Rozmowa · Kobieta z klasy robotniczej

„Bez obaw, znajdę go i sprowadzę do domu. Obiecuję”.

„No dobrze, skoro jest z kumplami, to tak naprawdę nie zaginął. Nie ma co mieszać w to policji”. (Nie przyjmuj sprawy).

„Ale mówiła pani, że z pani mężem wszystko jest dobrze”.

„Co?”

„Pewnie coś złego? Przepraszam, czasem mówię głupie rzeczy, nie chciałem urazić”.

„Tuż za rogiem. Urżnął się w trupa”.

„Nasz władający młotkiem towarzysz przebywa u stóp tamtych schodów”.

„Ale mówiła pani, że nie wie pani, gdzie on jest”.

„Wyraźnie też dodałam, że nie chcę wiedzieć, gdzie jest”.

„No, tak czy inaczej go znalazłem. Jestem Dickiem Mullenem”.

„Pali pani?”

„Nie, nie palę”.

„Dobrze, rozumiem. Dziękuję”.

„Mhm” – odpowiada i wraca do swojej książki.

„Wiem na pewno, że pani pali”.

„Skąd to przekonanie, że palę?” – podnosi wzrok, lekko przestraszona.

„Ma pani dłonie nałogowej palaczki”.

„Pańskie nie wyglądają wcale lepiej” – odpowiada, przyglądając się im.

Spójrz na swoje dłonie.

Ma rację. Twoje dłonie wyglądają jeszcze gorzej niż jej – pokrywa je pajęcza sieć maleńkich rozcięć i ranek. Czubki palców przybrały okropny, brązowawy odcień.

To dłonie kogoś, kto pali od co najmniej dwudziestu lat – dowodzi tego odbarwienie palców. Ślady na twoich rękach mogą świadczyć o dawnych kłótniach.

„Proszę, niech mi pani po prostu da papierosa”.

„Już mówiłam, że nie mam. Niech pan znajdzie sobie kogoś innego do dokuczania”.

Kłamie. Kłamie jak cholera. Ma fajki!

„Wiem, że pani kłamie. Proszę po prostu dać mi papierosa”.

„Nie, nie kłamię. Po co miałabym kłamać?” – przez chwilę milczy. „Proszę pójść do Frittte”.

Ty też byś kłamał, nie? Kłamałbyś, kradł i oszukiwał! Spytaj ją znowu, wyciśnij z niej prawdę. Naciskaj dalej. Pytaj! Pytaj! Pytaj!

„Dobrze, dziękuję, nie ma sprawy”. (Zakończ).

Wzdycha.

„Po prostu proszę mi dać papierosy, dobra? A nie kłamać”.

„Co proszę, panie policjancie?” – przygląda ci się z niedowierzaniem.

ONA KŁAMIE! KŁAMIE! KŁAMIE!

„Wie pani, gdzie mogę kupić nową paczkę?”

„W kiosku? W pobliżu portu jest jeden – to Frittte. Niech go pan poszuka”.

„Tylko jednego. Błagam. Jednego. NIECHŻE MI PANI DA TEGO CHOLERNEGO PAPIEROSA!”

„Nie mogę dać czegoś, czego nie mam” – odpowiada i odwraca się od ciebie, aby znowu skupić się na książkach.

Porucznik wzdycha.

„To typ miejsca, w którym palą wszyscy”.

„Ma pan rację, kopcimy tutaj gorzej niż kominy”.

„Ten pani kaszel... to kaszel palaczki”.

Jej wzrok spotyka się z twoim. „Jest pan uważnym obserwatorem” – stwierdza.

„Tak sobie myślę, że być może posiadam nadnaturalne moce”.

„Nie, nie posiada pan” – wkłada dłonie do kieszeni swojego płaszcza.

Patrz, jak przegląda książki.

Jej dłonie przesuwają się po okładkach książek. Koniuszki palców są szorstkie i zżółknięte. Zdaje się, że spędza wiele czasu w pracy – paląc papierosy.

Kolejna towarzyszka! Na jej barkach ciążą lata trudnej pracy. Zasługuje na przytulenie za cały trud, jakiego podjęła się dla ludzkości.

Twoje neurony aktywują się radośnie. Wysęp od niej papierosa, zanim euforia zmieni się w ból.

Przytul ją.

Podchodzisz do niej i otaczasz ramionami to obce ciało, błądząc po nim dłońmi. Gdy zamykasz oczy, czujesz pod dłońmi niewielki ruch. Po chwili ciszę przerywa niepewny głosik:

„Co się dzieje?”

Jest zdezorientowana. Twoje ręce obejmują jej poliestrowy płaszcz. Materiał jest zimny w dotyku i wilgotny od morskiej bryzy.

Puść ją.

Robi krok w tył i skupia się na książkach, udając, że uścisk nigdy się nie wydarzył.

Przytulaj ją dalej.

Sytuacja jest dziwnie intymna – twój policzek jest przyciśnięty do jej ramienia, jej ręka uwięziona między nią a twoją piersią. Niewyobrażalnie wolno mija pięć sekund, po czym kaszle i znowu się odzywa:

„Ee... Co pan robi, panie policjancie?”

Mniej gadania, więcej odczuwania. Nie otwieraj oczu, napawaj się bliskością. Myśl, co niesie to uczucie.

„Miałem przedziwną... Nie wiem nawet co”.

„Co takiego pan miał?” – pyta, wciąż pozostając w twoich objęciach.

„Nie chcę o tym rozmawiać”.