Rozmowa · Kobieta z klasy robotniczej

„Nic się nie stało. Wszyscy czujemy się czasem nieswojo” – zaczyna poklepywać cię po plecach. „Już w porządku, panie policjancie”.

Dziś to prowizoryczne pocieszenia: wspólny papieros, męskie żarty. Dziś to objęcia przed zranieniem.

„To się wciąż dzieje. Jestem w delirium”.

„Przykro mi, ale naprawdę nie rozumiem, o czym pan mówi” – odpowiada i wydostaje się z twojego uścisku.

Porucznik przygląda ci się z niepokojem. „Możemy zrobić przerwę, jeśli nie czujesz się dobrze” – stwierdza szeptem.

„Mogę w czymś jeszcze panu pomóc?”

„Coś mnie błagało, żebym otworzył oczy. Straszne to było”.

„Dziękuję. Już się czuję lepiej”.

„To dobrze” – odpowiada i wydostaje się z twojego uścisku.

„Przedziwną rozmowę. Coś poszło nie tak w mojej głowie”.

„Chyba jakąś awarię. W swoim umyśle”.

Nie otwieraj oczu jeszcze przez krótką chwilę.

Uczucie trwa. Ciepło i odprężenie na zimnym wybrzeżu. Czujesz, jak na powierzchnię twojej świadomości wypływa pytanie. Próbuje zburzyć ten błogostan.

Ucisz swoje myśli. Nie chcę odpowiadać na żadne pytania.

Koncentrujesz się na uścisku i na moment ogarnia cię błogi spokój. Czujesz bicie jej serca. A może to twoje?

Tak się zastanawiam – ile czasu minęło, od kiedy kogoś ostatnio przytulałeś?

Czy ja pamiętam?

Nie, nie pamiętasz. I tak jest lepiej.

A co pamiętam?

Nic.

NIE WRACAJ TU JUŻ!

Ale muszę sobie przypomnieć.

O BOŻE, CZEMU TY DO MNIE DZWONISZ? PRZESTAŃ DO MNIE DZWONIĆ! ZNOWU SIĘ SCHLAŁEŚ?

PROSZĘ, OTWÓRZ OCZY!

„Panie policjancie” – jej chropowaty damski głos wyrywa cię z zadumy. „Co pan robi?” Fala uderza w wybrzeże rozciągające się za jej figurą.

Podsłuchiwałeś swoją własną podświadomość.

Nie otwieraj ich.

NIE CHCĘ CIĘ WIDZIEĆ. NIE CHCĘ CIĘ NIGDY WIĘCEJ OGLĄDAĆ! PRZESTAŃ DO MNIE DZWONIĆ! WYNOŚ SIĘ Z MOJEGO ŻYCIA, ZNISZCZYŁEŚ JE!

Co to, kurwa, było?

Otwórz oczy!

No, skoro mówisz, że lepiej...

Żadnych myśli, do których trzeba wracać, żadnych scen do wspominania. Jest spokój taki, jaki powinien być podczas głębokiego snu.

Mięśnie, powiedziałem. Mięśnie! Chcę niesamowicie męskich mięśni.

Nie, proszę. Nie chcę sobie tego przypominać.

Pozwól mu się ukształtować.

To powiedz, jak to jest, czuć czyjąś skórę na swojej?

Intymność? To czekająca na swój moment katastrofa.

Wszystko składa się w całość. Powstałem, aby być blisko innych istot.

Miło, ale wolałbym mężczyznę. Mocne mięśnie lepiej by mnie podtrzymały.

„Walczę za klasę robotniczą”.

„Jak pan za nią walczy?” – pyta, wciąż pozostając w twoich objęciach.

„Przytulas po przytulasie”.

„Och...” – odczuwasz coś dziwnego, gdy kobieta wzmacnia swój chwyt – ona też cię przytula.

„Lepsze to chyba niż nic. Proszę walczyć dalej, towarzyszu” – odpowiada, po czym przerywa uścisk. Na jej policzkach widać rumieńce.

„Przytulenie bez okazji – mała klęska burżuazji”.

„Przytulaniem”.

„Hej, będę przytulał, kogo chcę! Jestem przytulasowym potworem”.

„Przytulasowym potworem? Te słowa w ogóle się ze sobą łączą?” – pyta, wciąż pozostając w twoich objęciach.

„No cóż, nikt nie ma prawa do ciała drugiej osoby. Przytulanie może być więc uznane za coś całkiem potwornego”.

„Jasne...” – klepie cię po plecach, po czym delikatnie wyswobadza z objęcia.

„Nie łączy się. Dokonałem tego powiązania siłą. I dlatego jestem potworem”.

„Może zaginął pani mąż?”

„Mój mąż? Nie, nie zaginął”.

„Tamta dziewczynka powiedziała mi, że ma pani niedobrego męża”.

„Co, proszę? Niedobrego męża?” – prostuje się. „Co to ma znaczyć?”

„To, że nie jest miły i pomocny”.

„Czy policjanci zajmują się powtarzaniem tego, co mówią jakieś dzieciaki na ulicy?”

Nie chce być wobec ciebie wroga, ale mimo to wydaje się dość nieprzyjemna.

„To nie jest byle dzieciak z ulicy. Jest bardzo dojrzała jak na swój wiek”.

„Doprawdy?” – pyta, wycierając dłonie w fartuch pod swoim płaszczem. Mruży oczy.