tego bez zęba z przodu”.