Rozmowa · Kobieta z klasy robotniczej

„Miłego dnia”. [Odejdź].

„To było wyjątkowo przydatne interludium”.

„Czy kobieta z klasy robotniczej nie powinna pracować?”

„Nie przez cały czas. W tej chwili przeglądam książki” – mówi, po czym na chwilę przerywa. „Nawet przedstawicielka klasy robotniczej potrzebuje czegoś do czytania”.

„Świetnie, świetnie”. (Skiń głową).

„Zgadza się”.

[Odejdź].

„Jestem policjantem”.

„To przewspaniale”.

„Co pani robi?”

„Szukam czegoś do czytania” – odpowiada i znowu skupia swoją uwagę na sfatygowanej książce w miękkiej okładce.

„Hmm... Hmm... Hmm” – mamrocze do siebie, czytając kolejną książkę w miękkiej okładce.

„Czy pani czyta »Loos, radiowe miasto«?”

„Tak, fantastyka naukowa” – odpowiada bez odrywania wzroku od książki.

„Kim pani jest?”

„Ja?” – spogląda na ciebie krótko. „Nikim, zwykłą kobietą z klasy robotniczej”.

Naprawdę nie chce, żeby tak bardzo jej przeszkadzano...

Skoro to kobieta z klasy robotniczej, to czemu nie pracuje?

„Witam”. (Bez zbędnych konwenansów. Witasz i już).

„Witam” – odpowiada, kiwając głową. Jej uwagę pochłania czytana książka.

[Zostaw ją w spokoju].

„Dobra lektura?” (Wskaż na książkę).

„Tak, dzień dobry” – odpowiada, kiwając głową. Jej uwagę pochłania czytana książka.

„Hmm... Hmm... Hmm” – krzepka kobieta mamrocze do siebie. Zdaje się, że przegląda książki.

„Okręt wznosi się niczym srebrzysty komar... rozwija swe wirnikowe skrzydła...” – mamrocze pod nosem, gdy czyta. Po chwili odkłada książkę.