Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Mówisz o tym z twarzą szczura?”

„Tak. No cóż...” – porucznik zastanawia się chwilę. „Wyglądał trochę jak szczur, masz rację. Myślisz, że to on zostawił te ślady?”

„Prawdopodobnie nie”.

„Hmm... Może masz rację i chodzi o kogoś innego... Chociaż wątpię w to”.

„Tak”.

„Oczywiście mogę się mylić... Ale raczej się nie mylę”.

„Kobieta czy dziecko?”

„Może to kobieta?”

„W porządku. Skąd wiesz?”

Wie, jak trudno rozpoznać płeć po wielkości kroku.

„Nie wiem”.

„Rozumiem. Coś jeszcze?”

„Mówię po prostu przypadkowe rzeczy, patrząc na dziury w błocie. Nie mam pojęcia, skąd to wszystko biorę”.

„W porządku” – kiwa głową. „Kontynuuj”.

„Po prostu wiem”.

„Może to dziecko?”

„Chyba nie sposób mieć co do tego pewność”.

(Wskaż). „Dziwna rzecz. Jedna podeszwa jest gładsza od drugiej”.

„Interesujące. Nazwijmy ten ślad »dziwną podeszwą«”.

O, to akurat łatwe. Aż zbyt łatwe. To kierowca.

„Kierowca znosiłby prawy but przed lewym. Pedał gazu znajduje się po prawej stronie. Pamiętasz tę porzuconą szoferkę, którą znaleźliśmy?”

„Tę z papierem ściernym przyklejonym do pedału gazu...” – stwierdza porucznik, poprawiając swoje okulary. Jego oczy lśnią z ekscytacji.

„To by oznaczało, że zaginiona kierowczyni również brała udział w linczu? To jej but miał »dziwną podeszwę«!”

„I to ona zajmowała się narkobiznesem. Ciekawe”.

„Teraz wiemy, kto jest ósmą, brakującą osobą, która brała udział w linczu. Myślisz, że Hardie i jego chłopaki biorą też udział w handlu narkotykami?”

„Te dupki? Na pewno”.

„Powinniśmy przekonać się, co ma w tym temacie do powiedzenia Titus Hardie – to może wytrącić ich z równowagi i zadziałać na naszą korzyść...” – stwierdza, zapisując coś w swoim notatniku. „Co jeszcze?”

„Myślę, że umoczony jest cały Związek. Może nawet całe Martinaise...” (rozejrzyj się podejrzliwie).

„Powinniśmy zacząć od Titusa Hardiego, przekonać się, co ma w tym temacie do powiedzenia Titus Hardie – to może wytrącić ich z równowagi i zadziałać na naszą korzyść...” – stwierdza, zapisując coś w swoim notatniku. „Co jeszcze?”

„Niekoniecznie. Kierowczyni mogła utrzymywać swój narkotykowy biznes w tajemnicy”.

„Masz rację. Ale i tak powinniśmy przekonać się, co ma w tym temacie do powiedzenia Titus Hardie – to może wytrącić ich z równowagi i zadziałać na naszą korzyść...” – stwierdza, zapisując coś w swoim notatniku. „Co jeszcze?”

„To by pasowało do tego, co mówiła Joyce, ale nie chcę zakładać niczego z góry”.

„Zrozumiano. Powinniśmy przekonać się, co ma w tym temacie do powiedzenia Titus Hardie – to może wytrącić ich z równowagi i zadziałać na naszą korzyść...” – stwierdza, zapisując coś w swoim notatniku. „Co jeszcze?”

„Zidentyfikowaliśmy jeden ślad butów, a do rozpoznania pozostało jeszcze siedem...” – stwierdza, zapisując coś w swoim niebieskim notatniku.

„Nie ma wątpliwości. Ruby naprawdę przeprowadza ze swojej ciężarówki skomplikowaną operację”.

„To prawda. A my mamy wreszcie konkretne dowody łączące wszystko w jedną całość. Powinniśmy zapytać o to Titusa”.

„Kobiety...” (Pokręć głową). „Zawsze zwodnicze”.

„Tak, no cóż...” – szybko ignoruje twoje stwierdzenie, biorąc je za kolejny z twoich wybuchów.

„Najpierw handel narkotykami, teraz to... Co jeszcze znajdziemy w tej króliczej norze?”

„Kierowca znosiłby prawy but przed lewym. Pedał gazu znajduje się po prawej stronie”.

„Więc może jeden z nich nie był robotnikiem portowym tylko kierowcą?” – mruży oczy. „Ten korek przed bramą portu – ciekawe, czy trwa równie długo jak strajk”.

I proszę, panie Harrier Du Bois! Ale masz mózgownicę!

Radość przebiega z góry na dół po twoim kręgosłupie niczym po piorunochronie. Moc intelektu w działaniu!

„Chyba że był to jakiś operator maszyny. Albo może perkusista”.

„Tak... perkusista. Nie jestem przekonany do tego perkusisty. Wydaje się mało prawdopodobny. Jednakże...”

„Powinniśmy przyjrzeć się temu drogowemu zatorowi – sprawdzić, czy nie ma tam kogoś, kto mógłby być potencjalnym podejrzanym. To chyba rozsądne podejście, prawda?”

„Tak. Rozsądne”.

„Mhm” – porucznik zapisuje informację w swoim notatniku, po czym wraca do śladów w błocie.

Obaj teraz myślicie to samo – na temat prawa i o byciu nim. Pozytywnie wpłynęło to na relacje między wami.

„Sam nie wiem. Lepiej nie przyciągajmy zanadto uwagi”.

„Masz rację. Nie zwracajmy na siebie zbyt dużej uwagi” – porucznik zapisuje coś w swoim notatniku, po czym wraca do śladów w błocie.

„Sprawa zamknięta”.

„Sprawa nie jest zamknięta” – odpowiada śmiertelnie poważnie. „Jednakże...”

Mam imię, do cholery, i brzmi ono Raphaël. Ile razy mam to powtarzać?!

Już nigdy więcej, panie Costeau. Wszyscy wiedzą, jak ma pan na imię: Raphaël A. Costeau. I tak będą pana od teraz nazywać.

„Przegryzłem tę sprawę raz dwa”.

„»Rozgryzłem«” – stwierdza śmiertelnie poważnie. „Mówi się »rozgryzłem to« a nie »przegryzłem«”.

Porucznik skrywa pod maską powagi rozbawienie. Choć nie uważa tak naprawdę, żebyś rozgryzł już całą sprawę.

„Oto potęga mego mózgu, złotego tronu mojej świadomości. To w nim zasiadam, spętany. Stąd strzegę prawa w tej krainie”.

„Tak, w końcu jesteś prawem. Jesteśmy prawem krainy”.