Rozmowa · Porzucona ciężarówka

„Na to wygląda” – odpowiada porucznik, ze zmarszczonym czołem przyglądając się mapom.

„MOR patroluje większość tych pomocniczych dróg, ale najwyraźniej nie wszystkie”.

„Gdzie trafia cała ta kontrabanda?”

„Trudno powiedzieć. Sieć dystrybucyjna wygląda na rozległą, ale nie zdradza zbyt wiele... Nie wiadomo nic na temat besmertnych, którzy za nią stoją”.

„Besmertni? To brzmi jakoś znajomo”.

„Besmertie to revacholski przestępczy syndykat. Mają się za spadkobierców 14 revacholskich indoszczepów, ale to po prostu brutalne gangi walczące o kontrolę nad zachodnią częścią Revacholu...”

„Mają do tego fajne nazwy” – dodaje ze wzgardą. „Takie jak La Puta Madre i Ahura Mazda. To mroczna parodia”.

Wsuń stos papierów z powrotem pod siedzenie. (Zakończ).

„Jak myślisz, kto za tym stoi?”

„Na pewno nie Związek. Oni najwyżej zajmują się częścią logistyki. Ta operacja obejmuje całe Jamrock. Przy takim zasięgu najbardziej prawdopodobnym podejrzanym pozostaje Madre”.

„Ten człowiek to kłopoty” – stwierdza porucznik, po czym zdejmuje okulary i zaczyna czyścić je chusteczką. „Podejmowano już próby rozpoczęcia śledztwa w jego sprawie, ale... nie zakończyły się one dobrze dla zaangażowanych w nie osób”.

Porucznik Kitsuragi wykazuje się nie lada odwagą, wypowiadając imię Madre bez skrzywienia się i szeptów, które zwykle temu towarzyszą.

Kłopoty zwłaszcza dla policjantów, którzy mogą mieć w swojej przeszłości coś, o czym nawet nie wiedzą.

Gdzieś na polu, na uboczu, błysk światła, terkoczący odgłos. Soczewki aparatu skupiają się na mężczyźnie w wystrzępionym policyjnym mundurze – stoi on pośród czerwonych niczym krew maków. Przy aparacie stoi rozmyta, ubrana na biało postać...

Obdarty policjant trzyma w ręce widły. „Nie rób mi krzywdy” – wyjękuje.

„Ale czemu? Czemu miałbym krzywdzić własnego peona?” – pyta mężczyzna. „Jakie zwierzę zrobiłoby coś takiego?”

Zagracone wnętrze porzuconej ciężarówki nie odpowiada.

Gdyby tylko był tu porucznik Kitsuragi, żeby pomóc ci poskładać dowody do kupy...

Wsuń stos papierów z powrotem pod siedzenie.

Wpychasz mapy z powrotem pod obicie fotela. Lepiej nie zostawiać tu żadnych śladów swojej obecności... Gwiazdy filmowe przyglądają ci się w milczeniu.

„Co to wszystko znaczy?”

„To oznacza, że przemytnicy w tajemnicy wykorzystują autostradę do transportowania swojego towaru. Najprawdopodobniej zinfiltrowali Wschodnią Trasę Motorową...”

Wsuń papiery z powrotem pod siedzenie.

Co to za odgłos...?

Warkot powozów i ciężarówek motorowych jadących dawno zapomnianymi, rozświetlonymi przez lampy gazowe korytarzami.

Podziwiaj plakaty.

To plakaty filmowe z gwiazdkami dawno zapomnianych filmów – z lat dwudziestych, pierwszej dekady tego wieku, a nawet z lat dziewięćdziesiątych poprzedniego stulecia.

Jeden z nich przykuwa twoją uwagę – to rozkładówka z naiwną dziewczyną umieszczona tuż nad tylnym siedzeniem.

W powietrzu bez cienia wątpliwości unosi się zapach perfum. Korzenny z nutą piżmianu. Miesza się z gorzkim powietrzem szoferki.

Przyjrzyj się rozkładówce.

Aktorka jest ubrana w obcisłą sukienkę i odsłania jedno ramię. Na plakacie widać wyblakłe pozostałości autografu. Kobieta patrzy gdzieś w dal.

Ogarnia cię fala czułości. Może nawet tęsknoty? I delikatnego tragizmu.

Chwila. Ta aktorka naprawdę bardzo przypomina Klaasje. Mogła mieć jednak rację co do tej Ruby...

To Tippe Tijonne, gwiazdeczka z początku dziejów sztuki filmowej. Znana bardziej dzięki swojej tragicznej, przedwczesnej śmierci niż ze swojego talentu.

Co się z nią stało?

Straciła życie w narkotykowej spelunie o nazwie Drzwi do Rzeki, niedaleko stąd, na Boogie Street. Zażyła mieszankę kokainy i morfiny. Bała się świata. Kamer zresztą też.

Czekaj, czy ona... nie przypomina ci kogoś znajomego? Ale nie jesteś w stanie określić, kogo dokładnie.

Jest delikatna, lecz zagubiona. Zniszczona wszystkim, co się stało.

Przerwij i się zastanów: co to za zapach?

Pozostałości po słodkich, jałowcowych perfumach. Zapewne Granate no. 5.

Dość już tych plakatów.

Aktorki – i jeden aktor – uśmiechają się do ciebie na do widzenia. Do deski rozdzielczej przytwierdzony jest nadajnik radiowy, a skrzynka na narzędzia znajduje się pod fotelem kierowcy.

Wyciągnij wysuwaną skrzynkę narzędziową.

Z fotela wysuwa się metaliczna szuflada, w której znajduje się tylko złożona gazeta.

Wsuń wysuwaną skrzynkę narzędziową.

Wysuwana skrzynka na narzędzia wsuwa się z powrotem na swoje miejsce. Reszta jest taka, jak była: radio, plakaty i ledwo wyczuwalny zapach oleju silnikowego tłumiony przez woń papierosów.

Rozłóż gazetę.

To wydanie „Périphérique” z zeszłej środy. Spomiędzy jego stron wypada kawałek papieru.

Podnieś notatkę.

Wygląda to na artykuł wyrwany z magazynu dla entuzjastów techniki radiowej. Zawiera skomplikowane matematyczne równania wyjaśniające podstawy czegoś o nazwie „system częstotliwości ULAN”.

Te równania wyglądają dziwnie boleśnie. Może to przez kaca, ale przyprawiają cię o ból głowy.

Ustawienie wysokiej jakości nadajnika radiowego na tę częstotliwość może uczynić go wystarczająco mocnym, aby przesłał sygnał z jednej isoli na drugą. Ale to tylko przypuszczenie.

Porucznik zagląda ci przez ramię, aby przyjrzeć się artykułowi. „System częstotliwości ULAN? Nigdy o nim nie słyszałem. Znam FM, AM, UKV...” – stwierdza, pogrążając się w myślach.

Wyciągnij transiwer.

Trwa to kilka chwil, ale w końcu transiwer wysuwa się ze swojego naoliwionego gniazda, wydając przy tym niezmiernie satysfakcjonujący dźwięk.

Niemal taki sam odgłos wydaje łamana broń odtylcowa – nie sposób tego nie zauważyć.

Kiedy bierzesz transiwer w ręce, porucznik przygryza dolną wargę, ewidentnie zamyślony.

„Zabawne, prawda?”

„Rzadko rozumiem żarty”.

„To właściwie nie był żart. Po prostu zamierzasz użyć radia tej kobiety, aby skontaktować się z tymi samymi władzami, których ona starała się unikać”.