Rozmowa · Kobieta z klasy robotniczej

„Nie. Absolutnie nie” – wypowiada te słowa z szybkością karabinu.

„Dobrze. Dziękuję”.

Kiwa głową, po czym znowu skupia się na książkach.

„Dobrze. Gdzie zatem są?”

„Jest pan policjantem czy niańką?” – jest zdecydowanie poruszona.

„Policjantem, który zajmuje się, czym chce. Gdzie one są?”

„One nie zaginęły”.

Wiesz, gdzie są. W domu. I palą. Wspinają się po drabince występków.

A co jeśli stało się coś okropnego? Jeśli na przykład nie żyją. To właśnie to złe przeczucie, które miałeś wcześniej.

Nie, są na dyskotece. Szaleją. Głupie, tańczące do disco nastolatki.

„Są w domu, prawda? I palą papierosy”.

„Co? Nie no... Moje córki mają się dobrze. Są ze swoimi przyjaciółmi w Jamrock! Nie ma żadnych powodów do zmartwień”.

Ogarnia ją gniew. Podniosła głos, próbując przekonać samą siebie, że jej córkom nic nie grozi.

„Są prawie dorosłe. Dawno już nie są w wieku, w którym trzeba je było przed wszystkim chronić”.

Cóż zatem czujesz za wątpliwość? Coś się tutaj wydarzyło.

„Może i ma pani rację. Może jednak nie zaginęły. Proszę mi jeszcze powiedzieć...”

„Hm?” – poprawia swój szalik, osłaniając ogorzałe od wiatru policzki.

„Niestety, zagrożenie jest obecnie większe niż kiedykolwiek. Proszę powiedzieć, ile mają lat?”

„Moja najmłodsza córka, Jolie, ma prawie szesnaście. Jennie skończy osiemnaście za miesiąc. Ale nie powinniśmy nawet o nich rozmawiać!”

„A może mi pani opisać ich wygląd? Wszelkie cechy szczególne, coś, co ułatwiłoby ich rozpoznanie?”

„Po co to panu? Ile razy mam powtarzać, że one nie zaginęły? Że są w Jamrock, całe i zdrowe na jakiejś głupiej imprezie”.

Czy ktoś powiedział... „impreza”? Przydałaby ci się jedna. Znajdź ją!

„To na potrzeby śledztwa. Staram się być profesjonalistą”.

„Nie ma żadnego śledztwa, mówię to panu!” – podnosi książkę i próbuje się na niej skupić. W pobliżu przelatuje stado morskich ptaków.

Dobrze, w takim razie trzeba zadać to pytanie: co ty tu robisz? Czemu tak naciskasz? Czy to przeczucie?

„Ma pani rację, nie rozmawiajmy o pani córkach. Nie wiem, co we mnie wstąpiło”.

„Impreza to by mi się przydała. Zabójcza impreza, nie jakaś lamerska!”

„»Zabójcza impreza«? Musi być pan taki sztampowy? Dobry boże. Błagam, nie mówmy już o moich córkach. Nic im nie jest!” – podnosi książkę i próbuje się na niej skupić. W pobliżu przelatuje stado morskich ptaków.

„Wiem, gdzie są. Na dyskotece. I lubieżnie tańczą”.

„A co jeśli stało się coś okropnego... i są teraz w kanałach?”

„Dobrze, świetnie. Upewniam się tylko”.

„Mhm, rozumiem. Dzięki” – odpowiada i próbuje wrócić do czytania.

„Niańką. Gdzie one są?”

„Miała pani rację, rzeczywiście jestem kakadu”.

„Słucham?”

„Poczytałem o nich trochę, jak pani mówiła. I nawet zdecydowałem, którą jestem. Chce pani wiedzieć?”

„Czy ja wiem? Najbardziej gadatliwą?” Jest gotowa, by mieć to pytanie za sobą.

„Nie, jestem żałobnicą żółtosterną”.

„Że co?!”

„Zjebadu. To ta, która zawsze musi wszystko zjebać”.

„Nie, nie jest pan nią. Proszę tak nie myśleć...” – odpowiada, powoli kręcąc głową. Wiatr przesuwa kosmyk włosów na jej ogorzałą twarz. „Jest pan kakadu, która zaoferowała, że znajdzie mojego głupiego męża. Zostańmy przy tym”.

Nie chce, żebyś był zjebadu.

„Nie, nie jest pan nią. Proszę tak nie myśleć...” – odpowiada, powoli kręcąc głową. Wiatr przesuwa kosmyk włosów na jej ogorzałą twarz. „Jest pan zwykłą, gadatliwą kakadu i przy tym zostańmy, dobrze?”

„Kakadu krasnogłową. To ta najpospolitsza”.

Kobieta wygląda na zaskoczoną twoimi osobistymi wynurzeniami. „Rzeczywiście jest pan dziwnym policjantem, prawda?” – stwierdza, powoli kręcąc głową.

Wiatr przesuwa kosmyk włosów na jej ogorzałą twarz. „Dziwny policjant proponuje, że znajdzie mojego głupiego męża. Ależ dzień...”

„Kakadu ognistoczubą. Tą najpiękniejszą”.

„Żałobnicą żółtosterną. Najbardziej ponurą kakaduowatą”.

„Nie, jestem kakadu krasnogłową”.

„Nie, jestem zjebadu”.

„Nieważne. To zbyt osobiste”.

„Niektóre rzeczy takie właśnie są, funkcjonariuszu” – kiwa głową. Jej policzki są czerwone od zimna.

„Nie, jestem kakadu ognistoczubą”.

„Może zaginęła pani kakadu?”

„Z całym szacunkiem, ale to pan zachowuje się trochę jak kakadu”.

„Właściwie się z panią zgadzam. Ale kakadu w takim stanie nie sposób powstrzymać. Lepiej mu po prostu ulec”.

„Jak to zachowuję się jak kakadu?”

„Nie miałam nic złego na myśli. Proszę poczytać o nich, jeśli tak to pana interesuje. W księgarni mają świetną książkę na ten temat”.

Może powinieneś jeszcze raz zajrzeć do tej książki o kakadu... Co jeśli to twój ptak heraldyczny?

„Ten sarkazm nie jest potrzebny. Porozmawiajmy o czym innym”. (Zakończ).