Rozmowa · Kobieta z klasy robotniczej

„Annette to słodki szczypiorek, ale nie ma zielonego pojęcia o małżeństwie. Dlaczego my o tym w ogóle rozmawiamy...?”

„A więc nie ma pani niedobrego męża?”

„Nie, nie mam. Mój mąż jest dobry i pomocny. I nie zaginął”.

Zaginął jak nic.

„To nie moje słowa, a jej. Ja tylko pytam”.

„Czy mogę dać panu, panie policjancie, przyjacielską radę? Proszę nie słuchać dzieci”.

„Gdzie zatem może być?”

„Nie wiem, w domu? Może pije gdzieś z kumplami? Albo jest w pracy?”

„Do czego to zmierza, oficerze?”

„Czyli mówi mi pani, że nie wie pani tak właściwie, gdzie jest pani mąż”.

„Tak, ale...” – lekko zirytowana rozgląda się wokół i bierze głęboki wdech. „Naprawdę nie muszę wiedzieć, gdzie jest mój mąż. Nie przez cały czas”.

„A nie chciałaby pani?”

„Nie” – odpowiada, patrząc ci prosto w oczy. Potupuje nerwowo prawą stopą.

„Jak sobie pani chce. W sumie to mnie nie obchodzi, czy pani mąż zaginął”.

„Dlaczego pan ciągle o tym mówi? Mój mąż nie zaginął”.

A jednak zgubiła. Jej mąż zaginął jak nic. Lepiej jej powiedz, żeby się nie przejmowała.

„Już dobrze”.

„Co?”

„Nie, mówiłem tylko do siebie. Powinienem przestać. Już dobrze”.

Stara się skupić na książkach, ale jej spojrzenie jest pełne zdumienia.

No dobrze! Może to w takim razie co innego.

„To nic złego, nie wiedzieć, gdzie jest pani mąż. Nie ma powodu do wstydu”.

„A kto tu mówi cokolwiek o wstydzie? Proszę przestać mówić do mnie w tym protekcjonalnym tonie” – tupie nogą. „Mój mąż nie zaginął”.

Ale przecież zaginął... czujesz to. A może to jednak nie to?

„Już dobrze, dziecinko”.

Odpuść.

Musi zatem chodzić o coś innego. Inaczej po co miałbyś ją w ogóle pytać?

Dzieciaki cały czas się gubią. Słabowite, żałosne dzieciaki. Co i rusz coś je zabija.

„Może i ma pani rację. Może faktycznie nie zaginął”.

„Oczywiście, że nie zaginął. Przecież to nie kieszonkowy zegarek. Nie zgubiłabym go”.

„Absolutnie mogę pani pomóc w znalezieniu zaginionego męża”.

„Dobrze, rozumiem. Dziękuję”.

„Dobrze, dziękuję”.

„Mhm. Nie ma za co” – wraca do przeglądania książek.

„Ma pani jakieś pieniądze?”

„Pieniądze?” – pyta, spoglądając na ciebie ze speszonym uśmiechem. „Czy klasa pracująca ma jakieś pieniądze?”

Zaczyna kasłać. To ewidentnie kaszel palaczki.

„Nie musi być wiele, może chociaż kilka centów?”

„Nie, przykro mi” – odpowiada, wkładając ręce do kieszeni swojego płaszcza, jakby chciała je ochronić przed zimnym wiatrem. „Nie mam pieniędzy, którymi mogłabym się podzielić”.

„A więc zaginęły pani pieniądze?”

„Nie! Nie, nie, nie. Nie zaginęły mi żadne pieniądze. Koniec tematu” – wraca do przeglądania książek.

„Szkoda. No nic, pójdę sępić u kogoś innego”.

„Racja, powinienem znaleźć jakiegoś kapitalistę!”

„Mhm. Zgadza się. Proszę poszukać inwestora” – jej odpowiedź jest krótka, ale nie pozbawiona rozbawienia. Wraca do przeglądania książek.

„Hmm... Hmm... Hmm” – mamrocze, wciąż przeglądając książki.

[Odejdź].

Wciąż przegląda książki.

„Jestem policjantem”.

„Wiem, że pan nim jest”.

„Wszyscy to widzą. Prostokąty” – wskazuje na swój rękaw.

„To dobrze”.

„Mhm” – wraca do przeglądania wilgotnych książek.

„Potrzebuje pani pomocy policjanta?”

„Z czym?” – pyta, próbując skupić się na książkach.

Z czym? Z mnóstwem rzeczy! Zdarza się na przykład, że dochodzi do zaginięć.

Ta obywatelka sądzi, że poradzi sobie bez twojej pomocy? Nie wierz w to. Wszyscy jej potrzebują.

Pomóż jej... nosząc jakieś rzeczy? Albo... może potrzebuje ciężarowca? Albo kogoś, kto pobije się z jej mężem? Nie, chyba nie...

[Odejdź].

[Odejdź].

„Hmm... Hmm... Hmm” – mamrocze, wciąż przeglądając książki.